19 Οκτ 2008

τα όνειρα του ανθρώπου....


το ξέραν απ'τα παλιά τα χρόνια. πρέπει να προσέχεις πολύ τι εύχεσαι, τι προσδοκίες αφήνεις να σχηματιστούν στα βάθη του εγκεφάλου. σιγά σιγά, με τον καιρό η ιδέα σμιλεύει την ύλη και γίνεται πραγματικότητα. καλή η κακή. δηλ. βολική για την περίπτωση η άβολη - προβληματική. μια φυλή του αμαζονίου πρότεινε σε ένα αμερικάνο ερευνητή- τουρίστα, να αλλάξει ο δυτικός άνθρωπος το όνειρό του για πλούσια και άνετη ζωή, αφού του έφερε τόσα πολλά προβλήματα. "αλλάξτε το όνειρο" του είπαν. μην ξεχνάμε και τον δικό μας, τον βασιλιά Μίδα... ζήτησε χρυσό και στο τέλος δεν μπορούσε ούτε να φάει... ο χρυσός, ως γνωστόν, δεν τρώγεται...

ε κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία του φετινού κυπέλλου. το είχα όλο το καλοκαίρι στο νού μου. σε κάθε ευκαιρία το ανέφερα, μελετούσα, δούλευα για αυτό. έφτασα να τρέξω ως και 12χλμ , πράγμα που έκανα για πρώτη φορά. μιά μέρα μέτρησα 400 βέλη, και ούτε κατάλαβα πως τα έριξα. μέχρι τις 20/9 είχα πολύ δουλειά αλλά από 27/9 ο αγώνας πήρε αναβολή άλλες 20 μέρες και ήταν ότι χρειαζόμουν, ετοιμάστηκα καλύτερα. ήρθε και ο αγώνας με τους Κύπριους σαν πρόβα. όλα βολικά και οδηγούσαν προς τον εορτασμό.




δεν πίστευα οτι με τόσα λάθη θα έβγαινε κάτι καλό, αλλά ο Κώστας (2ος) και ο Παύλος (3ος) μάλλον έκαναν λίγο περισσότερα. και οι τρείς κολυμπούσαμε στο άγχος. εκ του αποτελέσματος, το χειρίστηκα λίγο καλύτερα.

και νάμαι περιχαρής...

ευχαριστώ...