όλοι εναντίων όλων

Αθήνα εναντίον Αίγινας,
Θήβα ενάντια Αθήνας,
Αθήνα κόντρα στα Μέγαρα,
Κόρινθος προς Κέρκυρα,
Άργος κατά πάντων,
Ερέτρια εναντίον Χαλκίδας,
Σπάρτη over all,
και οι αγαθούλιδες Μήλιοι απέναντι στους Αθηναίους,
πολιτικοί, κόντρα στους στρατιωτικούς - κόντρα στους προύχοντες
η κεντρική επιτροπή κκε κόντρα στον Άρη,
Αθήνα vs Σαλονίκη, Βόλος - Λάρισα
και δεν έχει τέλος!

και στα δικά μας βέβαια τα ίδια,

τα 'χαμε το 2021

τώρα, ξανά μανά. 

Η Διχόνοια που βαστάει, 

ένα σκήπτρο η δολερή· 

καθενός χαμογελάει, 

πάρ’ το, λέγοντας, και συ

Εθνικός Ύμνος 

Όνειρο

    ήτανε ανοιξιάτικη ωραία ημέρα, στο κτήμα με τις μηλιές, προς το τέλος της άνθισής των.  καλοκλαδεμένες, γκριζογάλαζα τα κλαδιά τους από τα πρώτα χέρια βορδιγάλιου. κοντό και νοτισμένο, δροσερό το χορτάρι. 

    μπαινόβγαινα στη φροντισμένη αποθήκη, με τα εργαλεία, τα βαρέλια του κρασιού. γέμιζα λίπασμα για μερικά νεόφυτα. 
   

     κι εκεί που χάζευα τα δένδρα, ξαφνικά και κοντά μου στάθηκε το φάντασμα του πατέρα! με την - ξεθωριασμένο καφέ - χοντρή ζακέτα, τα γυαλιά του, το φαρδύ μπλούτζιν. τον αγκάλιασα και έτσι σφιχτά κρατώντας τον, περπατήσαμε προς το κέντρο του κτήματος.  

" Δες! Όμορφες που είναι οι μηλιές μας!”

        τον ώθησα για να συνεχίσει μόνος τον περίπατο μες τα ανθισμένα δένδρα, τις μέλισσες, το δροσερό χορτάρι. ότι του άρεσε πολύ. και κάθε χρόνο, αυτήν την εποχή, περνούσε όλες τις ώρες της μέρας εκεί πάνω.
    
       κάθισα κάτω από ένα δένδρο δακρυσμένος, δακρυσμένος ξύπνησα, δακρυσμένος τώρα γράφω...

        
        Και δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ...

Κάστρα

 τα κάστρα με έθελγαν, πολύ πριν πιάσω τόξο. μετά την γνωριμία με το τόξο, το πράγμα εντάθηκε! δίπλα από κάθε πολεμίστρα "βλέπω"  ένα τοξότη και το πεδίο βολής του :) 

με συγκινεί η Συλλογική προσπάθεια ώστε πέτρα την πέτρα να πάρουν σχήμα και μορφή. 
με συναρπάζει η ιστορία τους, που μετράει αιώνες. τα τοίχια αυτά γίνονταν δέκτες κινημάτων, επαναστάσεων και καταστολών. κύματα φυλών και εθνών περνούν την καστρόπορτα, εύκολα η δύσκολα, με έφοδο η πανουργία και προδοσιά. 

η ακμή και η παρακμή τους.

σήμερα συνήθως είναι περιτριγυρισμένα από πεύκα, αλλά εύκολα αυτά τα διαγράφω και βλέπω το γυμνό πεδίο. βλέπω το απαράμιλλο σθένος  να διαβείς βαλλόμενος αυτά τα μέτρα, να ανεβείς την σκάλα... 

τυχαία και απροσδόκητα, πλήν όμως βιαστικός, "έπεσα" πάνω σε ταπεινό και άγνωστο στο ευρύ κοινό, σ' ένα από τα κάστρα του Σεβαστοκράτορα  Στέφανου Γαβριηλόπουλου, από τα πολλά που συντηρούσε όσο κρατούσε η σειρά του, στα πέριξ της Θεσσαλίας, την οποία ολάκερη διαφέντευε για κάποια χρόνια. 

επανήλθα σ' αυτό, για την περιήγηση, για φωτογράφιση.
είχαμε και λέγαμε οτι κάτι κάνω και περνάει ευχάριστα ο χρόνος, που έτσι και αλλιώς περνάει.
όπως πέρασε και για το Κάστρο στο Καστρί Αγιάς! 

όπως και στα περισσότερα, πολλές πέτρες αλλάξανε χρήση, γίνανε σπίτια, καλύβια, στάβλοι, πεζούλες. έμεινε όμως το βασικό χνάρι, τόσο - όσο ώστε να προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε ένα ευσυγκίνητο, εδώ που τα λέμε, συνταξιούχο! :) 

φωτό: 

μαντινάδα

  το περασμένο σκ, ο σκοπευτικός σύλλογος Βόλου, που μέλος του ήμουν για 10 χρόνια, έστησε αγώνα στο υπέροχο γήπεδο που του παραχωρήθηκε και επιμελήθηκε, μετατρέποντάς το σε θούπερ εγκατάσταση.
 

    την κυριακή - υπέροχος ανοιξιάτικος ο καιρός, πήρα το βρουμ-βρουμ και τσουπ διακτινίστικα ανάμεσα σε φίλους καρδιακούς! τους τοξότες! μια κοινότητα, που θα μου ήταν παντελώς άγνωστη, αν δεν είχα την έμπνευση στα 42 μου, να πιάσω τόξο, και κατόπιν, πράγμα που δεν το είχα καθόλου κατά νου, να μπω στην γραμμή βολής και να εισπράξω το καρδιοχτύπι της. 

 
    τώρα, όπως και να το κάνουμε το τόξο, έχει κάτι ο ιδιαίτερον. αν και είναι χαραγμένο στο συλλογικό ασυνείδητο, μετά από δεκάδες χιλιάδες χρόνια χρήσης του, λίγοι οι τοξότες σήμερα, αλλά συνεπούμενα, λίγα και τα ζαβά. :) ο νόμος "9 στους 10 είναι καλοπροαίρετοι οι άνθρωποι" ισχύει φυσικά και στην κοινότητά μας. οι καλοί φίλοι λοιπόν υπερισχύουν. 

    ξανά "τώρα" :) από αυτούς τους 9 στους 10, όλοι ίσοι μεν, αλλά μερικοί, πιο ίσοι από τους υπόλοιπους! ε πως να το κάνουμε, παίζει μια πιο ταιριαστή χημεία - πνεύμα. 

    για να σου δώσω να καταλάβεις για πια ποιότητα μιλώ, να δες εδώ τετράστιχο που εισέπραξα από τον φίλο Σταύρο, που μαζί με τον πρωινό καφέ, μου έφτιαξε την μέρα.  

    δώσε βάση και εκτίμησε, ύφος, περιεχόμενο, χιούμορ αλλά και "ηθικόν δίδαγμα" που λέγαμε  στις εκθέσεις του σχολείου.

Η αφεντιά μου δίνει ρέστα,

Η πίστα μοιάζει με παλαίστρα,

Μπαίνω στη μάχη με χορό,

Αντίπαλός μου, μόνο εγώ… *

(Β. Παπακωνσταντίνου, Χορεύω!)

* το να φτάσουμε σε μια θέση, τόσης δύναμης, ώστε να μην έχουμε κανέναν άλλο να κατηγορήσουμε, εκτός από τον εαυτό μας, είναι μια τρομακτική κατάσταση. είναι όμως και εξαιρετικά επωφελής, όσον αφορά την πνευματική μας βελτίωση - εξέλιξη. ο Καλλιτέχνης Τοξότης, δεν έχει αντίπαλο τον διπλανό του, μηδέ ένα χαρτί στα 70 μέτρα. χτίζει και χαράζει χαρακτήρα με κάθε μία βολή του. και είναι ένας καλός δρόμος αυτογνωσίας για "παιδιά" κάθε ηλικίας! :) 

οι φίλοι μου οι Τοξότες! 
καλές βολές σύντροφοι! 

Κυνός Κεφαλαί.

τούτος εδώ ο τόπος με το αρμονική μίξη κάμπου και λόφων, εμπεριέχει το θέατρο 2 μεγάλων μαχών. το 364πχ. ο Πελοπίδας με τους Θηβαίους, προς τιμωρίαν του τυράννου των Φερών Αλέξανδρου, (εδώ χάσαμε και τον Πελοπίδα) 

  

     και το 197πχ.
ο Ρωμαίος Τίτος Κουίνκτιο Φλαμινίνος ( η προτομή βρίσκεται στους Δελφούς) με 34.000 λεγεωνάριους και μερικούς ελέφαντες κατά του Μακεδόνα Φιλίππου Ε' (το τελικό devent στην Πύδνα το 168), στις δυό αυτές σφαγές, περί τις 11.000 ταλαίπωροι κατεσφαγμένοι φαντάροι γίνανε λίπασμα στα παρακείμενα χωράφια.

το σημείο ακριβώς, δεν είναι ορισμένο. οι λόφοι λέγονται Κυνός Κεφαλαί, εξ ου και το όνομα των μαχών.

τώρα, δουλειά δεν είχε ο διάολος και εγώ, και κόβω βόλτες στα πέριξ, αφού ακόμα καταλαμβάνω χώρο, κάτω από τον Ουρανό

έχοντας δε υπόψιν ότι ένα άλλο πεδίο μάχης, το 279πχ. Ντόπιοι - εναντίον Γαλατών, στις πλαγιές του αυχένα «Κοκκάλια», που συνδέει τις Ράχες Τυμφρηστού με το όρος Οξυά, έδωσε το τοπωνύμιο από τα διάσπαρτα οστά των εισβολέων,

μόλις είδα στον παραπάνω χάρτη, τον συνοικισμό, τον μαχαλά Κοκαλαϊικα, αναφώνησα! Παιδιά! μην το ψάχνετε! εδώ είναι! Όπερ έδει δείξαι!

δεν κουβαλάς 7,000 τεμάχια ρωμαιομακεδόνων για να τα θάψεις, μακριά από τον τόπο της σφαγής.

πέρασα εχθές και κοντοστάθηκα, στον δρόμο για τον Τεκέ.

  

  το στάρι, φύτρωσε

update! να και ένα ωραίο

βιδεάκι από το YouTube, για την Β' μάχη, αυτήν με τους Ρωμαίους, σε 2 μέρη, εδώ το πρώτο, και εδώ το δεύτερο :