21 Φεβ 2011

18αμετρη διδαχή!

κερνάω στου Αλλαντίν, γιατί κέρδισα!
είπα στον Ακη και στη μαρίδα.
τώρα τι κερδίζει ένας τέταρτος και χαίρεται, αντί να χτυπά το κεφάλι του στον τοίχο των δακρύων;
κερδίζει ότι ο τελευταίος και ο πρώτος. σε κατανόηση. που θα πάει την τέχνη του παραπέρα.

διάβαζα τα λεγόμενα μεγάλων του τόξου, όπου λέγανε ότι 95% είναι μυαλό και 5% τα υπόλοιπα. υλικά κλπ. και το δεχόμουν ως αυτονόητο. και ως χαζοεξυπνάδα. αφού ούτως η άλλως ο εγκέφαλος κυβερνά και ορίζει το σώμα που εκτελεί τα υπόλοιπα. χθές μόνο κατάλαβα πως μάλλον έβλεπα το αρνητικό αυτών που λέγανε. οτι δηλαδή, η ισχυρή απουσία νου και όχι η υψηλή παρουσία είναι το ζητούμενο.
η παντελής απουσία, για να το πω καλύτερα. και θα εξηγηθώ αμέσως παρακάτω...

χωρίς να είναι αυτονόητο, πέρασα τον Μπάμπη τον Ανδρέου και αμέσως μετά στάθηκα κόντρα στο φίλο Πάνο Πετρόγγονα. 
ρίχνοντας χάλια, άσχημα, ψαρωμένος και χωρίς ρυθμό, προσπαθώντας την βολή, φτάσαμε στο 5-5 και βγήκαμε για shoοt off. 
1 βέλος.
επιτέλους, χωρίς πολλά πολλά, έριξα το βέλος γρήγορα, κι έφυγα. ο Πάνος, ανοιγμένος, σίγουρα, πήρε το μάτι του απ'τον στόχο του και έριξε μια ματιά δίπλα.
εννιά,
τι θέλω;
θέλω δέκα,
ξανά στο στόχο του, αλλά ο χρόνος περνά, αρχίζει να σφίγγει πολύ,
τι θέλω; θέλω ένα δέκα,
αρχίζει να τρέμει απ' το σφίξιμο, να σπρώχνει και να τραβάει άτσαλα, τσακ. οχτώ! πάλι καλά.

φωτο by Ηλίας Κουμαριανός


ο Μιχάλης ο Σαλονικιός, το νέο αίμα και ελπίδα μας, υποδέχεται τον μπάρμπα που με κάτι 26ρια κι ένα μπαράζ έφτασε στο στόχο του, μην βάζοντας με τον νου οτι κινδυνεύει. ο μπάρμπας πάλι, αφού την γλύτωσε απ' τον εαυτό του, θυμήθηκε μέρες και τρόπο Λαμίας...

 φωτό by Δημήτρης Αυγερινάκης,

με βοηθό, συμπαραστάτη, και εμψυχωτή, την μικρή στο μάτι, μεγάλη στην καρδιά Λία, στάθηκα στην γραμμή βολής.
πρώτη τριάδα, από 3 δεκάρια, ισοπαλία... και η δεύτερη ισόπαλη, στο 28... 
κάτι ψυχανεμίζεται ο Μιχάλης και σοβαρεύει.
κάπου εκεί μπαίνει ο διάολος μέσα μου και βγαίνουν σκέψεις. ωχ η λαβή μου δεν είναι καλή! μμμ άργησα λίγο! μμμ δεν βγαίνει. 29-25, κακήν κακώς πάει η τριάδα... 4-2
αλλά τόχα φρέσκο, "άδειο κεφάλι" (μην με ρωτάς πως γίνεται, αυτό είναι επόμενο σκαλί) 28-29
και 4-4
η πίεση στον Μιχάλη. 
και πάμε για τα 3 τελευταία.
πολύ γρήγορα και καθαρά, ένα τόξο που έριχνε ΑΥΤΟ! μόνο του σου λέω!  
10-10-9 και φεύγω, αφήνοντας τον Μιχάλη να τσιγαρίζεται.

φωτο by Λία Κοτσαμανίδου

10-9-8=27... ο μπάρμπας στους 4!!! και ο Μιχάλης με ένα βάζο γλυκό κυδώνι της κυρα- Μαρίκας, για να γλυκάνω την πίκρα του. :)

με τον φίλο και αδερφό Στέφανο και το νέο αίμα Χρήστο, το εγχείρημα δεν λειτούργησε στο 100% και μετά το 4-4, ξεφύτρωσαν σκέψεις και μυαλό με φυσικό πια, στα μάτια μου, αποτέλεσμα, μέτριες λερωμένες βολές.

τέταρτος λοιπόν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Τοξοβολίας Κλειστού Χώρου 2 Χ 18μ. με Ολυμπιακό Γύρο Ολυμπιακού & Σύνθετου Τόξου, και πλουσιότερος σε κατανόηση, παραδοσιακά στου Αλλαντίν, με πίτες Καισαρείας και Εσκεντερ κεμπάπ, γιορτάσαμε και αναλύσαμε τα του αγώνα και της ζωής.

Ο Γέρος πήρε το μετάλλιο που του έλειπε απ' τον θεσμό, με σαρωτικό τρόπο. οδοστρωτήρας! και Χρυσάφι!!! (όλε ) ο Ινδιάνος με ολίγον προς το κιτρινοπράσινο χρώμα στο πρόσωπο, τρόπος του λέγειν, βολεύτηκε με το ασήμι. think about Στέφανε! τον τρίτο Χρήστο, τον χειροκρότησα, όταν στο τελευταίο βέλος του, μόνος στην γραμμή, παίζοντας το μετάλλιο, έκανε αυτό που έπρεπε και με "σκότωσε" . μπράβο Χρήστο και καλή πρόοδο!




με ευφυή καθοδήγηση απ' την Λία, τ' απόγεμα τα κορίτσια μας, από αριστερά, Γεωργία, Ευαγγελία και Κατερίνα, φέρανε Ασήμι στον Σκοπευτικό Συλλόγο Βόλου. όλε όλε όλε!!!

και;
και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...

Καλές Βολές σύντροφοι!

7 Φεβ 2011

αθλητικός τουρισμός

στην στάση της Κατερίνης η Λίτσα, απόρησε.
καλά τι γίνεται εδώ;
αθλητικός τουρισμός απάντησα, με το ύφος ειδικού αναλυτή που έχει δει τα χειρότερα και έχει μια άνεση, μπορεί να είναι σνόμπ.
πραγματικά ο κακός χαμός! λεωφορεία κάθε μεγέθους, χρώματος και κατάστασης, με κάθε κατηγορίας ποδοσφαιρικές, μπασκετικές, κλπκλπ ομάδες και οι απαραίτητοι οπαδοί, μπαμπάδες με το μάτι θολό μετά την επιπλέον ταλαιπώρια του  σαββατοκύριακου, αυτοκίνητα με βάρκες στην οροφή, με βάρκες στο τρέιλερ, με τρέιλερ αλόγων, με τρέιλερ μοτοσυκλετών, με κυνηγόσκυλα, με αγριογούρουνα στο καπώ, καλοζωισμένη μεσαία τάξη, ελαφρά “αρπαγμένη” απ' την αντανάκλαση του ήλιου στο χιόνι του Μπάνσκο και την αφαίμαξη της Περαίωσης, μαμάδες που την πέρασαν με χλωρίνη και βετεξ στο αχούρι του κανακάρη φοιτητή, γιαγιαδες που μαγείρεψαν για όλη την βδομάδα στα εγγόνια και επιστρέφουν στον γέρο, απ' όλα έχει το πανέρι! και μείς μαζί, φέρνοντας πίσω, την αγάπη της οικογένειας Μαρίνου, μεταφρασμένη σε: κότες σπιτικές, σφαγμένες καθαρισμένες, αυγά αληθινά, τσουρέκια, μέλι, κουλουράκια, παστουρμάδες, καβρουμάδες, μοναδικές πίτες που “αχ δεν πέτυχε παιδάκιμ” για το δρόμο, μαγειρεμένη κότα με λάχανο τουρσί για τον Δημήτρη, δυο δοχεία από πρώτες ύλες φαρμακοβιομηχανίας, το γέλιο της Αργυρώς, τον δηκτικό λόγο της Μαρίας, την εικόνα του Μπέλες πάνω απ' τα νερά της Κερκίνης και τους πελεκάνους,  ένα ταπεινό 540 απ' τον αγώνα με τον βαρύγδουπο τίτλο: Αγώνας Α' & Β' Κατηγορίας Γεωγραφικών  Διαμερισμάτων Ηπείρου-Θεσσαλίας-Μακεδονίας & Θράκης Κλειστού Χώρου 2Χ18μ. Ανδρών.-Γυναικών -Νέων Ανδρών -Νέων Γυναικών -Εφήβων -Νεανίδων Ολυμπιακού & Σύνθετου Τόξου, κοχύλια απ' τα Πετρωτά, το κάλεσμα του Χότζα για προσευχή, τα περιτοίχιστα σπίτια του τούρκικου μαχαλά, με τις γλυκές, ήμερες, σαν αγκαλιά εσωτερικές αυλές, το τσίπουρο του Δήμου, ( όχι του Δημαρχείου.... ΙοΙ) τον μοναδικό Κυρ Γιάννη και την από άλλους καιρούς Κυρά Ελένη, τον στριμωγμένο Τάκη με την έγνοια της μικρής Ελένης. και μια ντουζίνα ώρες με 5η ταχύτητα, εξομολογητική διάθεση και ανιχνευτικό λόγο, των δρώμενων της ελληνικής κοινωνίας και πραγματικότητας. χάρηκα την χαρά του Σάββα, την κουβέντα με τον έμπειρο Γιώργο, τον συγχρωτισμό με τον ανεκτίμητο Αλέκο, τον μπερδεμένο (σαν σαρανταποδαρούσα που δεν ξέρει με ποιο πόδι να ξεκινήσει, με το δεξί βρε!) Ινδιάνο, τον λεβέντη Κώστα και την λεβεντογένα Κυρά του.
13:30 ώρα Βανκούβερ, 18:30 ώρα Μπουένος Αϊρες και 05:30 ώρα Σιγκαπούρης, έφτασα στο κατκοιώμ...

ευχαριστώ...