τρέξε Ακρίδα, τρέξε...

ήταν στην ΕΙΡΤ η στην ΥΕΝΕΔ, δεν θυμάμαι, αλλά ήταν σίγουρα ο David Karadine, θεός σχωρέστον, στο σήριαλ Kung Fu!

εκεί στο μοναστήρι, μικρούλης ακόμη, με το παρατσούκλι Ακρίδας, είχε σ'ένα επεισόδιο συνεδρία, με τον Δάσκαλο Πω. αυτός λοιπόν ο τυφλός δάσκαλος που με το μπαστούνι του έκανε καλά ένα τσούρμο μαθητευόμενους, είχε τοποθετήσει μπροστά τους ένα μαδεράκι και ζήτησε απ'τον Ακρίδα να περπατήσει πέρα δώθε πάνω του.
ο μικρός το έκανε με ευκολία, όπως ήταν και αναμενόμενο.
κατόπιν ο Πω ζήτησε απ'τους βοηθούς, και αυτοί πήραν τις ψάθες που ήταν κάτω απ'το μαδεράκι. εμφανίστηκε μια στέρνα, με ύποπτα κοχλάζον και ατμίζον υγρό και με δυό ανθρώπινους σκελετούς στον πάτο!
όπως καταλαβαίνεις ο Πω ζήτησε απ'τον Ακρίδα να ξαναπεράσει την πασαρέλα, αλλά ο μικρός κώλωσε. ο φόβος του θανάτου. του θύμισε ο Δάσκαλος, ότι μέχρι πριν λίγο περνούσε χορεύοντας. να μην τα πολυλογώ, ο μικρός στα μισά έπεσε και ο Δάσκαλος γέλασε με την καρδιά του. το οξυ ήταν νεράκι και οι σκελετοί ζωγραφιές. ο Ακρίδας πήρε ένα ωραίο μάθημα.

πάμε στα δικά μας... τι ωραία και άψογα και τι super group και πόσα χαλασμένα nocks και να κάνω χωρίς χέρια που λέγαμε παλιά με τα ποδήλατα, ρίχνουμε κοντά, στην προθέρμανση και στο γήπεδό μας ανάμεσα σε φίλους η μόνοι (χμχμ...). στις επίσημες δοκιμαστικές περίπου τα ίδια αλλά με μια ανησυχία, ένα σφύξιμο. μόλις σφυρίξει η κόρνα και ξεκινήσει το χρονόμετρο, που πάει όλη αυτή η ομορφιά και η άνεση; ο στόχος είναι τεράστιος 12cm to 10, 24cm to 9! γιατί μίκρυνε απότομα; τα ίδια με τον Ακρίδα...

άσε τον φόβο πίσω σου και περπάτα, τρέξε, όπως πολύ καλά ξέρεις να περπατάς και να τρέχεις!

total archery...

να τρως όταν πεινάς και να κοιμάσαι όταν νυστάζεις...

ρητό της Ζεν κουλτούρας. η καλύτερη συμβουλή που αποθησαύρισα.

τους πάω αυτούς τους γέρους γιαπωνέζους δάσκαλους των τεχνών τους. καλλιγραφία, ανθοδετική, ξιφασκία, παρασκευή και προσφορά τσαγιού, ηθοποιία – θέατρο Νο, ποίηση χαϊκού, τοξοβολία... τους αισθάνομαι τόσο οικείους, σαν να' ταν συγγενείς η σαν να' μουν μαθητής τους, (που τέτοιο τυχερό...) πόσο όμορφα σκαλισμένα πρόσωπα, σώματα, χαρακτήρες και ζωή απ' την ολική εμπλοκή, μέχρι της πιο ακρότατης λεπτομέρειας, στην τέχνης τους. είναι αυτοί οι φοβεροί πολεμιστές που έχουν λυγίσει αντιπάλους μόνο με την παρουσία τους και την ματιά τους. που όταν χτυπά ο αντίπαλος, απλά δεν είναι εκεί. χτυπά τον αέρα. μεταφορικά αυτό το βρίσκεις σαν "πετυχαίνει τον στόχο χωρίς τόξο και βέλος".

απ'όσα μέσα από διαδοχικές μεταφράσεις, σαν σπασμένο τηλέφωνο έφτασαν μέχρις εμένα και όσο τα έχω κατανοήσει, η απαλλαγή απ'τον φόβο του θανάτου και συνεπούμενα οι δεσμευμένες δυνατότητες που πια ελευθερώνονται, είναι ένα μεγάλο πρώτο βήμα, προς αυτήν την στάση απέναντι, η καλύτερα μαζί, στην ζωή. και κατόπιν η ολοκληρωτική αφοσίωση στο τώρα, στην τέχνη η και παραπέρα, (αφού η κάθε τέχνη είναι ένα σχολείο, μια αρχή, ένας πιλότος), στην καθημερινή απλή ασχολία. τακτοποιώ τον χώρο μου, ετοιμάζω το γεύμα, ανάβω την φωτιά...

ήδη, αν και έχουν περάσει μόνο επτά χρόνια, διακρίνω αλλαγές στην ζωή, ανεπαίσθητες, που έχουν για αρχή, την μαθητεία μου στο τόξο. με τον ίδιο τρόπο που μέρα με την μέρα ξεσκαρτάρω υλικά (εύκολο) και τεχνική (πιο δύσκολο), έτσι και επιδιώκω, αναζητώ και δημιουργώ, όλο και καλύτερα, άμεσο, καθαρό, απλό και λιτό περιβάλλον, τροφή, σκέψη, τρόπο, στάση ζωής. αφαιρώ περιττά, αρχίζοντας απ' τα κιλά και συνεχίζοντας μέχρι τα risers :-) και παντού βρίσκω συσσωρευμένη με τα χρόνια και την συνήθεια άχρηστη σαβούρα. έγινε όμως η αρχή, που ως γνωστόν είναι και δύσκολη.

φίλε Περικλή,

που με ρωτάς τι θα κάνουμε στα 70, ελπίζω μέχρι τότε να έχω καθαρίσει όλα τα περιττά και να πετυχαίνω το στόχο χωρίς καν το τόξο...

φίλε μου Βασίλη...

Βασίλη φίλε μου,

να ξέρεις, καθώς τοξοτικά είσαι μικρούλης ακόμη, πως απ'τον αγώνα της Λαμίας πήρα πολύ, πάρα πολύ μεγαλύτερη συγκίνηση και εμπειρία μάχης, απ'οτι στο Porec, ένα χρόνο πριν. θέλω να πω, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους. εκεί στα παγκόσμια για να περάσεις καλά, πρέπει να ρίχνεις μες το νερό βρέξει χιονίσει 1330+. να κάνεις 2-3 καλές - γερές κόντρες και στα τελικά όλα παίζονται και ένας κερδίζει... επίσης μπορείς να πας για να γεμίσεις την λίστα και να κάνεις τουρισμό. τώρα, έχοντας να ρίξω σε αγώνα μήνες, και βέλος μήνα, να πάω στην άκρη του κόσμου, να κάνω τι; βόλτα; αν με παίζουν, 14/10 πάω στην Κύπρο με χαρά , να'χω ετοιμαστεί και στοιχειωδώς. και αγώνας σύμφωνος με τις δυνάμεις μου.

Ρεβάνς απ'τον Μίμη!!!

το νέο σύνθημα! οι πιο συναρπαστικές και εκπαιδευτικές κόντρες είναι, με περίπου ισοδύναμους αντιπάλους. αν ρίχνεις με τον κορυφαίο, είσαι σαν τον τερματοφύλακα στα πέναλτι. το'φαγες; ε καλά!!! το'πιασες; θεός!!! άντε όμως κόντρα στον πόντο και σήκωσε το τόξο. το είδες λίγο το σκηνικό στο κύπελλο του κλειστού. αυτό στο χωριό μου το λένε baby steps... :-)

η Κύπρος έχει για όριο παγκοσμίου, 1285-->Fita και 635-->2x70. κατά την γνώμη μου είναι πιο σωστή απόφαση απ'την δική μας, πιο αντίστοιχη του θεσμού. με 635-640, ρίχνεις και μία κόντρα με τον Ιm - Park κλπ. για την εμπειρία του πράγματος. χωρίς κόντρα, τσάμπα τα λεφτά... αν ήταν στο χέρι μου, θα τα έκανα τα όρια 1285 & 640...

και κάτι ακόμη, φίλε μου Βασίλη,
και η Δεκέλεια και το Ulsan την ίδια γραμμή βολής έχουν, μόνος βγαίνεις στην σέντρα και κάνεις ότι μπορείς να κάνεις. ο στόχος ίδιος είναι. και τα μέτρα τα ίδια. τώρα αν δίπλα είναι ο Βασίλης η ο Di Buo, δεν έχει καμιά σημασία. ο αγώνας του καθενός είναι ξεχωριστός, και ουσιαστικά δεν ξέρεις ποιος είναι ο αντίπαλος. η διαφορά είναι στη σχέση σκορ-κατάταξη, πράγμα που το ξέρεις και πριν καν ρίξεις το πρώτο βέλος.
ένα 620 στην Δεκέλεια σου δίνει μετάλλιο, ( ή μήπως σου έδινε, πολλά ακούω από Βορρά, θα δείξει ) αλλά ακριβώς αυτό δείχνει και τον ερασιτεχνισμό μας, πράγμα που δεν είναι κακό, αρκεί να το αποδεχτούμε και να μην το συγκρίνουμε με τους αγώνες των επαγγελματιών... τώρα το 630 η το 1250fita είναι τίποτα σε μεγάλο αγώνα. είναι ένα πράγμα σαν εσύ να κοιτάς εμένα :-)) σοκ και δέος (χοχοχο) θέλω να πω, ιδού η Ρόδος και το πήδημα. κάνε ένα προσωπικό η εθνικό η παγκόσμιο ρεκόρ αν το επιζητείς και δύνασαι στην Λαμία, στην Κόνιτσα η στο Βερολίνο. το ίδιο είναι...

Ινδιάνικες Ιστορίες, και Μπελάδες 1 (σε συνέχειες)

ο Ινδιανος είπε...


Με λίγη καθυστέρηση, θα περιγράψω τα του αγώνα.


"φέρτε μου τον Ιm" έλεγα και ξανάλεγα κανα μήνα τώρα όταν έριχνα 6αδες και ήμουν 54 εως 58 συνέχεια σε όλες τις προπονήσεις. Ήρθε λοιπόν η ώρα να δω πόσα απίδια βάζει ο σάκος, πρώτα στο τριπλό μπαραζ για την 64η θέση, όπου δεν κρύβω οτι κόνταψα να τρυπήσω εδαφος απο το τρέμουλο. αλλά την στιγμή που σήκωσα το τόξο απλά το δέχτηκα λες και έριχνα παντα ετσι. Περίπου το ίδιο ένοιωσα και με τον Ιm. Ήταν πολύ πιο λιγο το τρακ, και το μόνο που ήθελα ήταν να ρίξω αυτό που συνήθως έριχνα. Η πρώτη 6δα τέλειωσε με τον Im να είναι 1 πόντο μπροστα 54-53. Έτοιμοι στη γραμμή βολής για την δεύτερη και πέφτει το σφύριγμα. θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως μέχρι να ρίξω το πρώτο βέλος, άκουσα τον κορεάτη προπονητή να λέει τρεις φορές τεν,τεν,τεν στα αγγλικά και με το δεύτερο βέλος μου να λέει τεν,τεν,ναϊν. Σκεφτόμουν "πως το κανει αυτο ο π... και γω, έτσι ήθελα να ρίξω, γρήγορα!...όπως στην Ελλάδα! Τέλειωσε με 58-49 και σύνολο 112-102. Καταλαβαίνετε αδέρφια, πόσα ετη φωτός μακρυά είναι αυτοί οι άνθρωποι σε ολα τα επίπεδα και τι εμπειρίες έχουν μόνο απο τους αγώνες μεταξύ τους. Ακουσα το τόξο του Im, των απίστευτων ινδων, των ιταλών απο πολύ κοντά, και κελαϊδούσαν βρε παιδί μου.


Όταν κάνουμε Ο.Γ. μια-δυο φορες το χρονο, Fita σε δυο και οχι μια μέρα τα τόξα μας οτι νανε κτλ, τι περιμένουμε? το αγιο πνευμα να μας φωτίσει?


Τέλος πάντων, Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους τον καθένα με την αποψή του, ένα μεγάλο μπράβο στα κορίτσια μας και στον Σταύρο για το πανελλήνιο και σε όλη την αποστολή. Περάσαμε πολυ ωραία αν και χάσαμε αρκετά κιλά απ'το φαϊ, μπράβο στον αρχηγό μας,ελπίζω κάποια απο αυτά που ειπώθηκαν το τελευταίο βράδυ να γίνουν, ένα μεγαλο ευχαριστώ στον Νασούλα! Είμαι απόλυτα σύμφωνος με την άποψη του Μίλτου. Για να γίνεις αρχιεπίσκοπος, πρέπει να ξεκινήσεις από διάκος! Πάντως με την χειραψία που έκανα με τον Im, το άνοιξα το ριμάδι: next time Ι will win! Ακου θράσος το νήπιο! θα πάμε Κορέα μεγάλε σοφέ μου?

11 Ιούνιος 2009 2:34 μμ

ήρωες και νάνοι...

απ'όλα έχει ο μπαχτσές.

φύση επικολυρική όντας, κρατώ τον ήρωα, τον Ινδιάνο!
 είχε σκοπό να τα βάλει με έναν Κορεάτη ο Ινδιάνος και καθώς το ήθελε πολύ, τα κατάφερε. και όχι όποιον - όποιον, αλλά το Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, IM Dong-Hyun!!! και για να φτάσει μέχρι εκεί, με την μάχη που έδωσε στο μπαράζ για την 64η θέση με άλλους 2 ισοβαθμήσαντες, κέρδισε και τον τίτλο ο "ΗΡΩΑΣ". έχασε απ'τον ΙΜ αλλά πως αλλιώς να μάθει τα βήματα του χορού;

και οι Κόρες μας ( Κούροι-Κόρες, τα ξέχασες;) Αγγελική Μαρούσα και Κατερίνα, έχασαν την τελική κόντρα, αλλά τι σημασία έχει; αυτό που κέρδισαν στο διπλό μπαράζ, μετριέται; η μάχη του τελικού περιγράφεται; το βάρος απ'το κακό βέλος ζυγίζεται; ήταν εκεί στο πανηγύρι, και το γλέντησαν απ'την αρχή μέχρι το τελευταίο βέλος. και όλη η ομάδα μαζί, γύρω απ'τον Αλέκο, την σημαία, το κύπελλο, με άδολη χαρά, ευτυχία, ομορφιά...

ευτυχισμένοι άνθρωποι κι ωραία η εκλογή τους...

Πρόδρομε! πολυπήγε η αποχή σου και να τα χάλια μας...
κι εγώ με το τριήμερο της δουλειάς εγκλωβισμένος, συμπάσχω τοξεύοντας τα χαράματα, φανταστικούς αγώνες και ανεμόμυλους...

θυμάμαι, πως προσπαθώντας να βγάλω τον Ινδιάνο, απ'τον Μύθο του (αλήθεια γιατί; ο καθένας με τις βλάβες του θα πεις και δικαίως! ) του είχα πει επί λέξη... άντε και μπήκες στις κόντρες, μετά; μετά θα γίνεις η προθέρμανση του Park... (αυτό δεν το πέτυχα:-)) και μας ήρθε ο ΙΜ)... τώρα κατάλαβα το μέγα σφάλμα μου, αλλά τι είναι ο άνθρωπος; μια στήλη άνθρακα...

είναι Χαρά και είναι Τιμή!
για έναν μικρό σε εμπειρία τοξότη, που κάνει τα πρώτα του βήματα, να αγωνιστεί δίπλα στον ημίθεο. Ναι! να γίνει ο υπηρέτης του! για να πάρει απ'την αύρα του, στην χειραψία! με μια κρυφή ματιά την εικόνα της φόρμας του, από πρώτο χέρι! για να πάει στα παιδιά του μια φωτογραφία ιστορική...

Στέφανε!
μέχρι να γυρίσει και ο Πρόδρομος στη γραμμή βολής,
μας οδηγείς!
όλε όλε όλε!!!
άκουγε την καρδιά σου
και άσε τους κυνικούς μεσήλικες στην άκρη...
με το καλό η επιστροφή...