Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14 Μαΐ 2022

μικρά γραπτά

ολίγον από μεταφυσική.

    α. όταν ήμανε κωλοφάνταρο στο Μούδρο, έλεγα το χειμώνα του 81, γύρω από την σόμπα, όπου λιώναμε τυρί στην κονσέρβα, 11 μήνες πριν το απολυτήριο. μ'αρέσει ο καιρός της καταιγίδας, φορτωμένος, μολύβι από πάνω, και στον ορίζοντα, 2 δάχτυλα ακόμα ανοιχτός. το μπουμπουνητό υπόκωφο, μακρινό. τέτοιον καιρό θέλω νάχει σαν θα φύγω!
σαν έκανα την τελευταία βόλτα προς το Κουκονήσι (παλαιολιθικός τόπος, ευρήματα, https://el.wikipedia.org/.../%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE... ) με πολιτικά πριν πάρω το αερόπλανο, ο καιρός, ήτανε αυτός ακριβώς. και από την απέναντι πλευρά του κόλπου μέσα στο σύννεφο ακούστηκε μια σάλπιγγα, καλούσε στην αναφορά.
    β. όταν ήμανε κωλοφάνταρο στο Μούδρο, έλεγα το χειμώνα του 81, 10 μήνες πριν το απολυτήριο, στου Τζιτζιβάγκου με το ρεφενέ του "μιστού". στο χωριό σαν πάω, θα κόβω βόλτες στα νοτισμένα ρουμάνια και, θα ψαχουλεύω ξεχασμένες ζωές, στα παρατημένα καλύβια, στους ελαιώνες, χαμηλά. ασφαλώς με την παρέα σκύλου. είναι πιο νόστιμη η βόλτα στο δάσος παρέα με σκύλο! "και πως θα τον λες;" έπεσε η αυτονόητη ερώτηση, λίγο πριν πέσουμε οι ίδιοι κάτω, από το Λεσβιακό Ούζο, ανάθεμα την ώρα. - θα τον πω Σαν.
και κάνει απεργία πείνας ο Ιρλανδός και πεθαίνει. αυτός και άλλοι εννιά. και πολλά αγόρια και σκύλοι ονομάστηκαν Σανς κείνο το καλοκαίρι. περνάει ο καιρός και πάω στο χωριό. λέει ο Θύμιος "του πατέρα του περισσεύει σκύλος!" (ο κ. Γιώργος ήτανε και κυνηγός, αυτός μου είχε δώσει τον πρώτο Ιβάν, το γκριφόν, παιδί της Θέλμας!) πάω και βλέπω τον πιο ηλίθιο σκύλο του κόσμου! δεν έκανε για κυνήγι! όπως αποδείχτηκε δεν έκανε ούτε για βόλτα! 🙂 θα τον πάρω λέω. πως τον λέτε; -Σαν -ς
γ. αα-άλλη φορά! με κάστανα και κρασί

update 18/01/2024 

άργησα λίγο, αλλά να ακόμη ένα συμβάν απ΄' εκείνη την εποχή, όπου εκπληρωνότανε επιθυμίες, ανυστερόβουλες, με τρόπο "μαγικό" :

    γ. άνοιξη του '82, απλώνω εφημερίδες πριν ασβεστώσω δωμάτιο (το 5, εμπρός αριστερά) στο παλιό Άνεσις. καθώς το κάνω, πέφτει το μάτι σε παρουσίαση φιλμ. "Συναντήσεις με αξιοσημείωτους Ανθρώπους. η ζωή του G. Gourjief. " Αλκυονίδα. η αυτόματη σκέψη - γμτ... καμιά ελπίδα να το δω στον Βόλο. όμως, περάσανε οι μέρες, ετελειώσανε τα βαψίματα και ακολούθησε σχόλη. μου κάθεται η ιδέα, να πάω Αθήνα - κατεβασιά έκπληξη - και να δω την Ε. νταλαβέρι του περασμένου καλοκαιριού. μια και δυό φτάνω και παίρνω τηλ. "ωωω έχω κάπου να πάω, δεν είπες και τίποτα... κλπ" καλά θα περιμένω. βιβλίο, παγκάκι και πέρασε η μέρα. βραδάκι ξανά τηλ. "μμμμ... δεν έσωσα " καλά, δε χάθηκε ο κόσμος, άλλη φορά. χρόνο είχα, το μαζεύω με τα πόδια από την Καλλιθέα για το Σταθμό Λαρίσης.
κατεβαίνω την Ιουλιανού.
βλέπω κόσμο σε ουρά. κοντοστέκομαι.
Αλκυoνίδα!
ξανακοιτώ, και
"Συναντήσεις με Αξιοσημείωτους Ανθρώπους (Γεώργιος Γκουρτζίεφ)"
βγάζω εισιτήριο και μπαίνω!
χεχε μόλις είχε αρχίσει!
καλό;
πολύ καλό λέω! 🙂
( https://youtu.be/HAgAqAsI5tg?si=wmZKxN99iyLn9cwd )

14 Ιαν 2017

Μάρτης του '87

Κοντά 30 χρόνια, η 10.901 μέρες περάσανε από τότε που ξαναπερπάτησα αυτόν τον δρόμο. ΑηΓιάννη – Μούρεσι. Τότε, με πολύ Χιόνι! Και την ανάγκη να πιέζει. Τόσο πολύ Χιόνι, που το σημερινό δείχνει και είναι σχεδόν τίποτα. Μια ομορφιά τις πρώτες μέρες, πολύς ο μπελάς τις υπόλοιπες. Άκου:

2 Μαρτίου το 1987 Καθαρή Δευτέρα. Καλοκαίρι στο Βόλο. Γυαλί, βόλτα, τσίπουρα με τον μπατζανάκα, χαρταετό στις Αλυκές, χαχαμπούχα και άλλα τέτοια των αρραβωνιασμένων. Την άλλη μέρα, 

Τρίτη 3/3, ξεκίνησα με τον Γέρο, για το χωριό, για το κτήμα. Τσάκνα, φωτιές, υπόλοιπο κλάδεμα, και τέτοια. Σαν περάσαμε τα Χάνια, ψιλόβροχο, μούσγα και σύννεφο. Με μια φωνή ξαναείπαμε το χιλιοειπωμένο “άλλος θεός απ’ εδώ!” και σταθήκαμε στην Μακρυράχη. Γεμάτο το καφενείο. Κεραστήκαμε και κεράσαμε. Στον ΑηΓιάννη, η γνωστή παγωμένη υγρασία, στην ‘αίθουσα” το μεγαλούτσικο μακρύ δωμάτιο με την σόμπα τα 2 κρεβάτια και την τβ πάνω στην σιφινιέρα. Τα άλλα δωμάτια, το ίδιο και χειρότερα. Τα σεντόνια σαν βρεμένα. Ανάψαμε τις σόμπες φάγαμε οτι είχαμε από τον Βόλο και την πέσαμε.

Τετάρτη 4/3, ξύπνησα από την ησυχία. Επικρατεί μια ιδιαίτερη ησυχία, όταν χιονίζει. Μαθαίνεις και την αναγνωρίζεις με τα χρόνια. Κοιτάω και σιγουρεύω. Χιονίζει. Μπαμπακούλα. Φωτιές, καφέ και έξω. Σίγησα τις γαρδένιες, τις καμέλιες, την μπουκαμβίλια, το γιασεμί, την νεραντζιά, τις μανταρινιές, τις λεμονιές. Οι πορτοκαλιές, μεγάλα δένδρα, δεν σιγιότανε, τις άφησα να τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Τέλειωσε το θέμα καφές, ο Γέρος χάραξε και μούλιασε γίγαντες, κουζίνα και “αίθουσα” πήρανε να ζεσταίνονται και βγήκα έξω και ξανασίγησα. Τις γαρδένιες, τις καμέλιες, την μπουκαμβίλια, το γιασεμί, την νεραντζιά, τις μανταρινιές, τις λεμονιές. Φάγαμε το φαί μας, ήπιαμε το κρασί μας, την πέσαμε. Σαν έσωσε η σιέστα, κοιτάω έξω, ένα γόνα το χιόνι. Πριν σουρουπώσει, αλλά μετά τον καφέ, βγήκα και ξανασίγησα. Τις γαρδένιες, τις καμέλιες, την μπουκαμβίλια, το γιασεμί, την νεραντζιά, τις μανταρινιές, τις λεμονιές.  Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Βιβλίο. Ειδήσεις. Ύπνο.

Πέμπτη 5/3 ξύπνημα από την Απόλυτη ησυχία. Και ένα Φως! Γενικό! Τεντώνοντας τ’ αφτί, έπιασα τον φλοίσβο και το τσικ της τσίχλας. Χιόνιζε. Φωτιές, καφέ και έξω. Αλλά δεν σίγησα τα φυτά. Δεν είχε νόημα. Ήταν πια μισοθαμένα. Ο Γέρος έβαλε ρεβίθια. Ρέγγα, ελιές, κρασί και ψωμί είχαμε. Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Βιβλίο. Κείνο τον καιρό, τι μ’ έπιασε και είχα μαζί μου βιβλίο Ταρό και τράπουλα! Μέχρι να τελειώσει το χιόνι έγινα εκσπέρ! Ειδήσεις. Ύπνο.

Παρασκευή 6/3, καρμπόν. Ξύπνημα από την Απόλυτη ησυχία. Και ένα Φως! Γενικό! Τεντώνοντας τ’ αφτί, άκουσα την θάλασσα φουσκωμένη. Και το τσίκ της τσίχλας. Η αυλή, επίπεδη, με μικρά εξογκώματα δώθε κείθε. Ο Γέρος έβαλε ρύζι στα ρεβίθια. Τα πάντρεψε. Εννοείτε καυτερά! Ρέγγα, ελιές, κρασί και ψωμί είχαμε Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Βιβλίο. Ειδήσεις. Ύπνο.

Σάββατο 7/3 Ξύπνημα από την Κυρά Σοφία! Την γεροντοκόρη γειτόνισσα! Άκουγε την στέγη της να τρίζει και φοβήθηκε! Τα μάζεψε και ήρθε απ’ εδώ! Κοιμότανε μαζί με τον Γέρο δίπλα στην σόμπα όλες τις υπόλοιπες μέρες, μέχρι που φύγαμε. Τραχανάς με λουκάνικα. Ρέγγα, ελιές, κρασί είχαμε. Έξω χιόνιζε! Το χιόνι μέτρο. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ειδήσεις. Ύπνο.

Κυριακή 8/3 ο Γέρος ξεπάγωσε πατσαρίσια. Καθάρισε και ένα βουνό κρεμμύδια, Πατσαρίσια γιαχνί! Φούλ στο καυτερό. Έφτιαξε και λαδοπιταστή. Ρέγγα, ελιές, κρασί είχαμε. Η Κυρά Σοφία, δεν έφαγε από το καυτερό, είχε κάτι δικό της. Έξω χιόνιζε! Το χιόνι μέτρο και. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ειδήσεις. Ύπνο.

Δευτέρα 9/3. Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Φαΐ από χθες. Ρέγγα, ελιές, κρασί είχαμε. Η Κυρά Σοφία, δεν έφαγε από το καυτερό, έβρασε τραχανά, συν τυρί κατσικίσιο του τσοπάνη! Αλάτι φουλ, η πίεση αμέτρητη. Αλλά τι να κάνει που φοβότανε την στέγη από το σαράυ της. Χρόνια μετά ο Λάκης την επισκεύασε. Τηλέφωνο γιοκ. Το ρεύμα κόπηκε. Κόπηκαν και οι ειδήσεις. Εμφανίστηκε στο Ακρογιάλι ο Αρωνιάδας! Ο ωραίος ως Έλλην και ως τσολιάς στ’ ανάκτορα, με τα τσιγκελωτά μουστάκια! Ο μετέπειτα Οπάλιο και άλλα. Πανικόβλητος, οτι δεν άντεξε μόνος στο σπίτι εκεί πάνω, στου Αγαπητού κοντά, στο συγκρότημα Γιαμάκου. Και από κεί και μετά κοιμότανε στου Σουλδάτου. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Βιβλίο. Ύπνο.

Τρίτη 10/3 Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Ήρθε ο Πάρνος από το θερμοκήπιο, στου Σουλδάτου (πρώτη χρονιά που άνοιξε το Ακρογιάλι και το κράτησε ανοιχτό το χειμώνα! ) και ζήτησε βοήθεια. Πήγα με τον Δημήτρη τον Στέλλο και κουβαλήσαμε επί ώμου, καμιά 50αριά τσουβάλια ελαιοπυρήνα που έκαιγε στον καυστήρα του θερμοκηπίου του. Μεγάλο θερμοκήπιο, γυάλινο. Πάνω από την Χανθ. Μας κέρασε. Μας ευχαρίστησε. Σώθηκε. Ο Γέρος πήρε να ζυμώσει. Η Κυρά Σοφία πήρε να μας κάνει πίτα. Κολοκυθόπιτα αλμυρή. Ρέγγα, ελιές, κρασί, ψωμί, είχαμε.. Το χιόνι, χιόνι. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο.

Τετάρτη 11/3 Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Περπάτησα δίπλα στο κύμα, για την ευκολία μου, προς την Πλάκα. Ανέβηκα με κόπο, κολυμπώντας στο χιόνι ως την μέση, στο καλύβι του Μπάρμπα Αργύρη του Ζάχαρη. Να δω τι κάνει, τον είχα έννοια. Τον βρήκα να έχει στήσει πλακωτούρα, και να μαζεύει πουλιά. Μάδημα και στην φωτιά. Έκαιγε ολόκληρα κλωνάρια ελιά από τα κλαδέματα. Ήταν χλωρή και κάπνιζε. Σταγαδωμένο το καλύβι. Έτρωγε πουλιά και έπινε το γνωστό ξινό φραουλί. Έφαγα πουλιά, ήπια φραουλί και εγώ. Μια χαρά ήταν, τον ασπάστηκα και γύρισα πίσω. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο.

Πέμπτη 12/3 Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Αναταραχή στο Ακρογιάλι! Φέρανε από τον Κισσό ένα παιδί, τον Βασιλάκι,  οτι είχε μεσογειακή και έπρεπε θυσία πάση να βάλει αίμα. Έβαζε κάθε 10 μέρες ξέρω γω. Ήρθανε 5-6 Κισσιώτε με κύκλα, το παιδί σε αυτοσχέδιο φορείο, και ο πατέρας, ο Άλκης. Στην αρχή ήτανε να ‘ρθει πλοίο πολεμικό, αλλά που να πιάσει. Η φουρτούνα μεγάλη. Κίνησε από τον Βόλο ένα άρμα του στρατού να τον πάρει. Όχι αυτά με το κανόνι! Τα άλλα, τα κουτιά! Και είμαστε όλοι έξω μπροστά στα Μανινέικα και έρχεται το άρμα! Με φόρα! Οτι ο οδηγός τα είχε δει όλα, 60 χιλιόμετρα χιόνι κι ήτανε θολωμένος! Με το που μας βλέπει, τραβάει ένα γερό φρενάρισμα από την δεξιά ερπύστρια, φέρνει σφούρλα το άρμα, περνάει ξυστά απ’ την βάρκα του Τζοάνου, ο δόκιμος στον πύργο, εδώ να πέσει, εκεί να πέσει, στάθηκε με τα πολλά και το άρμα γύρισε κατά το Αιγαίον! Πέσανε τα χειροκροτήματα και τα ζήτω και τα κονιάκια στα φαντάρια, φορτώσαμε το παιδί, μπαίνει και ο πατέρας και δρόμο για το Μούρεσι και τον Βόλο! Να προκάνουμε.... μπήκαμε στον Ακρογυάλι για τα κονιάκια του ενθουσιασμού! Δεν πέρασαν 10 λεφτά, έρχεται ο φαντάρος. Το άρμα κόλλησε, στο κάμπιγκ! Οτι το χιόνι ήτανε δυό μέτρα! Να πάει κάποιος στο Μούρεσι να ειδοποιήσει, να κατέβει η μηχανή η μεγάλη που φέρανε από την Κατάρα και κόβει τώρα δα στο Μούρεσι! Οτι δεν πιάνει ο ασύρματος! Κίνησα και πήγαινα. Ήμουνα εκεί στου Ιατρίδη, κει που είναι ένα καλύβι με τούβλα, μεσ’ τον δρόμο, όταν άκουσα το άρμα να έρχεται. Είχε ξεκολλήσει. Ο Δόκιμος με χαιρέτισε στρατιωτικά. Του απάντησα με το V της Νίκης! Μετά μάθαμε οτι το προλάβανε το παιδί, τον Βασιλάκι. Χρόνια μετά πέθανε, απ’την αρρώστια του. Μεσογειακή. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο. 

Παρασκευή 13/3 10 μέρες μέσα! Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Ο Γέρος μαγείρευε. Η Κυρά Σοφία μουρμούραγε ( για να μην κλειδωστομιάσω, έλεγε ) Ρέγγα, ελιές, κρασί, ψωμί, είχαμε. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο.

Σάββατο 14/3 ακούσαμε οτι η μηχανή έφτασε στον Κατσαγκλά, και πάει για Μαυρούτσα! Οι φωτιές καίγανε, έξω χιόνιζε. Ο Γέρος μαγείρευε. Η Κυρά Σοφία μουρμούραγε ( για να μην κλειδωστομιάσω έλεγε ) Ρέγγα, ελιές, κρασί, ψωμί, είχαμε.. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο.

Κυριακή 15/3 πήρε και σταμάτησε. Ακούσαμε οτι πέρασε η μηχανή για Ανήλιο. Οι φωτιές καίγανε, Ο Γέρος μαγείρευε. Η Κυρά Σοφία μουρμούραγε ( για να μην κλειδωστομιάσω, έλεγε ) Ρέγγα, ελιές, κρασί, ψωμί, είχαμε.. Τ’ απόγεμα τσάι και συμπάθεια. Ιστορίες από την Κυρά Σοφία. Βιβλίο. Ύπνο.

Δευτέρα 16/3 πήρα και ξεχιόνισα το αγροτικό. Κατέβηκε ΑηΓιάννη μια μικρή μηχανή. Κάναμε ένα κομβόι 3-4 αυτοκίνητα. Τον Καραουλάνη θυμάμαι με το Lada τότε και σκοινιά στις ρόδες. Και τ’ αδέρφια από την Αρμονία, τους Νταλιάνηδες. Τους άλλους δεν τους θυμάμαι. Εγώ είχα αλυσίδες. Η κυρά Σοφία, δεν θυμάμαι που πήγε. Εμείς κινήσαμε και σε μισή μέρα φτάσαμε Βόλο.

Κανα δυό μέρες μετά που ξάνοιξε ο καιρός, μάθαμε οτι πήγε ο Λεβέντης , ο πρόεδρος, με ελικόπτερο, και μοίρασε κονσέρβα και κρέας ευρωπαϊκό κατεψυγμένο. Πήδησε απ’ το ελικόπτερο πριν πιάσει άμμο, δεν τα υπολόγισε καλά, στραμπούλιξε το ποδάρι του. Μας κράτησε η κυρά Σοφία, από το ευρωπαϊκό και σαν γυρίσαμε το κάναμε λουκάνικα.

Γαρδένιες γιόκ, καμέλιες οκ! Άγριο πράμα, τι να πάθει. Η μπουκαμβίλια, το γιασεμί, κάηκαν πατόκορφα. Η νεραντζιά, οι μανταρινιές, οι λεμονιές καήκανε αλλά απολύσανε άγριο.
Οι πορτοκαλιές, μεγάλα δένδρα, τα βγάλανε πέρα μόνες τους. 

Καλά περάσαμε. :)

23 Αυγ 2014

to know us better που λέμε και στο χωριόμ! :)

Γεννήθηκα στο χωριό Ανήλιο, το '60. σε σπι­τικό φτιαγμένο από τους παππούδες το 1935, όταν άφησαν την Αίγυπτο και μ' ένα καλό κομπόδεμα ήρθαν να μείνουν μόνιμα στα χώματά τους. χρη­σιμοποίησαν και δομικά υλικά από παλαιότερο πύργο που είχε καταρρεύσει, σε διπλανό οικόπεδο. Τα μεγάλα δοκάρια της στέγης είναι αυτού του πύργου, καθώς καστανιά κομμένη στο σωστό φεγγάρι είναι"απέθαντη". Το σπίτι, τυπικό των Ελληνικών χωριών , διώροφο, απλό στην μορφή του, ένας κύβος ουσιαστικά με την είσοδο στον επάνω κατοικήσιμο χώρο και παράθυρα εκατέρωθεν της εισόδου, στα δυο δωμάτια.

Αριστερά από το ευρύχωρο χωλ, το χειμω­νιάτικο (ανατολικό)με το τζάκι και τα δυο μεγάλα κρεβάτια,το μόνο με θέρμανση.
Σ'αυτό στρωνόταν το τραπέζι το χειμώνα, γι­νότανε τα νυχτέρια με τους γειτόνους, στο περβάζι του παράθυρου διάβαζα τα μαθήματά μου και κοιμόταν η γιαγιά και εγώ. Ήταν το κυρίως καθιστικό. Το δεξί που άνοιγε στις γιορτές μόνο, το σαλόνι ας πούμε,το μπαλκόνι του έβλεπε ανάμεσα απ'τα φύλλα της συκιάς το απέναντι χωριό και το πέλαγος.

Πιο μέσα (βόρεια) ο ξενώνας με το μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι και την συφινιέρα, γεμάτη στα πάνω συρτάρια, με αντικείμενα "μαγικά" όπως: κιάλια, μετάλλια πολεμικά, γυναικείο άρωμα και πούδρες, πένες κονδυλοφόρους, μελάνια, χτένες, φωτογραφίες και αλληλογραφία των αδερφών, στην Αλεξάνδρεια και στο Χαρτούμ χαρτοκόπτες από ελεφαντόδοντο και μύρια όσα άλλα.

Εκεί κρέμοντανε σε γάντζους από το ταβάνι τα δίχτυα με τα φιρίκια (...η υπέροχη μυρωδιά τους), τα μπελονιαστά φασόλια, πιπεριές, κρεμμύδια, σκόρδα και τα μανιτάρια για το χειμώνα. Παλιότερα στέγαζε τα καματερά (μεταξοσκώληκες - σηροτροφία) που δεν τα πρόλαβα. Μετά από χρόνια, στο γυμνάσιο ήμουν, έφτιαξα και εγώ μια γενιά, έτσι για το χάζι μου.
Ακριβώς απέναντι από την είσοδο στο βάθος του χωλ ενα καμαράκι με παράθυρο στην πλαγιά του βουνού όπου κοιμότανε οι γονείς.

Και τέλος (δυτικά) η κουζίνα που και αυτή έβλε­πε στο βουνό.
Με τις φουφούδες και το μπουχαρί τους, το μπαούλο το καρυδένιο, ένα μικρό νεροχύτη και τραπέζι, το γκιούμι για το νερό. Ανάμεσα στα δυο δωμάτια και η ξύλινη στριφτή σκάλα που κατέβαινε στο κατώι-ισόγειο. Το κατώι ήταν αβέρτο και η μεσοτοιχία χώριζε τις χρήσεις. Στη μεριά της σκάλας-εισόδου, αποθηκευτικός χώρος – ξύλα, ξερό κλαδί για τα ζώα στις μέρες του χιονιού, τσουβάλια με γεννήματα,και στο χώρο κάτω από τον ξενώνα το μαντρί.

Κάτω από την κουζίνα στο τελείωμα της σκάλας είχαν χωρίσει δυο μικρούς χώ­ρους, ο ένας ήταν η τουαλέτα, πράγμα μοναδικό σχεδόν στο χωριό, συνήθως ήταν έξω από τα σπίτια, και ένα αποθηκάκι θεοσκότεινο-καρβουναποθήκη- όπου φοβέριζαν να με κλείσουν μέσα προς συμμόρφωση και μου πήγαινε τρεις και πέντε. Αριστερά από την σκάλα κατεβαίνοντας τα πιθάρια του λαδιού,το φανάρι, το πετρέλαιο για τις λάμπες. ηλεκτρικό δεν είχαμε, ήρθε το '67.

Εφαπτόμενο στο ισόγειο ήταν το φουρναργιό-καλοκαιρινό μαγει­ρείο με μεγάλο και μικρό φούρνο,πυροστιές, πινακωτές, φουρνόφτυα­ρο,που έκανε και για τον αποχιονισμό της στέγης και κάτω απ'τον μεγάλο φούρνο ,ναι ναι, το κοτέτσι. Σε μια επίθεση αλεπούς , όσες κότες σώθηκαν δεν κατέβαιναν απ'τις περαστές της σκεπής με τίποτα. Καύσιμη ύλη για φούρνο και μαγείρεματα τσάκνα απ'τις κρεμάλες των ζώων, δηλαδή καστανιά, αράδι. Αργότερα και πετρέλαιο στην γκαζιέ­ρα.

Στο έμπα της αυλής, ξέχωρα από το υπόλοιπο σπίτι, ήταν το κρασοκάτωγο. Με το πατητήρι, το μεγάλο βαρέλι του κρασιού, τα μικρότερα γιοματάρια, τραμιτζάνες, το ρακοκάζανο,τα εργαλεία, τσαπιά, τσεκούρια, πριό­νια, καρμανιόλες, κύκλα για το χιόνι, το πανί, τα κουπιά και η λα­γουδέρα της βάρκας και τα παρελκόμενα για το πάτημα της ελιάς.

 Όταν λέω μεγάλο βαρέλι, το εννοώ,πάνω από δυόμισι χιλιάδες λίτρα και άνοιγμα ικανό να μπει άνθρωπος για τον καθαρισμό του. Κλασικό χωρατό, απ'τον Βοκάκιο ακόμη, το να μπει μέσα ζευγάρι τάχατε για να σώσουν μια ώρα αρχύτερα, δεν είναι καθόλου υπερβολικό, και τι ωραία που μύριζε...

Κείνους τους καιρούς το κρασί ήταν αναπόσπαστο μέρος της διατροφής, πηγή ενέργειας, απαραίτητο συμπλήρωμα, καθώς και το τσίπουρο. Κάθε εργάτης πηγαίνοντας για το στρέμμα (σκάψιμο - κάθε χειμώνα τα χτήματα σκαβότανε από άκρη σε άκρη) περνούσε και έπαιρνε μια οκά (1,280 γρ.) για ενίσχυση του κολατσιού του. Κάθε σπίτι λοιπόν είχε ένα αμπέλι σε προσήλια, με φτενότερο χώμα θέση στο χτήμα, που ακόμη και μετά το χτύπημα της φυλλοξέρας το '42, κράτησε το χαρακτηρισμό, και βέβαια την κληματαριά στην αυλή του σπιτιού, με τον μεγάλο ξύλινο καναπέ από κάτω, που τους έδιναν τόσο η και περισσότερο κρασί. Τα κλήματα ήταν κυρίως ένα ημιάγριο είδος, Φράουλα το λέμε, Ιζαμπέλα ακούω να το λένε σε άλλα μέρη, δεν θέλει πολύ λάτρα και έδινε ένα κρασί σαν τον Θασί­τικο που βρίσκουμε σήμερα στις κάβες. Ακόμα Ροϊδίτες και λίγα Μο­σχάτα. Μέχρι το πάσχα περίπου τους έβγαζε πέρα. Μετά αγόραζαν, όσοι μπορούσαν, απ'τα εμπορικά του Αη Γιάννη, εισαγωγές από Κάρυ­στο, Γιάλυτρα. Aλλιώς περίμεναν το καινούργιο. Mε τέτοια λαχτάρα και όρεξη, ώστε προτού καν πάψει ο βρασμός τραβούσαν και έπιναν. Σαν το τραβούσαν με το καλό, μετά από παραμονή ενός μήνα περίπου με τα στέμφυλλα, ρίχνανε μέσα λίγο νερό τα ξέπλεναν δηλαδή και παίρνανε το λάγγερο που το πίνανε πρώτο, μέ­χρι να καθαρίσει το καλό, και για να φτουρήσει λίγο περισσότερο.

"Απ'τον τύλο να βγαίν'.. κιότ' νάναι" έλεγε η γειτόνισσα κυρά-Βασιλική η Κρασάκενα (παρατσούκλι όπως και το μεθούκλω) με τ' όνομα. Μετά, Νοέμβριο πια, ήταν η ώρα για το τσίπουρο.

Νερό μέσα στο σπίτι δεν είχαμε. Κατά το '72, αφού φύγαμε για τον Αη Γιάννη, φτιάχτηκε το πρώτο υποτυπώδες δίκτυο. Κουβαλούσαμε απ'την βρύση της γειτονιάς, μεγάλη ωραία βρύση, με δυο παραθύρες όπου τα Φώτα απίθωναν, αξημέρωτα, προσφορές οι γειτόνοι, σε ποιόν; στο πνεύμα της πηγής βέβαια, εν έτη 1960...

Κείνα τα χρόνια αν έλεγες σε άνθρωπο πως σε λίγο θα αγοράζεις νερό απ' τα περίπτερα θα σε μούτζωνε στα σίγουρα.

Κρύο νερό το καλοκαίρι, ζεστό το χειμώνα, μ'άλλα λόγια βαθιά πηγή με σταθερή θερμοκρασία νερού και εξαιρετικής ποιότητας. Η κατασκευή της βρύσης ήταν τέτοια που μαζευόταν το νερό , μια στερνίτσα, και με τακτική σειρά οι γειτόνοι ποτίζαν τον μπαχτσέ τους. Ο δικός μας ήταν ανάμεσα στη βρύση και το σπίτι.
Καθώς λοιπόν μια δουλειά μου ήταν να είναι το γκιούμι γιομάτο και εγώ μικρός δεν το σήκωνα, έκανα πολλές στράτες με ένα μικρότερο δοχείο, μια πατσούρα. Άλλη μια βρύση ήταν κοντά στο σπίτι, αλλά με κατώτερο νερό, άλλη φλέβα, βαλτονέρι. ο πατέρας σαν έτρωγε ήθελε φρέσκο νερό απ' την πάνω βρύση, και αν του έφερνα απ΄την άλλη για να μην βγω τον ανήφορο το καταλάβαινε και ποιος τον άκουγε!.

Άλλα χρόνια. Τότε κάθε σπιτικό σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτάρκες. Ακριβώς το αντίθετο από τα σημερινά (για τα χωριά λέω... για τις πόλεις, επιδρομή στο Market και όποιος προλάβει...). Έπρεπε στην διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού να φροντίσουν και να συγκεντρώσουν ότι θα χρειαζόταν για να βγάλουν το χειμώνα. Η λεγόμενη σνέμπασ'. Τυρί με γάλα στο καδί και με αρμύρα στις τζάρες, ελιές, φασόλια, πατάτες, καλαμπόκι, κρεμμύδια, σκόρδα, τουρκάκια, τραχανάδες, λουκάνικα, παστά, κρασί, λάδι, αλάτι, καρύδια, μανιτάρια, κάστανα, μήλα, πάτσες (σύκα), μούσμουλα, σούρβα, ρόδια, κυδώνια και κυδωνόπαστο, τήλιο, λισφακιά χαμομήλι, σαμπούκο, μούρο, μαλλί για φανέλες-κάλτσες και τραγόμαλλο για υπόδηση, σαπούνι από παλιόλαδα επίσης.

Για το απαραίτητο ψωμί, πηγαίναν οι άντρες στον κάμπο, δουλεύανε στο θέρο και για πληρωμή παίρνανε στάρι. Λίγο λίγο το άλεθαν σε μικρούς νερόμυλους, γύρο από το χωριό η και σε διπλανά χωριά μέχρι και το αντάρτικο. Μετά στα Παλιά, στο Βόλο.
Κότες ίσα με 20-30, γίδες - προβατίνες 5-10 και 1-2 μουλάρια και γαϊδούρια. Κάθε σπιτικό λέμε.

Τα σκουπίδια ήταν κάτι το άγνωστο. Απλά δεν υπήρχαν, αφού δεν υπήρχαν συσκευασίες.... τα οργανικά τα τρώγανε οι κότες, γάτες, σκύλοι. Σε μια άκρη του οικοπέδου θα έβλεπες καμιά οπλή από γελάδι (πατσαρίσια...) και ίσως κάποια άδεια κονσέρβα. Θ' αγόραζαν μόνο τα ελάχιστα που δεν μπορούσαν να πάρουν απ' το πλούσιο στην απόδοσή του είναι αλήθεια, τόπο. Ύφασμα για τον ρουχισμό, πετρέλαιο, σπίρτα κι αλάτι απ'το μονοπώλιο στον Αη Γιάννη, κουτιά ρέγκες και παστά, ζάχαρη, καφέ άψητο, λίγα μπαχαρικά, εργαλεία, παπούτσια για καλά. Αυτά.

Όλος αυτός ο κάματος για την επιβίωση, διασκεδαζόταν σε γάμους, βαφτίσια, ονομαστικές γιορτές, πανηγύρια και στα νυχτέρια της γειτονιάς.





τόξο, γκόλφ και κυνήγι αλεπούς γιόκ!
:)


 καλές βολές σύντροφοι!


Υγ. νέες φωτό μετρά την πώληση και την ανακαίνιση:












25 Νοε 2013

ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937



Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά
τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο,
ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,
καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.
Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙
o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα
ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ· ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας, τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες, τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι’ αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες, στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή,
όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια,
εκείνους πού έφυγαν εκείνους πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο,
τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων
εκεί πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή˙ κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Σεφέρης
Θεοδωράκης
Καλογιάννης

7 Απρ 2013

φωνή λαού οργή θεού!



αφού "έφτιαξα" κόσμο και κόσμο, με τις φωτό του ψωμιού μου στο FB, δίνω και την συνταγή, ώστε να γλιτώσω το ξύλο:)




τούτη η κατασταλαγμένη συνταγή είναι του ψωμιού που φτιάχνω δυό χρόνια τώρα, και ομολογουμένως έχει καλό και αποδεκτό αποτέλεσμα. Από το ψωμί που έφτιαχνα το καλοκαίρι του 2012, έχει βελτιωθεί σε αρκετά σημεία. Είναι η εξέλιξη και η πείρα που συσσωρεύθηκε

αλλά θέλω να ξεκινήσω με την υπόδειξη, πως μην φοβάσαι! ακόμη και με λάθη η παραλείψεις, το ψωμί που θα πάρεις θα είναι απείρως καλύτερο από την φουσκωτή βλακεία των φουρναρέων που πουλούν 2,60 το αληθινό κιλό. όπως - όσο και να βάλεις από τα υλικά, αποκλείεται να το πετάξεις! στο πρώτο μου ψήσιμο στην ξυλόσομπα, κάτω και πλάγια είχε η φραντζόλα μου, μισό πόντο κάρβουνο. το 'ξυσα και μια χαρά το φάγαμε. αν είναι άψητο, το ξαναψήνεις στην τοστιέρα. αν δεν έχει αλάτι, δεν πειράζει. κλπ

Το πιο απλό πράγμα στον κόσμο είναι το ψωμί στις μέρες μας. Έτοιμο το αλεύρι σε μεγάλη ποικιλία, ηλεκτρικοί οι φούρνοι. Καμιά σχέση με πριν λίγα χρόνια, που ήταν ολόκληρη επιχείρηση, απ' το άλεσμα, το κάψιμο του φούρνου, το ζύμωμα δεκάδων κιλών ζύμης. παρ' όλα αυτά ήταν δουλειά ακόμη και οχτάχρονων παιδιών, καθώς οι ενήλικες νύχτα με νύχτα δουλεύανε μακρυά απ' το σπίτι.


εδώ η συνταγή από την συσκευασία του Ζυμωτό Αγίου Γεωργίου για εύκολη αρχή.

χρησιμοποιώ αλεύρι σκληρό, από ένα μικρό μύλο ( Τσιτσιγιάννης - 2421024820), στα Παλιά του Βόλου, και από τον ίδιο αγοράζω και το πολύσπορο ολικής του Λούλη. το σκληρό - κίτρινο μου στοιχίζει 0,73 και το πολύσπορο 2,20 αγοράζοντας όμως 80- 100 κιλά. φέτος, μέχρι στιγμής, ζύμωσα περί τα 350 κιλά αλεύρι. πάρα πολύ καλό και το σκληρό Λήμνου.
αλεύρια χωρίς γλουτένη (ζέα φάρρο ντίνκελ) δεν δοκίμασα ακόμη, καθώς τα πουλάνε "πράσινα" μαγαζιά και ζητάνε την μάνα τους και τον πατέρα τους, 4,00 το κιλό και βάλε. να τάχουν και να τα χαίρονται!

 αν μπορείς να αλέσεις, στον κάμπο πουλάει η αγροτιά,  
20 λεπτά το σκληρό και 15 το μαλακό στάρι!!! 


πάμε όμως για το ψωμί του θείου Μέλτου :)

3 κιλά σκληρό αλεύρι
1.5 κιλά πολύσπορο ολικής
2,5 κιλά νερό
4 κουταλιές της σούπας αλάτι,
προζύμι.
 6 φόρμες του κιλού.

αν δεν μπορείς να δανειστείς προζύμι, 
 εδώ εύκολα και απλά!


υγ. 18/4/2014. προσθέτω και ένα exelάκι για τον υπολογισμό αλευριών  & νερού :)


από βραδύς "αναπιάνω", πολλαπλασιάζω δηλ. το προζύμι που έχω φυλάξει από την προηγούμενη ζυμωσιά. σε μεγαλούτσικο τάπερ - μπωλ ανακατεύω το προζύμι με μισό κιλό χλιαρό νερό και  ώστε να διαλυθεί τελείως. κατόπιν ρίχνω και μισό κιλό σκληρό αλεύρι, μέρος από το όλον που θα χρησιμοποιήσω την άλλη μέρα. ανακατεύω. το σκεπάζω και το αφήνω κάπου ναναι λίγο ζεστούτσικα.  βάζουμε και μέλι σ'αυτήν την φάση. εγώ βάζω 2-3 κουταλιές της σούπας μέλι Καστανιάς! βοηθάει ιδιαίτερα την ζύμη, και το χαρακτηριστικό, δυνατό, άρωμά του, το βρίσκεις Και στο ψημένο. άλλοι βάζουν ζάχαρη που και αυτή βοηθάει την ζύμη και δεν έχει άρωμα και ιδιαίτερο χαρακτήρα, για τους ιδιότροπους λέμε! :)

την άλλη μέρα με το καλό, σε μεγαλούτσικια λεκάνη βάζω:

  • τα υπόλοιπα 2,5 κιλά σκληρό, 
  • το 1,5 κιλό πολύσπορο.
  • ανακατεύω τα αλεύρια.
  • ρίχνω 1 κιλό νερό χλιαρό νερό στο δοχείο με το αναπιασμένο προζύμι και ανακατεύω. 
  • στο δεύτερο κιλό χλιαρό νερό ρίχνω τις 4 κουταλιές της σούπας αλάτι  + ανακάτεμα να διαλυθεί. το βάζω στην άκρη. θα το βάλω τελευταίο στο μείγμα. 
  • κάνω μια γούβα στο αλεύρι και αδειάζω το νερωμένο προζύμι. ανακατεύω.
  • σε λίγο προσθέτω και το νερό με το αλάτι.
  • ζυμώνω για 10-12 λεπτά, 
  • αν για χ λόγους είναι σφιχτό το ζυμάρι προσθέτω ελάχιστο νερό, μισή χουφτίτσα την φορά. αν ξεφύγω και το μείγμα γίνει πολύ μαλακό και κολλάει και με παιδεύει, στο αποχέρισμα πασπαλίζω λίγο επιπλέον αλεύρι. αλλά για το ψωμί αυτό είναι καλό, θα γίνει πιο αφράτο!
  • σ' αυτήν την φάση, βάζω και λίγο λάδι ή και μπούκοβο καυτερό :) .
  • σκεπάζω και το αφήνω μισή ώρα να "ξεκουραστεί, λες και δούλεψε πολύ... 
  • στο μισάωρο απάνω του ρίχνω ακόμη μια ψιλή από ζύμωμα, ξεκουράζεται κανα τέταρτο και κατόπιν το αδειάζω πάνω σε αλευρωμένο ελαφρά πάγκο για το λεγόμενο αποχέρισμα. 
  • κρατώ ένα κομμάτι (100- 200γρ) για το προζύμι της επόμενης φοράς. 
  • κόβω ομοιόμορφα κομμάτια (6 *1,200) 
  • τα δουλεύω λίγο απλώνοντας και διπλώνοντας.  στο τέλος να γίνουν μακρουλά!
  • τα βάζω σε φόρμες του κιλού. λαδωμένες αν δεν είναι αντικολλητικές.
  • σκέπασμα και ζεστούλα για 3-4 ώρες το καλοκαίρι. το χειμώνα  5-6 η όσο χρειαστεί! 
  • θέλουμε να φουσκώσει και να γεμίσει σχεδόν την φόρμα. 
  • προθέρμανση του φούρνου. οι βαθμοί τέρμα! να κάψει καλά!
  • χάραγμα της ζύμης με κοφτερό μαχαίρι η ξυράφι, να κοπεί η επιφάνεια. 
  • βάζω στα γρήγορα τις φόρμες και  χαμηλώνω στους 180 βαθμούς. 50 τα λεπτά. 
  • σαν βγει με το καλό, το σκεπάζω.
  •  το αφήνω να κρυώσει σιγά σιγά, επειδή ακόμη ψήνεται.
  • δεν κόβω όσο είναι ζεστό!!!  αν είναι δυνατόν λέμε... :)
κόστος; 
5,50 τα αλεύρια και 0,25 το ηλεκτρικόν. 
5,75 ευρώ για 6,5 αληθινά κιλά ψωμί!

οι σπιτικοί φούρνοι, μάλλον δεν χωράνε 6 φόρμες. δες πόσες παίρνει και κάνε ανάλογη ζύμη, να μην είναι άδειος ο φούρνος με μια φόρμα! αντιοικολογικόν!
μια φορά έκανα δυό καρβέλια από πεντόκιλη ζύμη. ναι από 2,5 κιλά! λίγο παραπάνω ψήσιμο. πήγα το ένα ζεστό ζεστό δώρο και είχαμε λιγοθυμιές :)

μερικά tip: 
μερικοί το βρέχουν ελαφρά όταν ξεφουρνίσουν. 
βάλε φύλλα πορτοκαλιάς λεμονιάς κλπ πάνω στην λαμαρίνα, αν πας σε καρβέλι. δίνουν φίνο άρωμα και δεν κολλάει στην λαμαρίνα'
αν όχι, λίγο κουάκερ η λίγο αλεύρι, εδώ απλά για να μην κολλήσει. 
σουσάμια, παπαρουνόσπορο κλπκλπ στο αποχέρισμα πριν το βάλουμε στις φόρμες.
καρύδια, σταφίδες, κρεμμύδια, τυρί, ότι βάλεις καλό είναι και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα

καλοφάγωτο!




24 Αυγ 2012

η μαγιά...


Αποσπάσματα απ’ το βιβλίο “To Ζεν και η Τέχνη τής Τοξοβολίας” τού Ούγκεν Χέρριγκελ.

“Ένας μεγάλος δάσκαλος πρέπει να είναι συγχρόνως κι ένας μεγάλος παιδαγωγός. Πρέπει ο μαθητής να αντιμετωπίσει με τις δικές του προσπάθειες το ναυάγιο, προτού αρπάξει το σωσίβιο που τού ρίχνει ο δάσκαλος...

“Η αληθινή τέχνη είναι άσκοπη, μάταιη...

“Πριν από κάθε δράση και δημιουργία, πριν από κάθε προσφορά και υποταγή τού εαυτού του, ο καλλιτέχνης επικαλείται πάνω απ’ όλα αυτήν την παρουσία τού πνεύματος και την εξασφαλίζει με την εξάσκηση...

“Ο Ιάπωνας μαθητής διαθέτει τρία εφόδια: καλή ανατροφή, παράφορη αγάπη για την τέχνη που διάλεξε, και σεβασμό απαλλαγμένο από κάθε διάθεση κριτικής προς τον δάσκαλο...

“Στην αρχή ο μαθητής δεν έχει παρά να μιμηθεί ευσυνείδητα αυτά που τού δείχνει ο δάσκαλός του. Κι ο δάσκαλος, αντίθετος προς τις μακροσκελείς οδηγίες και επεξηγήσεις, περιορίζεται σε σύντομες υποδείξεις και δεν εξαρτά τη διδασκαλία του από τις υποδείξεις των μαθητών του..

“Ο μαθητής στην πορεία του για καλλιτεχνική ανάπτυξη, εφόσον τα χαρίσματά του επιτύχουν την ανύψωσή του, θα βρεθεί μπροστά σ’ έναν κίνδυνο που είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγει. Βέβαια, δεν πρόκειται για τον κίνδυνο να φθαρεί σ’ έναν ματαιόδοξο ναρκισσισμό - αφού ο Απωανατολίτης δεν έχει καμιά προδιάθεση για τη λατρεία τού δικού του εγώ - αλλά πιο πολύ για τον κίνδυνο να μείνει στάσιμος σ’ αυτό που μπορεί να είναι, αυτό που η επιτυχία επιβεβαιώνει και η φήμη εγκωμιάζει, να συμπεριφερθεί λοιπόν έτσι σαν να ήταν η καλλιτεχνική ύπαρξη μια ιδιαίτερη μορφή ζωής που σφραγίζεται και επικυρώνεται από μόνη της.

Όπως μ’ ένα αναμμένο κερί ανάβουμε τ’ άλλα, έτσι και ο δάσκαλος μεταδίδει το πνεύμα τής αληθινής τέχνης από την καρδιά του στις άλλες καρδιές για να τις φωτίσει. Τότε, αν τού έχει επιφυλαχτεί η χάρη, ο μαθητής ανακαλύπτει μέσα του ότι το εσωτερικό έργο που έχει να επιτελέσει είναι πιο σημαντικό από κάθε εξωτερικό έργο, όσο γοητευτικό και να είναι, αν θέλει να εκπληρώσει ακριβώς τον προορισμό του ως καλλιτέχνης...

“Αν δεν πρέπει να στενοχωριέστε για τις αποτυχημένες βολές, δεν πρέπει να χαίρεστε και για τις επιτυχημένες. Πρέπει να λυτρωθείτε απ΄ το συνεχές πηγαινέλα ανάμεσα στη χαρά και τη δυσαρέσκεια...

“- Και οι δυο σας αλλάξατε αυτά τα χρόνια. Αυτή άλλωστε είναι η συνεισφορά τής τέχνης τής Τοξοβολίας: μια πάλη που αγγίζει τα έσχατα βάθη, η πάλη τού τοξότη με τον ίδιο του τον εαυτό. Θα το νοιώσετε όταν ξανασυναντήσετε τούς φίλους και γνωστούς στην πατρίδα σας και δεν θα βρίσκεστε πια σε αρμονία μαζί τους όπως άλλοτε...

“Ο αρχάριος, με την έναρξη των μαθημάτων, χάνει την φυσικότητά του όπως και την αυτοπεποίθησή του, όσο δυνατός και μαχητικός, όσο θαρραλέος και ατρόμητος κι αν είναι από φυσικού του...

“Ο ειδήμων έχει ξαναβρεί την σιγουριά τού αρχαρίου. Την αμεριμνησία που έχασε στην αρχή των μαθημάτων την ξανακέρδισε στο τέλος σαν ακατάλυτο στοιχείο τού χαρακτήρα του. Σε αντίθεση όμως με τον αρχάριο είναι επιφυλακτικός ατάραχος και σεμνός και δεν διανοείται να παραστήσει τον σπουδαίο...

“Ο ειδήμων είναι, όπως κι ο αρχάριος, ατρόμητος. Σε αντίθεση όμως προς τον αρχάριο, γίνεται μέρα με τη μέρα πιο απρόσβλητος από καθετί που προξενεί φόβο. Μέσα από μακροχρόνιο, συνεχή διαλογισμό έμαθε ότι η ζωή και ο θάνατος είναι κατά βάθος ένα και το ίδιο πράγμα για το πεπρωμένο. Έτσι δε γνωρίζει πια το άγχος τής ζωής ούτε το φόβο τού θανάτου. Απολαμβάνει τη ζωή - κι αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό για το Ζεν - είναι όμως σε κάθε στιγμή έτοιμος να φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς να αφήσει τη σκέψη τού θανάτου να τον ταράξει...

“Έτσι και στη ζωγραφική με σινική μελάνη, για να δώσουμε απλώς ένα άλλο παράδειγμα, η επιδεξιότητα φανερώνεται από το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς στιγμή που το πνεύμα αρχίζει να μορφοποιεί, το χέρι που κατέχει τέλεια την τεχνική, εκτελεί και υλοποιεί το όραμά του χωρίς να μεσολαβεί ανάμεσα στις δύο αυτές δημιουργικές φάσεις ούτε μια τρίχα. Η ζωγραφική γίνεται μια αυτόματη γραφή. Κι εδώ επίσης η υπόδειξη στον ζωγράφο μπορεί να διατυπωθεί ακριβώς ως εξής: Παρατήρησε το μπαμπού επί δέκα χρόνια, γίνε κι εσύ ο ίδιος μπαμπού, έπειτα ξέχασε τα όλα και ζωγράφισε.”

13 Μαΐ 2012

οδηγίες χρήσεως...





 παραθέτω, το τέλος της μακράς και άκρως ενδιαφέρουσας συνέντευξης των Νταν και Τζάκι ΝτεΠρόσπερο, Αμερικάνων μαθητών και του Δασκάλου τους στο τόξο, Χιντεχάρου Ονούμα.
μ' αυτήν κλείνει το βιβλίο: Κιούντο, 
Η Ουσία και η Πρακτική της Ιαπωνικής Τοξοβολίας
Χιντεχάρου Ονούμα
εκδόσεις Αλκίμαχον.




Τζάκι:
ήμαστε πολύ τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε και να μελετήσουμε μαζί σας, όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, κάποια μέρα θα πρέπει να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας. Πως μπορούμε να μελετάμε ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε στον σωστό δρόμο χωρίς την δική σας συνεχή καθοδήγηση και επίβλεψη;

Σενσέι:
Ως προς την βολή, είναι αναγκαίο να επιστρέφετε από καιρού εις καιρόν στα βασικά. Όμως πιο σημαντικό, ίσως να είναι, η εξάσκησή σας να διέπεται από τα εξής έξι στοιχεία: αλήθεια, καλοσύνη, ομορφιά, ισορροπία, ταπεινότητα και επιμονή.

Ντάν:
Σενσέι, ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που σας έχει δώσει το κιούντο;

Σενσέι:
Νομίζω ότι τι κιούντο μου έχει δώσει πάρα πολλά. Είμαι πολύ τυχερός. Όμως αυτό που αξιολογώ περισσότερο, είναι η φιλία όλων των ανθρώπων που γνώρισα μέσω του κιούντο. Καθώς μεγαλώνω, χάνω την δύναμή μου, και το σώμα μου κλέβει την ικανότητά να κάνω κιούντο με τον τρόπο που θα ήθελα. Αυτό με στεναχωρεί λίγο. Όμως είναι όμορφο να ξέρω ότι όσο ζω, θα έχω πάντοτε τους φίλους μου.

22 Οκτ 2011

φύγανε, φύγανε...

και κορίτσια ωραία
με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
Φύγανε φύγανε
ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.
Φύγανε φύγανε
και βαθιά κάτω απ'το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας
χαλίκι μαύρο
και βροντές, η οργή των νεκρών
και αργά στον άνεμο τρίζοντας
εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά
φοβερά των βράχων τ'αγάλματα


Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Ψάλτης: Θόδωρος Δημήτριεφ, Λαϊκός τραγουδιστής: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, αφηγητής : Μάνος Κατράκης




.

27 Νοε 2010

τοξότης και έπαθλο


όταν τοξεύεις για να πάρεις έπαθλο μια πέτρα, πετυχαίνεις τον στόχο. όταν τοξεύεις για να πάρεις έπαθλο ένα μπρούτζινο  στολίδι, γίνεσαι ανήσυχος. κι όταν τοξεύεις για χρυσάφι ταράζεσαι τόσο που χάνεις το στόχο. 
η δεξιοτεχνία σου είναι πάντα ίδια, μα σ' επηρεάζει η αξία του επάθλου. 
όσο μεγαλύτερη αξία αποκτά το εξωτερικό, τόσο περισσότερο στερεύει το εσωτερικό.

Μυστικοί της Ανατολής. Σούφι, Ινδοί, Ταό, Ζεν.
Γιάννης Υφαντής. εκδ. Πατάκη

29 Αυγ 2010

10 - 20 χρόνια

... στο τέλος του μονοπατιού, είπαν οι ιερείς, υπήρχε ένας ξεμωραμένος ερημίτης ονόματι Μπάνζο, ο οποίος υποτίθεται οτι κάποτε ήταν ξιφομάχος. Το μονοπάτι οδήγησε τον Ματατζούρο σε μια μισογκρεμισμένη καλύβα.
" ήρθα για να μάθω ξιφομαχία " ανακοίνωσε ο Ματατζούρο με αυτοπεποίθηση, χωρίς να απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα, καθώς δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω. Κάπως νευρικά, πρόσθεσε " πόσο θα μου πάρει; "
Ο Μπάνζο εμφανίστηκε στην πόρτα της καλύβας. " Δέκα χρόνια " είπε.
" πολύ είναι " είπε ο νεαρός Γιάγκιου κουνώντας το κεφάλι του. " Αν μελετήσω πιο σκληρά και εξασκούμαι διπλά; "
" Είκοσι χρόνια " απάντησε ο Μπάνζο....

από την "Φθινοπωρινή Αστραπή"
εκδόσεις Αλκίμαχον

17 Απρ 2009

και το Ένα τούτο Δεν Υπάρχει...

...πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο ακρίτας με το θάνατο.
βοήθεια! κράζεις, Κύριε. βοήθεια κράζεις, Κύριε,
κι ακούω.
μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η Γής, ακούμε με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.
Μακάριοι όσοι ακούν και χύνονται να σε λυτρώσουν, Κύριε, και λέν:

εγώ και Συ μονάχα υπάρχουμε.
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, Κύριε, και λέν:

εγώ και Συ είμαστε Ένα.
και Τρισμακάριστοι όσοι ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΥΓΟΥΝ, απάνω στους ώμους τους, το Μέγα, Εξαίσιο, Αποτρόπαιο Μυστικό:
και το Ένα τούτο Δεν Υπάρχει!
Ν. Καζαντζάκης. Ασκητική.

24 Μαρ 2009

και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε...


HPIM1083 HPIM1083

Τις μέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγούν έξω σε δρόμους και πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει : μια παλάμη τόπο κάτω απ'τ'ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Οπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη.

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε το συνήθειο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, την μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που έλεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα.

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντας οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρείς με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγούν σε δρόμους και πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μιά πήχη φωτιά κάτω απ'τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου νάναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.

Σα να μήν ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ'ολάκερη τη γή, για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακρυά, περ' απ' την άκρη της απελπισίας, τη γαλήνη που έμελλε να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

Οδυσσέα Ελύτη. Το Άξιον Εστί. Η Μεγάλη Έξοδος.

HPIM1082HPIM1082