ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά
τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο,
ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,
καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.
Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙
o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα
ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ· ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας, τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες, τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι’ αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες, στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή,
όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια,
εκείνους πού έφυγαν εκείνους πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο,
τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων
εκεί πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή˙ κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Σεφέρης
Θεοδωράκης
Καλογιάννης

ο Άλλος!

το δεύτερο που μου 'ρχεται στον νου περί του  Άλλου, είναι η πραγματεία - διήγημα, του Μισέλ Τουρνιέ, ο Παρασκευάς η στις Μονές του Ειρηνικού, εκδόσεις Εξάντας. ( http://selideslogotexnias.blogspot.gr/2010/09/blog-post.html).

αλλά πρώτο στην σειρά είναι η συνεύρεση με Φίλους! αξία ανεκτίμητη!

μόνο εκεί θα ακούσεις κουβέντες βάλσαμο, σπλαχνικές. κουβέντες καθρέφτη! 

"σα ζώον έγινες! Ντουλάπα! για κόψε μάσες!"  

 η ειδικότερα στα περί τόξου,

 " το πίσω χέρι σου είναι αλλ'αντ'άλλων, φτιάχτο τι περιμένεις"! 

δόξα το θεό, με τις κατά μόνας χιλιάδες των επαναλήψεων, έχω εγκαταστήσει λάθη για τα καλά! ποιος να μου βγάλει κάρτα όταν μοιράζω οικόπεδα και βέλη στην θάλασσα; ευτυχώς τα έμπειρα μάτια του Βασίλη, του Άκη, του Απόστολου, μια δυό φορές τον χρόνο, όποτε βρεθούμε, λένε την αλήθεια, με φέρνουν στον ίσιο δρόμο.

ευχαριστώ Βασίλη! ευχαριστώ Γωγώ! 

Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ!

η συνταγή της ευτυχίας

1 recurve
1 compound
2 εκπαιδευτικά χωρίς σκοπευτικά
1 ουγγρικό παραδοσιακό
4 στόχοι x2 (Λατομείο, Κουλέϊκα ( Τζιμέϊκα κατά βάθος :) ), Ερύμανθος & Workclass)
12 θεατές υπό βροχή παρακαλώ,  που χρίστηκαν οσονούπω τοξότες
1 πουδόλ(ι)σσα
1 ταψί κέϊκ της Νάντιας.
γεύμα ρεφενέ στην πλατεία.

ποια παγκόσμια και ποια ευρωπαϊκά...
εδώ μιλάμε για το 1o field tournament της Μέτζενας :)
επιτέλους, οι έλληνες φίλοι της τοξοβολίας ανιχνεύουμε και ανακαλύπτουμε αυτό που δεκάδες χιλιάδες τοξότες ανά τον κόσμο, έχουν για ρουτίνα! την χαρά του να ασκούν και να μοιράζονται το χόμπι τους, χωρίς πολλά πολλά βαρύγδουπα και μη!

δεν έχω καμιά αμφιβολία! είμαστε σε καλό δρόμο!


σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς
ο θείος Μέλτος! :)


φωτό ταξιδιού

reddit.com & Bowyers

εδώ θα δεις τοξότες που ΔΕΝ πηγαίνουν γραμμή στα ταμεία της Hoyt - Εaston, ωσάν κοπάδι πρόβατα, ωσάν και εμένα το μεγαλύτερο μακράν χαϊβάνι, παρά φτιάχνουν ένα τόξο, χάλια το πρώτο, κούκλα το δέκατο, περνάνε καλά και το μοιράζονται....

αληθινό μεράκι!
ούτε που είναι το κράτος,
ούτε γκρίνια για τις επιλογές του Ευριπίδη,
ούτε τίποτα!

μόνο αγνή τοξοβολία!
γνήσιος ερασιτεχνισμός!
Ευτυχία!

http://www.reddit.com/r/Bowyer

καφενείον "το τοξοτικόν"

κουβέντα να γίνεται - προτάσεις, στην τρέχουσα ανάρτηση του/της efot.gr

" ...για να αποφασίσει να συμμετάσχει κάποιος σε αγώνες..... ο αθλητής χρειάζεται κάποιο κίνητρο."

μα δεν χρειάζεται κίνητρο, για να πας κάπου να διασκεδάσεις να δεις φίλους και να περάσεις καλά... τόσα χρόνια τρέχοντας πηγαίναμε... απλά δεν βγαίνει... δεν υπάρχει σάλιο! ( Λοβέρδος. Υπ. Υγείας)

 
"...κίνητρο της συμμετοχής στην εθνική, εκτός αν έχεις να πληρώσεις 2-3 βασικούς μισθούς για να πας"

για το θέμα της εθνικής, έπρεπε να είναι ξεκάθαρο εξ αρχής, πως μόνο με δικά μας έξοδα πάμε. η ανακοίνωση εκ των υστέρων, στην απονομή, δείχνει έλλειψη σεβασμού στον κόπο και στα έξοδα, όσων καλώς κακώς κάτι περίμεναν... 

 
"...δεν υπήρξε πρόβλεψη για την διάθεση πόσιμου νερού"

νεράκι, καφέδες μα και κεφτεδάκια, από το σπίτι! :) 

"...τα χρήματα από το παράβολο υποτίθεται θα έλυναν τέτοια θέματα"

χωρίς παράβολο, ίσως να μην γινότανε κανένας αγώνας... 

"...να μην προκήρυτταν έναν αποτυχημένο αγώνα για να διοργανώσουν ένα πετυχημένο κύπελλο" 

αυτό μάλιστα! σωστό! ας κάνουν τα διαμερίσματα και οι σύλλογοι ότι μπορούν και θέλουν, και ας έχει 2-3 σωστούς αγώνες η ομοσπονδία των συλλόγων...