The Show Must Go On!

 Empty spaces, what are we living for?

Abandoned places, I guess we know the score

On and on

Does anybody know what we are looking for?

Another hero, another mindless crime

Behind the curtain, in the pantomime

Hold the line

Does anybody want to take it anymore?

The show must go on

The show must go on

όλοι εναντίων όλων

Αθήνα εναντίον Αίγινας,
Θήβα ενάντια Αθήνας,
Αθήνα κόντρα στα Μέγαρα,
Κόρινθος προς Κέρκυρα,
Άργος κατά πάντων,
Ερέτρια εναντίον Χαλκίδας,
Σπάρτη over all,
και οι αγαθούλιδες Μήλιοι απέναντι στους Αθηναίους,
πολιτικοί, κόντρα στους στρατιωτικούς - κόντρα στους προύχοντες
η κεντρική επιτροπή κκε κόντρα στον Άρη,
Αθήνα vs Σαλονίκη, Βόλος - Λάρισα
και δεν έχει τέλος!

και στα δικά μας βέβαια τα ίδια,

τα 'χαμε το 2021

τώρα, ξανά μανά. 

Η Διχόνοια που βαστάει, 

ένα σκήπτρο η δολερή· 

καθενός χαμογελάει, 

πάρ’ το, λέγοντας, και συ

Εθνικός Ύμνος 

Όνειρο

    ήτανε ανοιξιάτικη ωραία ημέρα, στο κτήμα με τις μηλιές, προς το τέλος της άνθισής των.  καλοκλαδεμένες, γκριζογάλαζα τα κλαδιά τους από τα πρώτα χέρια βορδιγάλιου. κοντό και νοτισμένο, δροσερό το χορτάρι. 

    μπαινόβγαινα στη φροντισμένη αποθήκη, με τα εργαλεία, τα βαρέλια του κρασιού. γέμιζα λίπασμα για μερικά νεόφυτα. 
   

     κι εκεί που χάζευα τα δένδρα, ξαφνικά και κοντά μου στάθηκε το φάντασμα του πατέρα! με την - ξεθωριασμένο καφέ - χοντρή ζακέτα, τα γυαλιά του, το φαρδύ μπλούτζιν. τον αγκάλιασα και έτσι σφιχτά κρατώντας τον, περπατήσαμε προς το κέντρο του κτήματος.  

" Δες! Όμορφες που είναι οι μηλιές μας!”

        τον ώθησα για να συνεχίσει μόνος τον περίπατο μες τα ανθισμένα δένδρα, τις μέλισσες, το δροσερό χορτάρι. ότι του άρεσε πολύ. και κάθε χρόνο, αυτήν την εποχή, περνούσε όλες τις ώρες της μέρας εκεί πάνω.
    
       κάθισα κάτω από ένα δένδρο δακρυσμένος, δακρυσμένος ξύπνησα, δακρυσμένος τώρα γράφω...

        
        Και δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ...

Κάστρα

 τα κάστρα με έθελγαν, πολύ πριν πιάσω τόξο. μετά την γνωριμία με το τόξο, το πράγμα εντάθηκε! δίπλα από κάθε πολεμίστρα "βλέπω"  ένα τοξότη και το πεδίο βολής του :) 

με συγκινεί η Συλλογική προσπάθεια ώστε πέτρα την πέτρα να πάρουν σχήμα και μορφή. 
με συναρπάζει η ιστορία τους, που μετράει αιώνες. τα τοίχια αυτά γίνονταν δέκτες κινημάτων, επαναστάσεων και καταστολών. κύματα φυλών και εθνών περνούν την καστρόπορτα, εύκολα η δύσκολα, με έφοδο η πανουργία και προδοσιά. 

η ακμή και η παρακμή τους.

σήμερα συνήθως είναι περιτριγυρισμένα από πεύκα, αλλά εύκολα αυτά τα διαγράφω και βλέπω το γυμνό πεδίο. βλέπω το απαράμιλλο σθένος  να διαβείς βαλλόμενος αυτά τα μέτρα, να ανεβείς την σκάλα... 

τυχαία και απροσδόκητα, πλήν όμως βιαστικός, "έπεσα" πάνω σε ταπεινό και άγνωστο στο ευρύ κοινό, σ' ένα από τα κάστρα του Σεβαστοκράτορα  Στέφανου Γαβριηλόπουλου, από τα πολλά που συντηρούσε όσο κρατούσε η σειρά του, στα πέριξ της Θεσσαλίας, την οποία ολάκερη διαφέντευε για κάποια χρόνια. 

επανήλθα σ' αυτό, για την περιήγηση, για φωτογράφιση.
είχαμε και λέγαμε οτι κάτι κάνω και περνάει ευχάριστα ο χρόνος, που έτσι και αλλιώς περνάει.
όπως πέρασε και για το Κάστρο στο Καστρί Αγιάς! 

όπως και στα περισσότερα, πολλές πέτρες αλλάξανε χρήση, γίνανε σπίτια, καλύβια, στάβλοι, πεζούλες. έμεινε όμως το βασικό χνάρι, τόσο - όσο ώστε να προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε ένα ευσυγκίνητο, εδώ που τα λέμε, συνταξιούχο! :) 

φωτό: 

μαντινάδα

  το περασμένο σκ, ο σκοπευτικός σύλλογος Βόλου, που μέλος του ήμουν για 10 χρόνια, έστησε αγώνα στο υπέροχο γήπεδο που του παραχωρήθηκε και επιμελήθηκε, μετατρέποντάς το σε θούπερ εγκατάσταση.
 

    την κυριακή - υπέροχος ανοιξιάτικος ο καιρός, πήρα το βρουμ-βρουμ και τσουπ διακτινίστικα ανάμεσα σε φίλους καρδιακούς! τους τοξότες! μια κοινότητα, που θα μου ήταν παντελώς άγνωστη, αν δεν είχα την έμπνευση στα 42 μου, να πιάσω τόξο, και κατόπιν, πράγμα που δεν το είχα καθόλου κατά νου, να μπω στην γραμμή βολής και να εισπράξω το καρδιοχτύπι της. 

 
    τώρα, όπως και να το κάνουμε το τόξο, έχει κάτι ο ιδιαίτερον. αν και είναι χαραγμένο στο συλλογικό ασυνείδητο, μετά από δεκάδες χιλιάδες χρόνια χρήσης του, λίγοι οι τοξότες σήμερα, αλλά συνεπούμενα, λίγα και τα ζαβά. :) ο νόμος "9 στους 10 είναι καλοπροαίρετοι οι άνθρωποι" ισχύει φυσικά και στην κοινότητά μας. οι καλοί φίλοι λοιπόν υπερισχύουν. 

    ξανά "τώρα" :) από αυτούς τους 9 στους 10, όλοι ίσοι μεν, αλλά μερικοί, πιο ίσοι από τους υπόλοιπους! ε πως να το κάνουμε, παίζει μια πιο ταιριαστή χημεία - πνεύμα. 

    για να σου δώσω να καταλάβεις για πια ποιότητα μιλώ, να δες εδώ τετράστιχο που εισέπραξα από τον φίλο Σταύρο, που μαζί με τον πρωινό καφέ, μου έφτιαξε την μέρα.  

    δώσε βάση και εκτίμησε, ύφος, περιεχόμενο, χιούμορ αλλά και "ηθικόν δίδαγμα" που λέγαμε  στις εκθέσεις του σχολείου.

Η αφεντιά μου δίνει ρέστα,

Η πίστα μοιάζει με παλαίστρα,

Μπαίνω στη μάχη με χορό,

Αντίπαλός μου, μόνο εγώ… *

(Β. Παπακωνσταντίνου, Χορεύω!)

* το να φτάσουμε σε μια θέση, τόσης δύναμης, ώστε να μην έχουμε κανέναν άλλο να κατηγορήσουμε, εκτός από τον εαυτό μας, είναι μια τρομακτική κατάσταση. είναι όμως και εξαιρετικά επωφελής, όσον αφορά την πνευματική μας βελτίωση - εξέλιξη. ο Καλλιτέχνης Τοξότης, δεν έχει αντίπαλο τον διπλανό του, μηδέ ένα χαρτί στα 70 μέτρα. χτίζει και χαράζει χαρακτήρα με κάθε μία βολή του. και είναι ένας καλός δρόμος αυτογνωσίας για "παιδιά" κάθε ηλικίας! :) 

οι φίλοι μου οι Τοξότες! 
καλές βολές σύντροφοι! 

Κυνός Κεφαλαί.

τούτος εδώ ο τόπος με το αρμονική μίξη κάμπου και λόφων, εμπεριέχει το θέατρο 2 μεγάλων μαχών. το 364πχ. ο Πελοπίδας με τους Θηβαίους, προς τιμωρίαν του τυράννου των Φερών Αλέξανδρου, (εδώ χάσαμε και τον Πελοπίδα) 

  

     και το 197πχ.
ο Ρωμαίος Τίτος Κουίνκτιο Φλαμινίνος ( η προτομή βρίσκεται στους Δελφούς) με 34.000 λεγεωνάριους και μερικούς ελέφαντες κατά του Μακεδόνα Φιλίππου Ε' (το τελικό devent στην Πύδνα το 168), στις δυό αυτές σφαγές, περί τις 11.000 ταλαίπωροι κατεσφαγμένοι φαντάροι γίνανε λίπασμα στα παρακείμενα χωράφια.

το σημείο ακριβώς, δεν είναι ορισμένο. οι λόφοι λέγονται Κυνός Κεφαλαί, εξ ου και το όνομα των μαχών.

τώρα, δουλειά δεν είχε ο διάολος και εγώ, και κόβω βόλτες στα πέριξ, αφού ακόμα καταλαμβάνω χώρο, κάτω από τον Ουρανό

έχοντας δε υπόψιν ότι ένα άλλο πεδίο μάχης, το 279πχ. Ντόπιοι - εναντίον Γαλατών, στις πλαγιές του αυχένα «Κοκκάλια», που συνδέει τις Ράχες Τυμφρηστού με το όρος Οξυά, έδωσε το τοπωνύμιο από τα διάσπαρτα οστά των εισβολέων,

μόλις είδα στον παραπάνω χάρτη, τον συνοικισμό, τον μαχαλά Κοκαλαϊικα, αναφώνησα! Παιδιά! μην το ψάχνετε! εδώ είναι! Όπερ έδει δείξαι!

δεν κουβαλάς 7,000 τεμάχια ρωμαιομακεδόνων για να τα θάψεις, μακριά από τον τόπο της σφαγής.

πέρασα εχθές και κοντοστάθηκα, στον δρόμο για τον Τεκέ.

  

  το στάρι, φύτρωσε

update! να και ένα ωραίο

βιδεάκι από το YouTube, για την Β' μάχη, αυτήν με τους Ρωμαίους, σε 2 μέρη, εδώ το πρώτο, και εδώ το δεύτερο :

Arktos 2023

 

    ξαφνικά και απρόσμενα, όντας μακριά από τόξο για μήνες, μην πω χρόνια , δέχτηκα μια πρόσκληση για ένα 3D Game.  είμαι τεμπέλης, αράθυμος και γκρινιάρης συνταξιούχος, μην πω γέρος - νωρίς είναι ακόμα :)  η πρώτη σκέψη - που να τρέχω τώρα, έξοδα, ταλαιπώρια κλπ. 

    σαν περάσανε οι μέρες, ο johnpan με σκούντησε: "τι λες; θάρθεις;" - το μυαλό λέει όχι αλλά η καρδιά λέει ναι,  "άσε του λέω ένα παράθυρο ανοιχτό".  Το αφήνω Ορθάνοιχτο μου απαντά! :)  

    ε, έβγαλα ένα τσουβάλι στην αυλή και άρχισα το πέρα δώθε! :) και για την περίσταση, για το ασορτί με την υπόλοιπη ευρωπαική παρέα (ήρθανε όλοι οι γνωστοί των tfg και ακόμη περσότεροι) "ράφτηκα" :) ένα μονοκόμματο ξύλο και βέλη Baltsavias από το ράφι. καλή η ιδέα αλλά με άδοξη κατάληξη καθώς το ένα άκρο είχε κάποιο θέμα. 

    έτσι, 19ρι ξύλινο κέντρο με "παράθυρο" και ilf 36# κάρμπον ξύλο έλασμα, κάρμπον βέλη με φυσικό φτέρωμα - κατηγορία ΒΒ 3under και ψηλή επαφή και βούρ για την συνάντηση της όμορφης κοινότητας του τόξου, για την αγκαλιά με φίλους, που αν και δεν γνωρίζω πολλά από την ζήση τους, αισθάνομαι τόσο οικία μαζί τους. είναι το Τόξο που μας ενώνει, μας κάνει, ομάδα, φυλή, φάρα, σόι, κλάν, οικογένεια! μέσα σ' αυτή, δε χωράνε ανταγωνισμοί, παρά μόνο αλληλεγγύη και θυσία του προσωπικού προς το καλό της κοινότητας. 

    αυτό κάνανε τα παιδιά των Κορυβάντων ( το λέω έτσι γενικά, μην και ξεχάσω κανένα :)  )  χωρίς κανένα οικονομικό αντίτιμο για συμμετοχή, τροφή - ποτά, μεταφορές, τρέξανε, ιδρώσανε, σπρώξανε και κινητοποίησαν λυτούς και δεμένους, ώστε εμείς οι υπόλοιποι να απολαύσουμε για 3 ημέρες, φύση, τόξο, παρέα, με λίγα λόγια και εν τέλει, ώστε να δούμε την ζωή, με άλλο μάτι, ώστε  "Να Αλλάξουμε Επίπεδο Αντίληψης του Κόσμου" μακριά από την μίζερη πλέον καθημερινότητα του homosapiens.

    δεν σταμάτησα να λέω, για την ομορφιά του δάσους, για την ποιότητα της διαδρομής, για τους ευφυώς τοποθετημένους στόχους, την αδερφική διάθεση. επειδή το γνωρίζω το έργο, εύκολα κατάλαβα τον κόπο και την ενέργεια που κατέθεσαν όσοι θυσιάσανε πολλά για να περάσουμε εμείς οι υπόλοιποι Αξέχαστα! αλλά και πάλι ενθυμούμενος τα δικά μου στο βουνό με τα tfg, η χαρά και τα χαμόγελα των συμμετεχόντων, είναι η καλύτερη ανταπόδοση. και είναι ένα σπουδαίο και αλησμόνητο "παράσημο" στον άσημο βίο μου - μας.  

    φιλοσοφώντας μετ' ευτελείας, κατέθεσα σε νεοεισερχόμενους, οτι η βαθιά εμπλοκή μου σε WA αγώνες, μου δίδαξαν πειθαρχία, προσήλωση στον στόχο και με έσπρωξαν, σε συστηματική και  επίμονη (δε λέω επίπονη, αφού χαρά ήτανε)  εμβάθυνση στα "μυστικά" και στην λεπτομέρεια του τόξου. όμως η χαρά και η αλεγρία αυτών των Οικογενειακών συναντήσεων, είναι το κάτι άλλο, είναι φάρμακο, είναι μεταλαβιά, είναι βάφτισμα σε νερά ιαματικά! 

όσο μιλώ, τόσο μου προκύπτουν λέξεις και έννοιες.
θα κλείσω με ένα εγκάρδιο Ευχαριστώ! 

λίγες φωτό: 

   

εδώ είμαι,

  :) ακόμη για λίγο :) 

βρήκα κάτι ωραίο - στα μάτια μου- και όπως πάντα, παιδιόθεν, το μοιράζομαι.

από το Ζεν και Μοτοσυκλέτα - Robert M. Pirsig, εκδόσεις Ιάμβλιχος, (από το 1990 το διαβάζω κάθε καλοκαίρι ☺, καθώς αποτελεί ταξίδεμα αλλά και πνευματική άσκηση) όπου αντικαθιστώ την λέξη μοτοσυκλέτα με την την λέξη τοξοβολία -  μια χαρά ταιριάζει! :) 

    " Η πραγματική Τοξοβολία με την οποία ασχολείσαι, είναι μια Τοξοβολία που ονομάζεται εαυτός. Το Τόξο που βρίσκεται  "εκεί έξω"  και ο Τοξότης που βρίσκεται "εκεί μέσα" δεν είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Αναπτύσσονται μαζί προς την Ποιότητα, η απομακρύνονται μαζί από αυτήν."


και λέω: χμ...  

καλές βολές σύντροφοι! 
ε και καλό χειμώνα! :) 

αλλαγή πλεύσης

    να με σκότωνες, δεν πίστευα, δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι θα 'ρθουν μέρες, όπου το τόξο θα είναι κάτι ξένο στην καθημερινότητά μου. ναι. σαν να μην υπήρξε ποτές. 

    εκεί που ακολουθούσα σε όλους τους αγώνες. εκεί που τόξευα καθημερινά. που με τον πρωινό καφέ, η ενημέρωση από 2-3 σίτες ήτανε ρουτίνα, οι κατασκευές, οι οργάνωση των TFG, ΌΛΟ αυτό το πακέτο 20 ετών, ήρθε η ώρα και εξανεμίστηκε. κοιτάω τον πελώριο συρφετό υλικών, γραπτών, φωτογραφιών, βίδεο και μια χούφτα αναμνηστικά μετάλλια, που επέμεινε από αυτόν τον κόσμο, που πέρασε και πάει, και κάπως τρομάζω ίσως και θυμώνω... πως και γιατί με κατέλαβε αυτή η Μανία; τι σήμαινε; πια η ανάγκη της; και πως χόρτασε το θηρίο; το ισοζύγιο; έχω δώσει τις απαντήσεις μου; τι άφησε αυτή η Μάχη; 

    εύκολα διακρίνω, τους άγνωστους που γίνανε φίλοι καρδιακοί. την γνωριμία με όψεις του εαυτού που δεν υποψιαζόμουν. την καλλιέργεια του χαρακτήρα την επιδέξια δημιουργικότητα, και το κυριότερο ίσως, την Ισορροπία! το σημείο όπου κοίταζα και αυτό ρύθμιζε για 20 χρόνια την πορεία μου και ναι, γιατί να το κρύψω, την ζωή μου. τέτοιο ήτανε το επίπεδο της εμπλοκής μου. αυτό διάλεξα (η με διάλεξε;)  μ' αυτό πορεύτηκα. 

Απ' το Ευαγγέλιο του Άξιον Εστί, τούτοι δω οι στοίχοι , συστήνουν και λένε: 

 Ένα σημείο Ένα σημείο

                        και σ’ αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις

                        κι απ’ αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος

                        κι απ’ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων

     μέχρι εδώ με έφερε αυτό το Ένα σημείο. ίσως - μάλλον να έχει και άλλο. όμως προς στιγμήν έχω ξεπεζέψει. και τι αστείο, για να ανέβω σε άλλη σέλα, μιας μοτοσυκλέτας! :) 35 χρόνια μετά, ξανά στον δρόμο και σε ότι αυτός φέρνει, από συγκίνηση, διασκέδαση και γνώση.  και Ισορροπία λέμε! 

    ε, αυτό, πως να το πω απλά με ενθουσιάζει! σε αντίθεση με ένα ακόμη αγώνα η "αγώνα" τοξοβολίας. ότι κάνω πλέον επ' αυτού, θα είναι στο γήπεδό μου, με ένα αληθινό τόξο (όχι τα αγωνιστικά του marketing που τόσο θεράπευσα, παρά μόνο τα άλλα τα σωστά! :) ) 

    όλοι οι σύντροφοι του Τόξου, είναι ευπρόσδεκτοι στο γήπεδο του Πρώτου Πηλιορείτικου Πανηγυριού, να τοξεύσουμε χαλαρά,  να φάμε, να πιούμε και όπως κάνουν οι συνταξιούχοι όλου του κόσμου, να ξαναπούμε χιλιοειπωμένες νοσταλγικές γλυκανάλατες και μη ιστορίες, γύρω από την φωτιά! 

    καλό δρόμο και καλές βολές σύντροφοι! 

μικρά γραπτά

ολίγον από μεταφυσική.

    α. όταν ήμανε κωλοφάνταρο στο Μούδρο, έλεγα το χειμώνα του 81, γύρω από την σόμπα, όπου λιώναμε τυρί στην κονσέρβα, 11 μήνες πριν το απολυτήριο. μ'αρέσει ο καιρός της καταιγίδας, φορτωμένος, μολύβι από πάνω, και στον ορίζοντα, 2 δάχτυλα ακόμα ανοιχτός. το μπουμπουνητό υπόκωφο, μακρινό. τέτοιον καιρό θέλω νάχει σαν θα φύγω!

σαν έκανα την τελευταία βόλτα προς το Κουκονήσι (παλαιολιθικός τόπος, ευρήματα, https://el.wikipedia.org/.../%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE... ) με πολιτικά πριν πάρω το αερόπλανο, ο καιρός, ήτανε αυτός ακριβώς. και από την απέναντι πλευρά του κόλπου μέσα στο σύννεφο ακούστηκε μια σάλπιγγα, καλούσε στην αναφορά.

    β. όταν ήμανε κωλοφάνταρο στο Μούδρο, έλεγα το χειμώνα του 81, 10 μήνες πριν το απολυτήριο, στου Τζιτζιβάγκου με το ρεφενέ του "μιστού". στο χωριό σαν πάω, θα κόβω βόλτες στα νοτισμένα ρουμάνια και, θα ψαχουλεύω ξεχασμένες ζωές, στα παρατημένα καλύβια, στους ελαιώνες, χαμηλά. ασφαλώς με την παρέα σκύλου. είναι πιο νόστιμη η βόλτα στο δάσος παρέα με σκύλο! "και πως θα τον λες;" έπεσε η αυτονόητη ερώτηση, λίγο πριν πέσουμε οι ίδιοι κάτω, από το Λεσβιακό Ούζο, ανάθεμα την ώρα. - θα τον πω Σαν.

και κάνει απεργία πείνας ο Ιρλανδός και πεθαίνει. αυτός και άλλοι εννιά. και πολλά αγόρια και σκύλοι ονομάστηκαν Σανς κείνο το καλοκαίρι. περνάει ο καιρός και πάω στο χωριό. λέει ο Θύμιος "του πατέρα του περισσεύει σκύλος!" (ο κ. Γιώργος ήτανε και κυνηγός, αυτός μου είχε δώσει τον πρώτο Ιβάν, το γκριφόν, παιδί της Θέλμας!) πάω και βλέπω τον πιο ηλίθιο σκύλο του κόσμου! δεν έκανε για κυνήγι! όπως αποδείχτηκε δεν έκανε ούτε για βόλτα! θα τον πάρω λέω. πως τον λέτε; -Σαν -ς

γ. αα-άλλη φορά! με κάστανα και κρασί

update 18/01/2024 

άργησα λίγο, αλλά να ακόμη ένα συμβάν απ΄' εκείνη την εποχή, όπου εκπληρωνότανε επιθυμίες, ανυστερόβουλες, με τρόπο "μαγικό" :

    γ. άνοιξη του '82, απλώνω εφημερίδες πριν ασβεστώσω δωμάτιο (το 5, εμπρός αριστερά) στο παλιό Άνεσις. καθώς το κάνω, πέφτει το μάτι σε παρουσίαση φιλμ. "Συναντήσεις με αξιοσημείωτους Ανθρώπους. η ζωή του G. Gourjief. " Αλκυονίδα. η αυτόματη σκέψη - γμτ... καμιά ελπίδα να το δω στον Βόλο. όμως, περάσανε οι μέρες, ετελειώσανε τα βαψίματα και ακολούθησε σχόλη. μου κάθεται η ιδέα, να πάω Αθήνα - κατεβασιά έκπληξη - και να δω την Ε. νταλαβέρι του περασμένου καλοκαιριού. μια και δυό φτάνω και παίρνω τηλ. "ωωω έχω κάπου να πάω, δεν είπες και τίποτα... κλπ" καλά θα περιμένω. βιβλίο, παγκάκι και πέρασε η μέρα. βραδάκι ξανά τηλ. "μμμμ... δεν έσωσα " καλά, δε χάθηκε ο κόσμος, άλλη φορά. χρόνο είχα, το μαζεύω με τα πόδια από την Καλλιθέα για το Σταθμό Λαρίσης.

κατεβαίνω την Ιουλιανού.

βλέπω κόσμο σε ουρά. κοντοστέκομαι.

Αλκυoνίδα!

ξανακοιτώ, και

"Συναντήσεις με Αξιοσημείωτους Ανθρώπους (Γεώργιος Γκουρτζίεφ)"

βγάζω εισιτήριο και μπαίνω!

χεχε μόλις είχε αρχίσει!

καλό;

πολύ καλό λέω! 🙂

( https://youtu.be/HAgAqAsI5tg?si=wmZKxN99iyLn9cwd )

και ξανά προς την δόξα τραβά -τραβά - τραβά κλπκλπ

 

οι ποπολάροι υπονομεύτηκαν, εξέπεσαν, τελείωσαν.
οι επαγγελματίες της εξουσίας στο τιμόνι ξανά. 
τόσα χρόνια προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόση λατρεία για την καρέκλα αυτής της μικρής και ασήμαντης ομοσπονδίας, μικρών και ασήμαντων συλλόγων.  ρητορικά αναρωτιέμαι βέβαια, γιατί, τι γνωρίζω εγώ από αυτά; τίποτα. εδώ 20 χρόνια ασκούμαι και τόξο δεν έχω μάθει ακόμη. τουλάχιστον ασκούμαι :) 

με το καλό το νέο ΔΣ λοιπόν και καλές δουλειές.

εμείς οι υπόλοιποι, ο λαός, καλές βολές! :) 

σεβόμαστε, έτσι κι αλλιώς!

 μάλλον έπεσε μέσα στην χύτρα του μαγικού ζωμού μικρή! 🙂

έχει τον τρόπο της, τον τελείως δικό της, χωρίς να ακολουθεί κατά γράμμα το Ορθόν του συρμού που πασχίζουμε όλοι οι προλετάριοι της τοξοβολίας. 

φοβερή Λίτσα!

Εύγε και καλό δρόμο προς την 6η Ολυμπιάδα σου!!!

οοοοόλεεεεε!!! 

τους πάτησε το τραίνο!

 επιτέλους μια διοίκηση από την βάση!

εύχομαι, να υπάρξει συνέχεια και παραπέρα από την μικρή και χαριτωμένη ομοσπονδία των συλλόγων τοξοβολίας - ΕΟΤ.

από τα μικρά, να περάσουμε στα μεγαλύτερα και κάποια στιγμή στα αληθινά μεγάλα. 

- Ουτοπία; 

- ίσως. τι είναι τέλειο σ' αυτόν το κόσμο.
- για την Τέλεια Βολή δεν ψάχνουμε; Υπάρχει;
- Οχι! 

- την Ψάχνουμε; 

- Μανιωδώς! 

  😅😅😅

βήμα - βήμα, ας εγκαταστήσουμε τη δημοκρατία, επιτέλους, τουλάχιστον στον καθημερινό βίο! από κάτω προς τα πάνω! τι ποιο απλό, και ανακουφιστικό από την απλή πλειοψηφία. έστω και 200 χρόνια μετά την μεσαιωνική φράγκικη και οθωμανική φεουδαρχία, μετά τον τσιφλικά και τον κοτζάμπαση. μετά τους διορισμένους διοικητές οργανισμών, που κάνουν το " αγροτικό τους " πριν ανελιχθούν και καλο-εγκατασταθούν στην δημόσια διοίκηση! 

σιδεροκέφαλο το νεο-εκλεγμένο ΔΣ της ΕΟΤ λοιπόν!
ευχομαι πρόοδο και προκοπή! 

και επειδή απευθύνομαι σε τοξότες, 
καλές βολές σύντροφοι στο Τόξο!