Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα photo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα photo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Μαρ 2019

TFG στην σκιά του Μύθου της ΜαυροΔάφνης


έλεγα τον Οκτώβριο του '14 οτι τα είδα όλα.

φυσικά το άλμα από το 2ο στο Πήλιο ήταν μεγάλο. εκεί ήμασταν μια παρέα ήδη πολύ δεμένων με το τόξο και όχι μόνο, φίλων. στο 3ο, στην φρέσκια τότε Μέντζενα εμφανίστηκαν άγνωστα πρόσωπα. οι Κορύβαντες, το Τοξοβολείο Πεντέλης και η Μαρία από την Κύπρο. 36 τα τεμάχια. η σήμανση ακόμη δεν είχε "εφευρεθεί" και τις ομάδες συνόδευαν φίλοι και συγγενείς. τα σκορόχαρτα δεν είχαν καρνέ, παρά μαλακά φακελάκια γραφείου. 

και αισίως φτάσαμε στο 17ο, πάντα προσθέτοντας πράγματα πχ. στον στόχο προθέρμανσης. που έγινε και στόχος επισκεπτών! δεκάδες μικροί και μεγάλοι τόξευσαν και σίγουρα κάποιους από αυτούς θα τους δούμε με τόξο λίαν συντόμως. ένας ακόμη λίθος στην ανάπτυξη του τόξου στα χρόνια της κρίσης.


το κορυφαίο λέω όμως οτι ήταν ο αγώνας των μικρών ηλικιών(-16). και σαν επιστέγασμα η πρώτη ομάδα, η mini! τα λόγια είναι περιττά και η συγκίνηση μεγάλη. 

να δες:



σοβαροί και προετοιμασμένοι, οι 5 - 16άχρονοι τοξότες γράψανε ιστορία παίρνοντας μέρος στον πρώτο τους αγώνα Field,


μοίρασαν συγκίνηση και αισιοδοξία. γύρισαν τους μισούς στόχους (6) του κανονικού TFG, συνοδευόμενοι, και πανηγυρίσαμε μαζί τις απονομές τους. 



αυτά το Σάββατο.
την Κυριακή, γνωστοί και φίλοι από χρόνια, μαζί με νέους (την Τετάρτη όταν φτιάχναμε τις ομάδες: ρε Παύλο τον ξέρεις αυτόν; μπα, εσύ; μπα  😊) και μάλιστα νέους TFGδες που ήρθαν από πολύ μακρυά, από την Ιρλανδία, την Ουκρανία και την Κύπρο, γέμισαν τον υπέροχο και ιστορικό χώρο της Αχάια Κλάους, τα αμπέλια και τους λόγγους της.





ένα όμορφο στα μάτια μου μελίσσι, αθόρυβα, καθαρά και όμορφα, έκανε τον αγώνα του, πάνω στην πίστα που στήσαμε την Πέμπτη. από τις 10:00 που έφυγε η πρώτη ομάδα 



 μέχρι τις 18:00 που τερμάτισα με την ομάδα μου, και στις 19:00 που τέλειωσαν οι απονομές, άνθισε η φιλία, η αλληλεγγύη, το fairplay, το χιούμορ, η ανταλλαγή, η ανθρωπιά με λίγα λόγια. αυτό λέω ήταν και είναι το θεμέλιο του αγώνα, που έγινε θεσμός ξεχωριστός, με χαρακτήρα!











καλήν αντάμωση στο επόμενο, Ω φίλοι & τοξότες!

αποτελέσματα και αγωνιστική περιγραφή από τον νέο σύλλογο, Άβαρη. 
καλοτάξιδοι Ω Αβαριώτες! 







1 Ιουν 2018

Χρόνια Πολλά



 πριν την έξωση από τον Παράδεισο, δηλ. πριν αφήσουμε την τροφοσυλλογή προς χάριν της γεωργίας, πριν εγκαταλείψουμε την νομαδική ζωή και γίνουμε χωριάτες - πολίτες, το δάσος ήταν το σπίτι μας, οι ράχες το μπαλκόνι, τα ρέματα η αυλή μας.

Όλοι Μαζί! 

μερικές χιλιάδες χρόνια μετά, επισκεπτόμαστε τα ίδια μέρη, σε ένα TFG για παράδειγμα 😃  περίπου με τον ίδιο τρόπο που τριγυρίζουμε σε ένα μουσείο. με θαυμασμό, ίσως με δέος, αλλά σίγουρα με ευλαβική στάση.

" ααα φτέρες - βάτα - τσουκνίδες - καστανιές, ωωω νερό τρεχούμενο,  εεε ίχνη αγριογούρουνου, πουλιά και κελαϊδίσματα, χαμοκέρασα - αγριοφράουλες, κεράσια, τζάνερα, το φρίστ της σαύρας, η μεταμόρφωση του γυρίνου, το Hypericum Perforatum κατά κόσμον σπαθόχορτο", και δεν έχει τέλος.

αυτό είναι το TFG για μένα. ένα προσκύνημα σ' αυτόν τον άγνωστο, στις μέρες μας, Θεό, την Φύση.
το τόξο έρχεται μετά! αργότερα οι μπύρες στην πλατεία με τους φίλους. αξία ανεκτίμητη. μετά τα μετάλλια για τις-τους χεράδες της ημέρας.

η προσγείωση στα υπόλοιπα καθημερινά, είναι αναπόφευκτη, αλλά υπογραμμίζει το μεγαλείο αυτού που προηγήθηκε! εν προκειμένω, του 13ου TFG!

το 13ο πέρασε από 40 κύματα. άλλαξε τόπο λόγω του πανηγυριού τις ίδιες μέρες που ζητούσα την πλατεία,  της άγιας-τριάδας στο Μούρεσι. ήρθε μετά η πλημμύρα του Φλεβάρη και προβλημάτισε για την βατότητα της πίστας. από κοντά η ΕΟΤ με ζόρισε, με την στάση της να επιμένει να ζητά κεφαλικό φόρο για ένα έργο όπου δεν έχει επενδύσει 1 ευρώ, ενώ "εισέπραξε" απ' αυτό 10άδες νέων τοξοτών!
εν θερμώ, είπα "ρε δεν πάτε να δείτε αν έρχομαι" και άλλα παρόμοια, αλλά ακατάλληλα να γραφούν. εδώ ήρθε ο Πρόεδρος Παύλος και έδωσε την κατάλληλη ώθηση -διόρθωση. τα υπόλοιπα ήταν, (πες το και έτσι) Απλά! 😍

ξανά και ξανά στην διαδρομή. μέτρημα και ξανα-μέτρημα. σημειώσεις. φωτό. άπειρο μπλαμπλά. και το αποτέλεσμα; δεκάδες ευτυχισμένοι Φίλοι & Τοξότες.


χιλιάδες φωτογραφίες κυκλοφορούν, τούτη δω με βοηθά πολύ στην περιγραφή του άφατου! φχαριστώ πολύ Δημήτρη! 




δεν έχω λόγια για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου, αλλά και την αγάπη του λαού του TFG, για τους ανθρώπους που ανιδιοτελώς και χωρίς πολλά πολλά, αγκαλιάζουν χρόνια τώρα την εκδήλωση:







    η Ευαγγελία Μαρίνου- Eroterra με τα απερίγραπτης ποιότητας και αξίας  Έπαθλα, Best Hunter & Best Recurve

    ο Τοξότης και Μάγος του Ζυμαρικού Κώστας Καμονάχος -Pasta Πήλιο!

    ο Μέγας Ζυθοποιός Γιώργος Παπαδιώτης με την Μπύρα Πλάστιγγα!

    ο Κορυφαίος Αμπελουργός Νίκος Τοκαλής, με τα Υπερ-Ποιοτικά Τσίπουρά του!

    η Ζωή Ναούμ, με τον πιο φροντισμένο Κένταυρο που υπήρξε ποτέ! 

    ο Δημήτρης Αληδρομήτης - Axiopios με Κένταυρο - Έπαθλο! 

    ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, με το Best Score Έπαθλο

    η Ομάδα Διάσωσης Βόλου! 

    τα κουλουράκια της Μαριόλας - Gardenia Studios!

    ε, να ευλογήσουμε και τα γένια μας! :) 60 Χρόνια Άνεσις , Archery Shop, SN Real Estate!


    τa TFG με βάλανε σε ένα δρόμο, αδιανόητο πριν μερικά μόλις χρόνια! η ανταπόκριση του λαού, μου δίνει νέα ώθηση, το 16ο θα ανεβάσει κι άλλο τον πήχη! ήδη το σκέφτομαι! 






    σ' ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις να είμαι χρήσιμος για την Κοινότητα!


    φωτό: Βαραλής, Βίτουλα, Κωσταντινίδης, Τσαφετοπούλου. 

    Αποτελέσματα από Ναπολέοντα - Κορύβαντες! άλλη μια ποιοτική αναβάθμιση! 


    καλές βολές σύντροφοι στο τόξο και στο δάσος!
    και του χρόνου με υγεία!





    13 Οκτ 2017

    Ας κρατήσουν οι χοροί!


    Ας κρατήσουν οι χοροί
    και θα βρούμε αλλιώτικα
    στέκια επαρχιώτικα βρε
    ώσπου η σύναξις αυτή 
    σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί




    τοξότες, βέλη, ίπποι, πουρνάρια, γαιδουράγκαθα, γουρνοπούλες, μπυρόνια, χορευτές, 

    Ήλιος & Πέτρα! 




    το όλον; 
    μια Κλασσική Πλατανόβρυση!
    η το 12ο TFG Αχαιός 2017




    4 χρόνια χρόνο χρειάστηκε η κοινότητά μας, για να μπει για τα καλά στο χορό του TFG. αλλά το έκανε με φούρια! 102 γράφτηκαν, 94 ξεκίνησαν, 91 τερμάτισαν! 

    4 χρόνια πριν, εκτοξεύτηκαν τα πρώτα βέλη, από 5 τοξότες, στο Λατομείο και στον Ερύμανθο!
    εφέτος παρέλασαν από τα ίδια μέρη, 24 ομάδες - τετράδες! 

    πολυπληθείς ομάδες Συλλόγων, οι Κορύβαντες, ο Παναθηναϊκός, το Τοξοβολείο, η Ακαδημία, ο Πάνδαρος, η Ζάκυνθος, ο Γλαύκος, οι Κύπριοι! και ; και ο αειθαλής Frank μαζί με τον μικρό Alex!

    οι "Κυνηγοί" Β, L, και Τ, από την αρχή μας πλησίασαν, μιας και τα TFG αποτελούσαν (-ούν;) την μόνη ευκαιρία τους για διαγωνισμό.
    οι υπόλοιποι, οι των ανοιχτών και κλειστών γηπέδων R & C, κατάλαβαν πλέον καλά, ότι κάτι φρέσκο και ενδιαφέρον ευδοκιμεί στα πετρολίβαδα της Πλατανόβρυσης, πέραν των Κολχικών, 



    και προσήλθαν κατά δεκάδες. 

    η πίστα ήταν δύσκολη, έγινε και απαιτητική. 
    έμπειροι πρωταθλητές, "χάσανε" δεκάδες πόντους από το ιδανικό σκορ. 
    άπειροι πρωτοεμφανιζόμενοι, χάσανε δεκάδες βέλη από την φαρέτρα τους. 
    ανάμεσα στα δυό αυτά άκρα, οι με όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις δεξιότητας τοξότες, συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν, χάρηκαν, διαγωνίστηκαν, διδάχτηκαν, ρώτησαν, έμαθαν, προβληματίστηκαν, τραγούδησαν, διασκέδασαν, κατετάγησαν, βραβεύτηκαν, χόρεψαν. και;





    και κοιτούν εμπρός, προς το Πήλιο - Centaur 2018, 27 Μαΐου 2018.





    καλές βολές σύντροφοι!





    5 Οκτ 2016

    TFG = Archery & Smile



       μερικά χρονάκια πριν, ο φίλος Δημήτρης, παρατήρησε οτι είχε μια θαυμάσια συλλογή από φωτό ευτυχισμένων, χαρούμενων πελατών-φίλων! έτσι ονόμασε την σίτα του hellassmile.gr

       λέω, ότι κάλλιστα η σελίδα του TFG θα μπορούσε να ονομάζεται archerysmile.gr.

       οι φίλοι που απαρτίζουν τον νέο, για την ελλάδα, αγώνα, έχουν βραχεί, έχουν ιδρώσει, έχουν καεί από τον ήλιο, αλλά; το χαμόγελο κυριαρχεί! η καλή καρδιά υπερισχύει!

       αυτό το "κίνημα" που ξεκίνησε 3 χρόνια πριν, είχε καλά θεμέλια. αυτό αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων!

       το ζητούμενο εξ αρχής ήταν, (πέρα από την τοξοβολία που μας ενώνει και μας κάνει μια οικογένεια, τους τοξότες) ήταν λέω το κάτι παραπάνω, από αγώνα - αποτελέσματα - βάθρο.

       αυτό, ήταν ζητούμενο από την ιδρυτική παρέα, που το μπόλιασε σ' αυτούς που ακολούθησαν και "έπιασε"!

       έτσι λοιπόν, ο Παύλος με παρακίνησε η ακόμη καλύτερα, με κλώτσησε στα βαθιά, και μεταμόρφωσα μια ζούγκλα σε πίστα! με τραπέζι και ψησταριά!

     
    ο ίδιος το άνοιξε έτι περαιτέρω στην κοινότητα και ο Νίκος το υποστήριξε γραφειοκρατικά και όχι μόνο!
     
    ο Ταξιάρχης μας έφερε τους ευρωπαίους και, το αποτέλεσμα; μια παρέα φίλων, που συναντιέται 3 φορές τον χρόνο, κάνει το χόμπι της σε φυσικό περιβάλλον και καλοπερνά στις πλατείες των χωριών, με ψητούρες και μίνι πανηγύρι!

       εκατοντάδες φωτό κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από προχθές. βάζω και εδώ λίγες:
























    υπόσχομαι, ότι στις 30/4/2017, 
    στο Ανήλιο του Πηλίου Όρους, 




    το πράγμα θα πάει μια στάλα παραπέρα! 

    γιατί έτσι πρέπει!




     :)

    καλές βολές σύντροφοι!
    και καλό χειμώνα!

    . 

    6 Μαΐ 2015

    çok güzel :)











    Πέρασα καλά, και πέρσι δουλεύοντας για το 1ο Πηλιορείτικο Πανηγύρι Τοξοβολίας αλλά και εφέτος, με τον Κένταυρο το 4ο TFG, αφού πήρα την σημαία στην Μέτζενα τον Οκτώβρη, και υποσχέθηκα τα πρέποντα στην κοινότητά μας.

    στην αρχή σκιάχτηκα ολίγον από το έργο που έπρεπε να υλοποιηθεί. αλλά μυαλό και μέση δούλεψαν. βγήκα έξω από τα καθιερωμένα μου, κοινωνικοποιήθηκα που λένε οι μορφωμένοι φίλοι μου.  εν τέλει, με πρόφτασαν στον δρόμο και βοηθοί - συνοδοιπόροι, που δεν τους υπολόγιζα. με χαρά και ενθουσιασμό με πλαισίωσαν φίλοι που βάλανε πλάτη και χρόνο, ώστε στο τέλος να γιορτάσουμε όλοι μαζί!
    περί τους 35, αν θέλεις πίστεψέ το. τόσοι, άλλος πολύ, άλλος λίγο τρέξανε, πληρώσανε, προσφερθήκανε, ώστε ο κάθε τοξότης, δένοντας το τόξο του και παίρνοντας θέση στην γραμμή βολής, να ευχαριστηθεί, φιλοξενία, τοξοβολία, και να μείνει εν τέλει έκθαμβος από τον παράδεισο που εμείς οι τυχεροί απολαμβάνουμε καθημερινά.





    έγραφα το 2009 οτι

    "τώρα λοιπόν που θα καθαρίσει το τοπίο από τους "επαγγελματίες προέδρους" και τους νομείς των κονδυλίων, θα δείξει και το τι μπορεί να κάνει ο χομπίστας, πόσο μακρυά μπορεί να πάνε οι σύλλογοι και ο ρεφενές ανάμεσά τους."

    αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι θα βοηθούσα τον "πρόεδρο" Παύλο Κούλη να υλοποιήσει Διεθνή Αγώνα δίπλα στο σπίτι μου!
    είναι αυτό που λέμε, η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία. Τούρκοι Έλληνες και Κύπριοι για 2 μέρες, απολαύσαμε Τόξο και Πήλιον Όρος.



     

    εκτός των χιλιάδων φωτογραφιών που γυρίζουν το διαδίκτυο από προχθές έχω ένα πανέμορφο βέλος δώρο από την Melike Kazaz, και ένα τροποποιημένο δαχτυλίδι από τον νικητή Ramazan, να μου θυμίζει τα όσα υπέροχα ζήσαμε αυτές τις ημέρες.






    πολύ ωραία!   
    çok güzel


    27 Ιαν 2015

    εν αρχή ην ο Χρόνος...



    παραφράζοντας λέω: εν αρχή ην ο Χρόνος...







    πότε κλάδεψα τ’ αμπέλι,
    πότε πίνω το κρασί του…
    σ’ ένα ανοιγόκλειγμα του ματιού!
    πότε ανθίσανε οι ελιές και
    να ‘μαι με το λάδι.
     





    ο Χρόνος,
    η Ιστορία του Big-Bang,
    η κούρσα προς τον Τερματισμό !




    η αρχική ανάρτηση

    23 Αυγ 2014

    to know us better που λέμε και στο χωριόμ! :)

    Γεννήθηκα στο χωριό Ανήλιο, το '60. σε σπι­τικό φτιαγμένο από τους παππούδες το 1935, όταν άφησαν την Αίγυπτο και μ' ένα καλό κομπόδεμα ήρθαν να μείνουν μόνιμα στα χώματά τους. χρη­σιμοποίησαν και δομικά υλικά από παλαιότερο πύργο που είχε καταρρεύσει, σε διπλανό οικόπεδο. Τα μεγάλα δοκάρια της στέγης είναι αυτού του πύργου, καθώς καστανιά κομμένη στο σωστό φεγγάρι είναι"απέθαντη". Το σπίτι, τυπικό των Ελληνικών χωριών , διώροφο, απλό στην μορφή του, ένας κύβος ουσιαστικά με την είσοδο στον επάνω κατοικήσιμο χώρο και παράθυρα εκατέρωθεν της εισόδου, στα δυο δωμάτια.

    Αριστερά από το ευρύχωρο χωλ, το χειμω­νιάτικο (ανατολικό)με το τζάκι και τα δυο μεγάλα κρεβάτια,το μόνο με θέρμανση.
    Σ'αυτό στρωνόταν το τραπέζι το χειμώνα, γι­νότανε τα νυχτέρια με τους γειτόνους, στο περβάζι του παράθυρου διάβαζα τα μαθήματά μου και κοιμόταν η γιαγιά και εγώ. Ήταν το κυρίως καθιστικό. Το δεξί που άνοιγε στις γιορτές μόνο, το σαλόνι ας πούμε,το μπαλκόνι του έβλεπε ανάμεσα απ'τα φύλλα της συκιάς το απέναντι χωριό και το πέλαγος.

    Πιο μέσα (βόρεια) ο ξενώνας με το μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι και την συφινιέρα, γεμάτη στα πάνω συρτάρια, με αντικείμενα "μαγικά" όπως: κιάλια, μετάλλια πολεμικά, γυναικείο άρωμα και πούδρες, πένες κονδυλοφόρους, μελάνια, χτένες, φωτογραφίες και αλληλογραφία των αδερφών, στην Αλεξάνδρεια και στο Χαρτούμ χαρτοκόπτες από ελεφαντόδοντο και μύρια όσα άλλα.

    Εκεί κρέμοντανε σε γάντζους από το ταβάνι τα δίχτυα με τα φιρίκια (...η υπέροχη μυρωδιά τους), τα μπελονιαστά φασόλια, πιπεριές, κρεμμύδια, σκόρδα και τα μανιτάρια για το χειμώνα. Παλιότερα στέγαζε τα καματερά (μεταξοσκώληκες - σηροτροφία) που δεν τα πρόλαβα. Μετά από χρόνια, στο γυμνάσιο ήμουν, έφτιαξα και εγώ μια γενιά, έτσι για το χάζι μου.
    Ακριβώς απέναντι από την είσοδο στο βάθος του χωλ ενα καμαράκι με παράθυρο στην πλαγιά του βουνού όπου κοιμότανε οι γονείς.

    Και τέλος (δυτικά) η κουζίνα που και αυτή έβλε­πε στο βουνό.
    Με τις φουφούδες και το μπουχαρί τους, το μπαούλο το καρυδένιο, ένα μικρό νεροχύτη και τραπέζι, το γκιούμι για το νερό. Ανάμεσα στα δυο δωμάτια και η ξύλινη στριφτή σκάλα που κατέβαινε στο κατώι-ισόγειο. Το κατώι ήταν αβέρτο και η μεσοτοιχία χώριζε τις χρήσεις. Στη μεριά της σκάλας-εισόδου, αποθηκευτικός χώρος – ξύλα, ξερό κλαδί για τα ζώα στις μέρες του χιονιού, τσουβάλια με γεννήματα,και στο χώρο κάτω από τον ξενώνα το μαντρί.

    Κάτω από την κουζίνα στο τελείωμα της σκάλας είχαν χωρίσει δυο μικρούς χώ­ρους, ο ένας ήταν η τουαλέτα, πράγμα μοναδικό σχεδόν στο χωριό, συνήθως ήταν έξω από τα σπίτια, και ένα αποθηκάκι θεοσκότεινο-καρβουναποθήκη- όπου φοβέριζαν να με κλείσουν μέσα προς συμμόρφωση και μου πήγαινε τρεις και πέντε. Αριστερά από την σκάλα κατεβαίνοντας τα πιθάρια του λαδιού,το φανάρι, το πετρέλαιο για τις λάμπες. ηλεκτρικό δεν είχαμε, ήρθε το '67.

    Εφαπτόμενο στο ισόγειο ήταν το φουρναργιό-καλοκαιρινό μαγει­ρείο με μεγάλο και μικρό φούρνο,πυροστιές, πινακωτές, φουρνόφτυα­ρο,που έκανε και για τον αποχιονισμό της στέγης και κάτω απ'τον μεγάλο φούρνο ,ναι ναι, το κοτέτσι. Σε μια επίθεση αλεπούς , όσες κότες σώθηκαν δεν κατέβαιναν απ'τις περαστές της σκεπής με τίποτα. Καύσιμη ύλη για φούρνο και μαγείρεματα τσάκνα απ'τις κρεμάλες των ζώων, δηλαδή καστανιά, αράδι. Αργότερα και πετρέλαιο στην γκαζιέ­ρα.

    Στο έμπα της αυλής, ξέχωρα από το υπόλοιπο σπίτι, ήταν το κρασοκάτωγο. Με το πατητήρι, το μεγάλο βαρέλι του κρασιού, τα μικρότερα γιοματάρια, τραμιτζάνες, το ρακοκάζανο,τα εργαλεία, τσαπιά, τσεκούρια, πριό­νια, καρμανιόλες, κύκλα για το χιόνι, το πανί, τα κουπιά και η λα­γουδέρα της βάρκας και τα παρελκόμενα για το πάτημα της ελιάς.

     Όταν λέω μεγάλο βαρέλι, το εννοώ,πάνω από δυόμισι χιλιάδες λίτρα και άνοιγμα ικανό να μπει άνθρωπος για τον καθαρισμό του. Κλασικό χωρατό, απ'τον Βοκάκιο ακόμη, το να μπει μέσα ζευγάρι τάχατε για να σώσουν μια ώρα αρχύτερα, δεν είναι καθόλου υπερβολικό, και τι ωραία που μύριζε...

    Κείνους τους καιρούς το κρασί ήταν αναπόσπαστο μέρος της διατροφής, πηγή ενέργειας, απαραίτητο συμπλήρωμα, καθώς και το τσίπουρο. Κάθε εργάτης πηγαίνοντας για το στρέμμα (σκάψιμο - κάθε χειμώνα τα χτήματα σκαβότανε από άκρη σε άκρη) περνούσε και έπαιρνε μια οκά (1,280 γρ.) για ενίσχυση του κολατσιού του. Κάθε σπίτι λοιπόν είχε ένα αμπέλι σε προσήλια, με φτενότερο χώμα θέση στο χτήμα, που ακόμη και μετά το χτύπημα της φυλλοξέρας το '42, κράτησε το χαρακτηρισμό, και βέβαια την κληματαριά στην αυλή του σπιτιού, με τον μεγάλο ξύλινο καναπέ από κάτω, που τους έδιναν τόσο η και περισσότερο κρασί. Τα κλήματα ήταν κυρίως ένα ημιάγριο είδος, Φράουλα το λέμε, Ιζαμπέλα ακούω να το λένε σε άλλα μέρη, δεν θέλει πολύ λάτρα και έδινε ένα κρασί σαν τον Θασί­τικο που βρίσκουμε σήμερα στις κάβες. Ακόμα Ροϊδίτες και λίγα Μο­σχάτα. Μέχρι το πάσχα περίπου τους έβγαζε πέρα. Μετά αγόραζαν, όσοι μπορούσαν, απ'τα εμπορικά του Αη Γιάννη, εισαγωγές από Κάρυ­στο, Γιάλυτρα. Aλλιώς περίμεναν το καινούργιο. Mε τέτοια λαχτάρα και όρεξη, ώστε προτού καν πάψει ο βρασμός τραβούσαν και έπιναν. Σαν το τραβούσαν με το καλό, μετά από παραμονή ενός μήνα περίπου με τα στέμφυλλα, ρίχνανε μέσα λίγο νερό τα ξέπλεναν δηλαδή και παίρνανε το λάγγερο που το πίνανε πρώτο, μέ­χρι να καθαρίσει το καλό, και για να φτουρήσει λίγο περισσότερο.

    "Απ'τον τύλο να βγαίν'.. κιότ' νάναι" έλεγε η γειτόνισσα κυρά-Βασιλική η Κρασάκενα (παρατσούκλι όπως και το μεθούκλω) με τ' όνομα. Μετά, Νοέμβριο πια, ήταν η ώρα για το τσίπουρο.

    Νερό μέσα στο σπίτι δεν είχαμε. Κατά το '72, αφού φύγαμε για τον Αη Γιάννη, φτιάχτηκε το πρώτο υποτυπώδες δίκτυο. Κουβαλούσαμε απ'την βρύση της γειτονιάς, μεγάλη ωραία βρύση, με δυο παραθύρες όπου τα Φώτα απίθωναν, αξημέρωτα, προσφορές οι γειτόνοι, σε ποιόν; στο πνεύμα της πηγής βέβαια, εν έτη 1960...

    Κείνα τα χρόνια αν έλεγες σε άνθρωπο πως σε λίγο θα αγοράζεις νερό απ' τα περίπτερα θα σε μούτζωνε στα σίγουρα.

    Κρύο νερό το καλοκαίρι, ζεστό το χειμώνα, μ'άλλα λόγια βαθιά πηγή με σταθερή θερμοκρασία νερού και εξαιρετικής ποιότητας. Η κατασκευή της βρύσης ήταν τέτοια που μαζευόταν το νερό , μια στερνίτσα, και με τακτική σειρά οι γειτόνοι ποτίζαν τον μπαχτσέ τους. Ο δικός μας ήταν ανάμεσα στη βρύση και το σπίτι.
    Καθώς λοιπόν μια δουλειά μου ήταν να είναι το γκιούμι γιομάτο και εγώ μικρός δεν το σήκωνα, έκανα πολλές στράτες με ένα μικρότερο δοχείο, μια πατσούρα. Άλλη μια βρύση ήταν κοντά στο σπίτι, αλλά με κατώτερο νερό, άλλη φλέβα, βαλτονέρι. ο πατέρας σαν έτρωγε ήθελε φρέσκο νερό απ' την πάνω βρύση, και αν του έφερνα απ΄την άλλη για να μην βγω τον ανήφορο το καταλάβαινε και ποιος τον άκουγε!.

    Άλλα χρόνια. Τότε κάθε σπιτικό σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτάρκες. Ακριβώς το αντίθετο από τα σημερινά (για τα χωριά λέω... για τις πόλεις, επιδρομή στο Market και όποιος προλάβει...). Έπρεπε στην διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού να φροντίσουν και να συγκεντρώσουν ότι θα χρειαζόταν για να βγάλουν το χειμώνα. Η λεγόμενη σνέμπασ'. Τυρί με γάλα στο καδί και με αρμύρα στις τζάρες, ελιές, φασόλια, πατάτες, καλαμπόκι, κρεμμύδια, σκόρδα, τουρκάκια, τραχανάδες, λουκάνικα, παστά, κρασί, λάδι, αλάτι, καρύδια, μανιτάρια, κάστανα, μήλα, πάτσες (σύκα), μούσμουλα, σούρβα, ρόδια, κυδώνια και κυδωνόπαστο, τήλιο, λισφακιά χαμομήλι, σαμπούκο, μούρο, μαλλί για φανέλες-κάλτσες και τραγόμαλλο για υπόδηση, σαπούνι από παλιόλαδα επίσης.

    Για το απαραίτητο ψωμί, πηγαίναν οι άντρες στον κάμπο, δουλεύανε στο θέρο και για πληρωμή παίρνανε στάρι. Λίγο λίγο το άλεθαν σε μικρούς νερόμυλους, γύρο από το χωριό η και σε διπλανά χωριά μέχρι και το αντάρτικο. Μετά στα Παλιά, στο Βόλο.
    Κότες ίσα με 20-30, γίδες - προβατίνες 5-10 και 1-2 μουλάρια και γαϊδούρια. Κάθε σπιτικό λέμε.

    Τα σκουπίδια ήταν κάτι το άγνωστο. Απλά δεν υπήρχαν, αφού δεν υπήρχαν συσκευασίες.... τα οργανικά τα τρώγανε οι κότες, γάτες, σκύλοι. Σε μια άκρη του οικοπέδου θα έβλεπες καμιά οπλή από γελάδι (πατσαρίσια...) και ίσως κάποια άδεια κονσέρβα. Θ' αγόραζαν μόνο τα ελάχιστα που δεν μπορούσαν να πάρουν απ' το πλούσιο στην απόδοσή του είναι αλήθεια, τόπο. Ύφασμα για τον ρουχισμό, πετρέλαιο, σπίρτα κι αλάτι απ'το μονοπώλιο στον Αη Γιάννη, κουτιά ρέγκες και παστά, ζάχαρη, καφέ άψητο, λίγα μπαχαρικά, εργαλεία, παπούτσια για καλά. Αυτά.

    Όλος αυτός ο κάματος για την επιβίωση, διασκεδαζόταν σε γάμους, βαφτίσια, ονομαστικές γιορτές, πανηγύρια και στα νυχτέρια της γειτονιάς.





    τόξο, γκόλφ και κυνήγι αλεπούς γιόκ!
    :)


     καλές βολές σύντροφοι!


    Υγ. νέες φωτό μετρά την πώληση και την ανακαίνιση:












    11 Μαρ 2014

    σαν ταινία προσεχώς! 1ο Πηλιορείτικο Πανηγύρι Τοξοβολίας!


    εδώ έπεσε ο σπόρος. 2 χρόνια επωάστηκε, και να το αποτέλεσμα. χωρίς εσάς φίλοι μου και χωρίς την ώθηση - μανατζάρισμα του Παύλου, τίποτα δεν θα είχε υλοποιηθεί!

    ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να είμαι χρήσιμος! :)









    Vassilis11 Μαρτίου 2014 - 12:36 μ.μ.

    Και μετά το trailer και το έργο στο
    http://www.youtube.com/watch?v=WhhchHrPTPw

    ΟΛΛΕΕΕΕΕΕ !!!!!!!!


    3 Μαρ 2014

    1ο Πηλιορείτικο Πανηγύρι Τοξοβολίας!


    ξεκινάω και ελπίζω πως στην πορεία θα βρω τα λόγια, ώστε να περιγράψω το πανηγύρι που πήρε βήμα και ρυθμό, στις 1 και 2 Μάρτη 2014




    φωτό Νάντια Τζίμη

    όπως και στο Fita της Λαμίας, έτσι και σε τούτην την συνάντηση, τα λόγια είναι δύσκολα. γιατί αυτό που συνέβη και τότε και τώρα, ξεπερνά κατά πολύ τα γνωστά και καθημερινά, τουλάχιστον τα δικά μου...

    το σάββατο γέμισε το γήπεδο κόσμο. Φίλοι, Τοξότες, Όμορφοι και Υπέροχοι, τους έβλεπα να κινούνται στην σκηνή που είχα οραματιστεί και εν τέλει ετοιμάσει, με μια χορογραφία που προέκυψε από απίθανους συνδυασμούς. η συγκίνησή μου ήταν πλέρια, ξεχείλιζε και μπερδευότανε στα συντρίμμια των βάτων, στις πράσινες κουρτίνες, στα πρόσωπα των Στόχων, στην Τράπεζα, στην Φωτιά, στις Καρδιές των Φίλων....



    κρυφογελούσα, βλέποντας τον προβληματισμό τους στον στόχο Άνεσις, στην Ελιά με την Κυψέλη.




    και ακούγοντας τις λάθος εκτιμήσεις για την απόσταση του πανέμορφου παιδιού μου, του στόχου Αιγαίον.




    τον στόχο Πήλιον, τον κοντινό, δεν τον τίμησαν με δοκιμές. κι αυτός τους τιμώρησε την άλλη μέρα. σχεδόν άθικτο το κίτρινο στα 10-15μ. !!!





    και μόνο το σάββατο έφτανε...
    αλλά είχε και άλλα το μαγικό πηλιορείτικο πανέρι να δώσει...

    στις τρεις το πρωί της κυριακής ξύπνησα από την βροχή. δεν ξανακοιμήθηκα. ζύμωσα ακόμα 6 καρβέλια, η βροχή δυνάμωνε, τα κέφια αντιστεκότανε. για ξορκισμό άκουγες "ε... μπορεί και να κόψει..." αν και ο ορίζοντας ήταν πανταχόθεν κλειστός...

    κατά τις 9, στα πρωινά, πήρε να κόβει. στις 10 και μισή που πήγαμε πάνω πήρε να ανοίγει. και περί το μεσημέρι, βγήκε ένας ήλιος γιορτινός.... ένα φως παραδείσιο... δένδρα, σκυλιά, άνθρωποι, γουρούνια, όλοι κατάλαβαν το θαύμα και φαινότανε. στις κινήσεις, στα βλέμματα, στα αγγίγματα...

    ο αγώνας έτρεχε, τα ψητά μυρίζανε, τα χαμόγελα, οι αγκαλιές παντού...
    αν δεν νύχτωνε ακόμη εκεί θα ήμασταν....

    χθες, φίλος τοξότης, που ήταν μόνο το σάββατο, μου μετέφερε: -"έχω τοξεύσει χιλιάδες χιλιάδων βέλη, αυτό το πράγμα, δεν έχει υπάρξει...."

    και είναι αλήθεια...

    από τις πρώτες στιγμές συναισθάνθηκα, οτι  αιωρούνταν στον χώρο, μια ανυπολόγιστη ποσότητα αλληλέγγυας, ανιδιοτελούς, παραδείσιας, αδερφικής και κοινοτικής  ποιότητας...

    ναι! σαν σε πανηγύρι από τα παλιά, έστω και χωρίς το Διονυσιακό Στοιχείο που επιβάλει το ημερολόγιο, χωρίς ζουρνά και νταούλι, παρά με τόξα και βέλη, μαζευτήκαμε, ακουμπήσαμε ο ένας στον άλλο, πήραμε δύναμη. ανανεωμένοι και αμήχανοι χωρίσαμε σήμερα...

    κατεβάστε με από το καλάμι αν χρειάζεται, αλλά νομίζω πως ένας νέος και ποιοτικότερος δρόμος για την τοξοβολία, όπως την καταλαβαίνω, μακρυά  από βερμπαλισμούς και περιττά, θεμελιώθηκε πέρσι τον Οκτώβρη στην αυλή του Κούλη, (οκ τουΤζίμη!) χθές ανεβήκαμε πάνω από το έδαφος και σιγά σιγά θα ψηλώσουμε όσο παίρνει... ο Παύλος ήδη σκέφτεται την μορφή της συνάντησης στην Μέτζενα το Φθινόπωρο.

    καλή αντάμωση σύντροφοι και ,
    να μην ξεχνιόμαστε,
    Καλές Βολές!



    υγ.  3 φωτογράφοι πάσχισαν να αιχμαλωτίσουν την μαγεία και την μέθεξη...

    συλλογές φωτό σε FaceBοοΚ από
    μέρος στο google+









    by Χρήστος Αμανατίδης

    σας ευχαριστώ από 
    καρδιάς όλους και 
    έναν έναν ξεχωριστά!

    Νίκη, Ασημίνα, Χρύσα, Χρύσα, Αντωνία, Νάντια, Ευγενία, Ντιάνα, Μαρία, Ξένια, Βασίλη, Γωγώ, Χρήστο, Στρατή, Δημήτρη, Γεωργία, Νίκο, Νίκο, Νίκο, Βαγγέλη, Σταύρο, Παύλο, Παύλο, Γιάννη, Γιάννη, Δημήτρη, Αθηνά, Οδυσσέα, Κώστα, Έλενα,Χρήστο, Ελίζα,  

    και του χρόνου!