27 Οκτ 2026

25o TFG Achaios 2026 - The End

Σάββατο 24/10/2026 φτάσαμε στην ώρα μας, ο Παύλος & εγώ, στο γήπεδο του Πέλοπα στο Βασιλικό Χαλανδρίτσας. αφορμή, οι τελευταίες λεπτομέρειες για το 25o TFG Achaios 2026 - The End (αυτό θα το σχολιάσω παρακάτω.)

και να σε λίγο οι αφίξεις, οι χαιρετούρες και οι αγκαλιές παίρνανε και δίνανε. λίγο πριν την εκκίνηση, πήρα την κάμερα και αμολήθηκα, αφού η ομάδα μου ήτανε η τελευταία. η πρώτη φωτό που βρήκα, έμελλε να την ορίσω ως και την καλύτερη της ημέρας. οι υπόλοιπες είναι οι γνωστές, όπου μόνο η ημερομηνία αλλάζει, πχ. υλικά & τόξα, "ανοιγμένοι" τοξότες, follow - through, μπουκέτα βελών και μετρήματα, γενικά τοπία της διαδρομής, το τσιμπούσι στην πλατεία, οι απονομές.

 

 

κοιτώ και ξανακοιτώ τον άγνωστό μου τοξότη και τον ζηλεύω. άραγε "αδειάζει" το κεφάλι του, πριν το πρώτο βέλος; ηρεμεί την καρδιά; τοξεύει νοερά; αναλογίζεται την ρουτίνα του; μήπως είναι ξενύχτης; μήπως προσεύχεται σ' έναν άγνωστο θεό; μόνον αυτός γνωρίζει. κανένας θεατής δεν μπορεί να καταλάβει τον τοξότη, είναι αδύνατον. οτι βλέπει είναι ένα βέλος να φεύγει απ' τα χέρια του και να καρφώνεται στο χαρτί. δεν δύναται να καταλάβει τον εσωτερικό του αγώνα.

με πήγε πίσω ο συλλογισμός του, στον πρώτο μου αγώνα, 2002 Νοέμβρη, 18μ Λαμία. η ομάδα του ΣΣ Βόλου σε ακμή, είχε σχεδόν γεμίσει ολόκληρο λεωφορείο. ήμουν παρόμοια συλλογισμένος. έπειτα, στην σάλα, το ξάφνιασμα στο άκουσμα της βροχής των πρώτων βελών, σαν καταιγίδα, το χτυποκάρδι που ηρέμισε στα μισά του β σκέλους. πέρασαν τα χρόνια, το άγνωστο κατακτήθηκε. αυτό ακριβώς είναι και το που ζηλεύω, στους νέους τοξότες στην περίπτωσή μας. ο νέος στόχος, το άγνωστο. ένα σημείο που δίνει ισορροπία και κέφι εξερεύνησης. μια νοστιμάδα - αλάτι της ζήσης.  

 

άγνωστος ήτανε και ο δρόμος των TFG, και στην δεκαετία απάνω, δώσανε μια παράταση για μένα στο δρόμενο. έγινα ο εργάτης, ο πίσω από τα πράγματα, και χαρά μου έγινε η χαρά των άλλων. ο Παύλος πήγε το έργο όσο πιο μακριά μπόρεσε, μέχρι το 25ο, πολύ πιο μακριά απ' εμένα, αφού σταμάτησα στο 13ο. όμως, όπως δήλωσε, έφτασε και γι' αυτόν το οριστικό Τέλος.


                           φινάλε 13ου! photo by Δέσποινα Τσαφετοπούλου



  εδώ απαρτία "Προέδρων" και Bonus ο Fularxos! :) 

τον Πρόεδρο Νίκο, πολλοί δεν τον γνωρίζεται.
είναι αυτός που ως αντιπρόεδρος της ΕΟΤ έδινε λύσεις
εκεί που άλλοι βάζανε εμπόδια- μην με ρωτάς γιατί...






εύχομαι, νέοι συντελεστές να δημιουργήσουν νέα φρέσκα ξεκινήματα. η τοξοβολία εξακολουθεί να έλκει. πάντα θα έλκει καθώς είναι εγγεγραμμένη στο dna του Homo Sapiens, έστω και εν υπνώσει. ένα τυχαίο γεγονός, μια εικόνα ένα βιβλίο, ένα βίδεο, αφυπνίζει τον τοξότη που κοιμάται μέσα μας και όλα παίρνουνε τον δρόμο τους ξανά. 


                    καλόν δρόμο σύντροφοι τοξότες! 
                 και καλόν χειμώνα! 

                27/10 πλέον επιτρέπεται, η καλύτερα επιβάλλεται να το λέμε :) 


                     

 

                    











 

8 Μαΐ 2026

The Show Must Go On!

 Empty spaces, what are we living for?

Abandoned places, I guess we know the score

On and on

Does anybody know what we are looking for?

Another hero, another mindless crime

Behind the curtain, in the pantomime

Hold the line

Does anybody want to take it anymore?

The show must go on

The show must go on










4 Απρ 2026

όλοι εναντίων όλων

Αθήνα εναντίον Αίγινας,
Θήβα ενάντια Αθήνας,
Αθήνα κόντρα στα Μέγαρα,
Κόρινθος προς Κέρκυρα,
Άργος κατά πάντων,
Ερέτρια εναντίον Χαλκίδας,
Σπάρτη over all,
και οι αγαθούλιδες Μήλιοι απέναντι στους Αθηναίους,
πολιτικοί, κόντρα στους στρατιωτικούς - κόντρα στους προύχοντες
η κεντρική επιτροπή κκε κόντρα στον Άρη,
Αθήνα vs Σαλονίκη, Βόλος - Λάρισα
και δεν έχει τέλος!



και στα δικά μας βέβαια τα ίδια,

τώρα, ξανά μανά. 

Η Διχόνοια που βαστάει, 
ένα σκήπτρο η δολερή· 
καθενός χαμογελάει, 
πάρ’ το, λέγοντας, και συ

Εθνικός Ύμνος 

14 Σεπ 2025

Όνειρο

    ήτανε ανοιξιάτικη ωραία ημέρα, στο κτήμα με τις μηλιές, προς το τέλος της άνθισής των.  καλοκλαδεμένες, γκριζογάλαζα τα κλαδιά τους από τα πρώτα χέρια βορδιγάλιου. κοντό και νοτισμένο, δροσερό το χορτάρι. 

    μπαινόβγαινα στη φροντισμένη αποθήκη, με τα εργαλεία, τα βαρέλια του κρασιού. γέμιζα λίπασμα για μερικά νεόφυτα. 
   

     κι εκεί που χάζευα τα δένδρα, ξαφνικά και κοντά μου στάθηκε το φάντασμα του πατέρα! με την - ξεθωριασμένο καφέ - χοντρή ζακέτα, τα γυαλιά του, το φαρδύ μπλούτζιν. τον αγκάλιασα και έτσι σφιχτά κρατώντας τον, περπατήσαμε προς το κέντρο του κτήματος.  

" Δες! Όμορφες που είναι οι μηλιές μας!”

        τον ώθησα για να συνεχίσει μόνος τον περίπατο μες τα ανθισμένα δένδρα, τις μέλισσες, το δροσερό χορτάρι. ότι του άρεσε πολύ. και κάθε χρόνο, αυτήν την εποχή, περνούσε όλες τις ώρες της μέρας εκεί πάνω.
    
       κάθισα κάτω από ένα δένδρο δακρυσμένος, δακρυσμένος ξύπνησα, δακρυσμένος τώρα γράφω...

        
        Και δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ...

6 Μαρ 2025

Κάστρα

 τα κάστρα με έθελγαν, πολύ πριν πιάσω τόξο. μετά την γνωριμία με το τόξο, το πράγμα εντάθηκε! δίπλα από κάθε πολεμίστρα "βλέπω"  ένα τοξότη και το πεδίο βολής του :) 

με συγκινεί η Συλλογική προσπάθεια ώστε πέτρα την πέτρα να πάρουν σχήμα και μορφή. 
με συναρπάζει η ιστορία τους, που μετράει αιώνες. τα τοίχια αυτά γίνονταν δέκτες κινημάτων, επαναστάσεων και καταστολών. κύματα φυλών και εθνών περνούν την καστρόπορτα, εύκολα η δύσκολα, με έφοδο η πανουργία και προδοσιά. 

η ακμή και η παρακμή τους.

σήμερα συνήθως είναι περιτριγυρισμένα από πεύκα, αλλά εύκολα αυτά τα διαγράφω και βλέπω το γυμνό πεδίο. βλέπω το απαράμιλλο σθένος  να διαβείς βαλλόμενος αυτά τα μέτρα, να ανεβείς την σκάλα... 

τυχαία και απροσδόκητα, πλήν όμως βιαστικός, "έπεσα" πάνω σε ταπεινό και άγνωστο στο ευρύ κοινό, σ' ένα από τα κάστρα του Σεβαστοκράτορα  Στέφανου Γαβριηλόπουλου, από τα πολλά που συντηρούσε όσο κρατούσε η σειρά του, στα πέριξ της Θεσσαλίας, την οποία ολάκερη διαφέντευε για κάποια χρόνια. 

επανήλθα σ' αυτό, για την περιήγηση, για φωτογράφιση.
είχαμε και λέγαμε οτι κάτι κάνω και περνάει ευχάριστα ο χρόνος, που έτσι και αλλιώς περνάει.
όπως πέρασε και για το Κάστρο στο Καστρί Αγιάς! 

όπως και στα περισσότερα, πολλές πέτρες αλλάξανε χρήση, γίνανε σπίτια, καλύβια, στάβλοι, πεζούλες. έμεινε όμως το βασικό χνάρι, τόσο - όσο ώστε να προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε ένα ευσυγκίνητο, εδώ που τα λέμε, συνταξιούχο! :) 

φωτό: