"κουρδίζοντας" το παραδοσιακό τόξο

αφορμή για τα παρακάτω, ο φίλος Βασίλης, του Τοξοβολείου Πεντέλης. Χρυσός στην Μέτζενα στο TFG 5/10/14.

σαν τοξεύαμε δοκιμαστικά και διασκεδαστικά, Παρασκευή σούρουπο, ζήτησα να κάνω μερικές βολές, με το ζηλευτό τόξο του, κατασκευής Grozer από την Ουγγαρία. αμέσως διαπίστωσα πως το βέλος δελφινάριζε, είχε δηλ. η ουρά του μια πάνω κάτω κίνηση. σημάδι πως έπρεπε να "ψαχτεί" το nocking point. το σημείο που κουμπώνει το βέλος στην χορδή.

ρώτησα αν η χορδή ήρθε με εγκατεστημένο το σημείο αυτό η αν και πως το εγκατέστησε. κατάλαβα πως το έβαλε περίπου, κοντά στο φυσικό κέντρο και, δυόμιση χρόνια πορεύτηκε έτσι.

του λέω. κοίτα να δεις την τροχιά, τώρα που θα τοποθετήσω το βέλος λίγο πιο ψηλά. αμέσως έστρωσε η πτήση, τα μάτια χάρηκαν, ο ενθουσιασμός μεγάλωσε. τόσο απλό αλλά τόσο αποτελεσματικό! σχεδόν μαγικό!

λέω λοιπόν να μεταφέρω δυο τρία πράγματα που ξέρω, ώστε να χαμογελούν περισσότερα μάτια!  και, παλιά μου τέχνη κόσκινο, για να βάλω και τους Trad να ψάχνονται και να μην λουφάρουν tuning. :) και ναι , είναι η ίδια διαδικασία με το ολυμπιακό. φτερωμένα και άφτερα στην σέντρα!

το ιστορικό τόξο, μπορεί να μην έχει την ευκολία του recurve ολυμπιακού η του σύγχρονου barebow, στην διαδικασία του κουρδίσματός του, αλλά υπάρχουν βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν, ούτως ώστε να έχουμε ένα εργαλείο αποδοτικό, αποτελεσματικό και ευχάριστο.

αναφέρωμαι σε RH τοξότη, οι αριστεροί που είναι και λιγότεροι, να "μεταφράζουν" ανάποδα! :)

• επιλογή βέλους. από εδώ, μια καλή αρχή. ξύλινο η αλουμινένιο.
  
  σπάνια συμβαίνει, να βγούμε jet με την μία! εξ αιτίας του ότι η διαφορά στην απόδοση του κάθε τόξου τόξου έχει μεγάλο εύρος και ο εντελώς ιδιαίτερος τρόπος του τοξότη, επηρεάζουν πολύ το spine.

• Nocking point. εγκαθιστούμε ένα nocking point στα βασικά σημάδια, ( 6-8mm το κάτω μέρος του nock, ΠΑΝΩ από το οριζόντιο επίπεδο που ορίζεται από το σημείο έδρασης του βέλους, στο χέρι μας η στο "ράφι" του τόξου και την χορδή. όχι πολύ σφιχτό, ώστε στρίβοντάς το πάνω στο βήμα του κεντρικού serving να μπορούμε να το μετακινήσουμε. 
• μετράμε και το ύψος της χορδής (ΒΗ) ώστε να είναι στο μέσον των ορίων του κατασκευαστή. σε απόσταση που έχουμε ένα καλό group, αλλά όχι πάνω από 20μ και μέρα χωρίς ριπές ανέμου, τοξεύουμε ανακατεμένα φτερωμένα και χωρίς φτερά βέλη. εξετάζουμε την θέση των άφτερων ως προς το πάνω κάτω σε σχέση με τα φτερωμένα. το δεξιά αριστερά αργότερα. 
• διορθώνουμε το nocking point ΠΡΟΣ την κατεύθυνση του άφτερου. πάνω το άφτερο; ανεβάζουμε 1-2 χιλιοστά. κάτω άφτερο κατεβάζουμε 1-2 χιλιοστά. ζητούμενο είναι το group των φτερωμένων και των άφτερων να είναι στο ίδιο ΥΨΟΣ.

• επόμενο βήμα να τα φέρουμε μέσα στο group των φτερωμένων. 

αν τα άφτερα είναι στα αριστερά των φτερωμένων, λέμε πως έχουμε βέλος σκληρό. λυγίζει λιγότερο απ' όσο είναι ιδανικό. αν τα άφτερα είναι έως 10 -15cm αριστερά το βέλος σώζεται. αν είναι πολύ αριστερά έως και έξω από τον στόχο, το βέλος είναι λάθος και πρέπει να πάμε σε μαλακότερο βέλος η και μακρύτερο αν προσφέρεται από τον κατασκευαστή. αφού δεν μπορούμε να αυξήσουμε την δύναμη, μας μένουν τα παρακάτω εργαλεία.

• το βάρος της μύτης 
• το είδος του φτερώματος, άρα και το βάρος του, και  
• το ύψος της χορδής (Brace Height) 
• αν φτιάχνουμε χορδές, λιγότερα νήματα, (μέσα στα όρια της δύναμης του τόξου μας) ελαφρύτερη χορδή, μεγαλύτερη η ταχύτητα, μαλακώτερο το βέλος. και το μικρότερο serving επίσης βοηθάει. 

αν έχουμε πλαστικά φτερά, τα αλλάζουμε με φυσικά που είναι ΠΟΛΥ πιο ελαφριά. αλλάζουμε και τις μύτες με βαρύτερες. τέλος αυξάνοντας λίγο το ΒΗ  στρίβοντας μερικές στροφές την χορδή. λογικά πρέπει να έχουν μαζευτεί τα δυο group σε ένα.

αν τα άφτερα είναι δεξιά των φτερωμένων, λέμε πως το βέλος μας είναι "μαλακό" λυγίζει δηλαδή, περισσότερο απ' όσο είναι ιδανικό. αν τα άφτερα είναι έως 15 -30cm δεξιά, το βέλος σώζεται. αν είναι πολύ δεξιά έως και έξω από τον στόχο, το βέλος είναι λάθος και πρέπει να πάμε σε σκληρότερο νούμερο βέλους. το βασικό εργαλείο εδώ είναι 

• η μείωση του μήκους. βγάζουμε τις μύτες και κόβουμε 0,5 - 1cm βέλους την φορά, μέχρι να πλησιάσουν τα δυό group. αν δεν θέλουμε η δεν μπορούμε για λόγους ασφάλειας να ελαττώσουμε το μήκος περαιτέρω, τότε 
• ελαττώνουμε το βάρος της μύτης, ( αλλα όχι και πολύ! η βαριά μύτη είναι Υγεία λεμε!) η 
• αυξάνουμε το βάρος της ουράς- φτερώματος. η 
• βάζουμε λαστιχάκια  - νηματάκια, σιλανσιέ στην χορδή! η 
• λίγο απ' όλα τα παραπάνω και τα τελικά χιλιοστά,
• χαμηλώνοντας λίγο το ΒΗ, ξεστρίβοντας λίγο την χορδή.
• μια χορδή με περισσότερα νήματα, βαρύτερη, αργότερη, επίσης είναι μια λύση, αλλά να κάνεις τόσον κόπο και μετά να φρενάρεις το τόξο, δεν μου ακούγεται καλά! :)

ο παρακάτω πίνακας, είναι πιο λεπτομερής και λαμβάνει σοβαρά υπόψιν του και το βέρος της μύτης

ρίξε και εδώ μια ματιά:

και εδώ!

καλές βολές σύντροφοι τοξότες!

τα είδα Όλα!!!

.... και αποσώνοντας την κουβέντα μου, μετά τις απονομές της Μέτζενας 2014, συμπληρώνω εδώ, ότι δεν είπα εκεί.

οτι δηλαδή φίλε μου, όλα αυτά έγιναν γιατί, ένας (1) το θέλησε να γίνουν.
ο Παύλος ο Κούλης!

κατάφερε πολλά και δύσκολα, με τρόπο που τα κάνει να φαίνονται εύκολα! σχεδίασε. κινητοποίησε δυνάμεις εθελοντικές. ποντάρισε στο φιλότιμο και του βγήκε. έβαλε και το χέρι στην τσέπη εν τέλει και, να τα αποτελέσματα!

5 τεμ. πέρσι

13 στο Πήλιο

36 φέτος.

ρωτάς τι είδα;

είδα το χωριό επι ποδός για μέρες! 

είδα το Κουλέϊκο σύσσωμο στο τρέξιμο! (καλά και το Τζιμέϊκο! :)

είδα χορό και πανηγύρι!

είδα ανένταχτους, να κάνουν τον πρώτο τους αγώνα στην ελλάδα!

είδα πλήθος μέγα στον πρώτο στόχο, στην πλατεία του χωριού!

είδα και θαύμασα που κανένας δεν εγκατέλειψε μέσα στην νεροποντή!

είδα πρόσωπα βρεγμένα, γελαστά, και ναι ευτυχισμένα!

είδα την δύναμη του αγνού χομπίστα, να μετουσιώνεται σε "επαγγελματική" επιτυχία.

είδα των ελλήνων τοξοτών την κοινότητα να πλουτίζει σε εμπειρία και όγκο, εν μέσω κρίσεως!

είδα ελπίδα!

τα είδα όλα!!!

Παύλε, ευχαριστούμε από καρδιάς! κυρίως γιατί μας έδειξες οτι μπορούμε να αποτινάξουμε την μιζέρια, και να φύγουμε μπροστά!

χωρίς να ταλαντευτώ, πήρα την σημαία που μου παρέδωσες, γνωρίζοντας πως ο πήχης έχει φύγει στον ουρανό! αλλά καλά να 'μαστε 1η Μάη 2015, θα γίνει του Πηλίου!!! :)

Σταύρε, Εύη, Νάντια, Ζωή, Δέσποινα, Βασίλη, Οδέττη, Ταξιάρχη, Ερασμία, Θανάση, Θανάση, Νίκο, Αντωνία, Νικόλα, Ντιάνα, Θηρεσία, Μαρία, Μαρία, Γιάννη, Γιώργο, Δήμητρα, Χρυσούλα, Μανώλη, Παρασκευά, Σοφία, Γιώργο, Ιφιγένεια, Κωστή, Στέλιο, Βασίλη, Γωγώ, Βαγγέλη, Μαρία, Πολυξένη, Μαρούσα, Μάνθο, Άρη, Χάρη, Captain Jim, Σπύρο, Λίτσα, Αλέκο, Ελπίδα, Ιωάννα, Πρόδρομε, Χρήστο, Ολγιάννα, Άκη, Τίμη, Παναγιώτη, Θωμά, Ηλία, Richard, Δώρα, Ενιππέα, Μιχάλη, Στέφανε, Αλέξανδρε, Χρήστο, Στρατή, Νίκη, Ασημίνα, Πέτρο, Απόστολε, Παύλε, Χρήστο, Ελίζα!

ευχαριστώ από καρδιάς για την παρέα σας όλα αυτά τα χρόνια! κρατήστε γερά μες τον χειμώνα που 'ρχεται, και σαν πρασινίσουν ξανά τα δέντρα, θα πούμε το τραγούδι μας στην ακτή του Αιγαίου!

Καλές Βολές Σύντροφοι!

to know us better που λέμε και στο χωριόμ! :)

Γεννήθηκα στο χωριό Ανήλιο, το '60. σε σπι­τικό φτιαγμένο από τους παππούδες το 1935, όταν άφησαν την Αίγυπτο και μ' ένα καλό κομπόδεμα ήρθαν να μείνουν μόνιμα στα χώματά τους. χρη­σιμοποίησαν και δομικά υλικά από παλαιότερο πύργο που είχε καταρρεύσει, σε διπλανό οικόπεδο. Τα μεγάλα δοκάρια της στέγης είναι αυτού του πύργου, καθώς καστανιά κομμένη στο σωστό φεγγάρι είναι"απέθαντη". Το σπίτι, τυπικό των Ελληνικών χωριών , διώροφο, απλό στην μορφή του, ένας κύβος ουσιαστικά με την είσοδο στον επάνω κατοικήσιμο χώρο και παράθυρα εκατέρωθεν της εισόδου, στα δυο δωμάτια.

Αριστερά από το ευρύχωρο χωλ, το χειμω­νιάτικο (ανατολικό)με το τζάκι και τα δυο μεγάλα κρεβάτια,το μόνο με θέρμανση.

Σ'αυτό στρωνόταν το τραπέζι το χειμώνα, γι­νότανε τα νυχτέρια με τους γειτόνους, στο περβάζι του παράθυρου διάβαζα τα μαθήματά μου και κοιμόταν η γιαγιά και εγώ. Ήταν το κυρίως καθιστικό. Το δεξί που άνοιγε στις γιορτές μόνο, το σαλόνι ας πούμε,το μπαλκόνι του έβλεπε ανάμεσα απ'τα φύλλα της συκιάς το απέναντι χωριό και το πέλαγος.

Πιο μέσα (βόρεια) ο ξενώνας με το μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι και την συφινιέρα, γεμάτη στα πάνω συρτάρια, με αντικείμενα "μαγικά" όπως: κιάλια, μετάλλια πολεμικά, γυναικείο άρωμα και πούδρες, πένες κονδυλοφόρους, μελάνια, χτένες, φωτογραφίες και αλληλογραφία των αδερφών, στην Αλεξάνδρεια και στο Χαρτούμ χαρτοκόπτες από ελεφαντόδοντο και μύρια όσα άλλα.

Εκεί κρέμοντανε σε γάντζους από το ταβάνι τα δίχτυα με τα φιρίκια (...η υπέροχη μυρωδιά τους), τα μπελονιαστά φασόλια, πιπεριές, κρεμμύδια, σκόρδα και τα μανιτάρια για το χειμώνα. Παλιότερα στέγαζε τα καματερά (μεταξοσκώληκες - σηροτροφία) που δεν τα πρόλαβα. Μετά από χρόνια, στο γυμνάσιο ήμουν, έφτιαξα και εγώ μια γενιά, έτσι για το χάζι μου.
Ακριβώς απέναντι από την είσοδο στο βάθος του χωλ ενα καμαράκι με παράθυρο στην πλαγιά του βουνού όπου κοιμότανε οι γονείς.

Και τέλος (δυτικά) η κουζίνα που και αυτή έβλε­πε στο βουνό.

Με τις φουφούδες και το μπουχαρί τους, το μπαούλο το καρυδένιο, ένα μικρό νεροχύτη και τραπέζι, το γκιούμι για το νερό. Ανάμεσα στα δυο δωμάτια και η ξύλινη στριφτή σκάλα που κατέβαινε στο κατώι-ισόγειο. Το κατώι ήταν αβέρτο και η μεσοτοιχία χώριζε τις χρήσεις. Στη μεριά της σκάλας-εισόδου, αποθηκευτικός χώρος – ξύλα, ξερό κλαδί για τα ζώα στις μέρες του χιονιού, τσουβάλια με γεννήματα,και στο χώρο κάτω από τον ξενώνα το μαντρί.

Κάτω από την κουζίνα στο τελείωμα της σκάλας είχαν χωρίσει δυο μικρούς χώ­ρους, ο ένας ήταν η τουαλέτα, πράγμα μοναδικό σχεδόν στο χωριό, συνήθως ήταν έξω από τα σπίτια, και ένα αποθηκάκι θεοσκότεινο-καρβουναποθήκη- όπου φοβέριζαν να με κλείσουν μέσα προς συμμόρφωση και μου πήγαινε τρεις και πέντε. Αριστερά από την σκάλα κατεβαίνοντας τα πιθάρια του λαδιού,το φανάρι, το πετρέλαιο για τις λάμπες. ηλεκτρικό δεν είχαμε, ήρθε το '67.

Εφαπτόμενο στο ισόγειο ήταν το φουρναργιό-καλοκαιρινό μαγει­ρείο με μεγάλο και μικρό φούρνο,πυροστιές, πινακωτές, φουρνόφτυα­ρο,που έκανε και για τον αποχιονισμό της στέγης και κάτω απ'τον μεγάλο φούρνο ,ναι ναι, το κοτέτσι. Σε μια επίθεση αλεπούς , όσες κότες σώθηκαν δεν κατέβαιναν απ'τις περαστές της σκεπής με τίποτα. Καύσιμη ύλη για φούρνο και μαγείρεματα τσάκνα απ'τις κρεμάλες των ζώων, δηλαδή καστανιά, αράδι. Αργότερα και πετρέλαιο στην γκαζιέ­ρα.

Στο έμπα της αυλής, ξέχωρα από το υπόλοιπο σπίτι, ήταν το κρασοκάτωγο. Με το πατητήρι, το μεγάλο βαρέλι του κρασιού, τα μικρότερα γιοματάρια, τραμιτζάνες, το ρακοκάζανο,τα εργαλεία, τσαπιά, τσεκούρια, πριό­νια, καρμανιόλες, κύκλα για το χιόνι, το πανί, τα κουπιά και η λα­γουδέρα της βάρκας και τα παρελκόμενα για το πάτημα της ελιάς.

 Όταν λέω μεγάλο βαρέλι, το εννοώ,πάνω από δυόμισι χιλιάδες λίτρα και άνοιγμα ικανό να μπει άνθρωπος για τον καθαρισμό του. Κλασικό χωρατό, απ'τον Βοκάκιο ακόμη, το να μπει μέσα ζευγάρι τάχατε για να σώσουν μια ώρα αρχύτερα, δεν είναι καθόλου υπερβολικό, και τι ωραία που μύριζε...

Κείνους τους καιρούς το κρασί ήταν αναπόσπαστο μέρος της διατροφής, πηγή ενέργειας, απαραίτητο συμπλήρωμα, καθώς και το τσίπουρο. Κάθε εργάτης πηγαίνοντας για το στρέμμα (σκάψιμο - κάθε χειμώνα τα χτήματα σκαβότανε από άκρη σε άκρη) περνούσε και έπαιρνε μια οκά (1,280 γρ.) για ενίσχυση του κολατσιού του. Κάθε σπίτι λοιπόν είχε ένα αμπέλι σε προσήλια, με φτενότερο χώμα θέση στο χτήμα, που ακόμη και μετά το χτύπημα της φυλλοξέρας το '42, κράτησε το χαρακτηρισμό, και βέβαια την κληματαριά στην αυλή του σπιτιού, με τον μεγάλο ξύλινο καναπέ από κάτω, που τους έδιναν τόσο η και περισσότερο κρασί. Τα κλήματα ήταν κυρίως ένα ημιάγριο είδος, Φράουλα το λέμε, Ιζαμπέλα ακούω να το λένε σε άλλα μέρη, δεν θέλει πολύ λάτρα και έδινε ένα κρασί σαν τον Θασί­τικο που βρίσκουμε σήμερα στις κάβες. Ακόμα Ροϊδίτες και λίγα Μο­σχάτα. Μέχρι το πάσχα περίπου τους έβγαζε πέρα. Μετά αγόραζαν, όσοι μπορούσαν, απ'τα εμπορικά του Αη Γιάννη, εισαγωγές από Κάρυ­στο, Γιάλυτρα. Aλλιώς περίμεναν το καινούργιο. Mε τέτοια λαχτάρα και όρεξη, ώστε προτού καν πάψει ο βρασμός τραβούσαν και έπιναν. Σαν το τραβούσαν με το καλό, μετά από παραμονή ενός μήνα περίπου με τα στέμφυλλα, ρίχνανε μέσα λίγο νερό τα ξέπλεναν δηλαδή και παίρνανε το λάγγερο που το πίνανε πρώτο, μέ­χρι να καθαρίσει το καλό, και για να φτουρήσει λίγο περισσότερο.

"Απ'τον τύλο να βγαίν'.. κιότ' νάναι" έλεγε η γειτόνισσα κυρά-Βασιλική η Κρασάκενα (παρατσούκλι όπως και το μεθούκλω) με τ' όνομα. Μετά, Νοέμβριο πια, ήταν η ώρα για το τσίπουρο.

Νερό μέσα στο σπίτι δεν είχαμε. Κατά το '72, αφού φύγαμε για τον Αη Γιάννη, φτιάχτηκε το πρώτο υποτυπώδες δίκτυο. Κουβαλούσαμε απ'την βρύση της γειτονιάς, μεγάλη ωραία βρύση, με δυο παραθύρες όπου τα Φώτα απίθωναν, αξημέρωτα, προσφορές οι γειτόνοι, σε ποιόν; στο πνεύμα της πηγής βέβαια, εν έτη 1960...

Κείνα τα χρόνια αν έλεγες σε άνθρωπο πως σε λίγο θα αγοράζεις νερό απ' τα περίπτερα θα σε μούτζωνε στα σίγουρα.

Κρύο νερό το καλοκαίρι, ζεστό το χειμώνα, μ'άλλα λόγια βαθιά πηγή με σταθερή θερμοκρασία νερού και εξαιρετικής ποιότητας. Η κατασκευή της βρύσης ήταν τέτοια που μαζευόταν το νερό , μια στερνίτσα, και με τακτική σειρά οι γειτόνοι ποτίζαν τον μπαχτσέ τους. Ο δικός μας ήταν ανάμεσα στη βρύση και το σπίτι.
Καθώς λοιπόν μια δουλειά μου ήταν να είναι το γκιούμι γιομάτο και εγώ μικρός δεν το σήκωνα, έκανα πολλές στράτες με ένα μικρότερο δοχείο, μια πατσούρα. Άλλη μια βρύση ήταν κοντά στο σπίτι, αλλά με κατώτερο νερό, άλλη φλέβα, βαλτονέρι. ο πατέρας σαν έτρωγε ήθελε φρέσκο νερό απ' την πάνω βρύση, και αν του έφερνα απ΄την άλλη για να μην βγω τον ανήφορο το καταλάβαινε και ποιος τον άκουγε!.

Άλλα χρόνια. Τότε κάθε σπιτικό σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτάρκες. Ακριβώς το αντίθετο από τα σημερινά (για τα χωριά λέω... για τις πόλεις, επιδρομή στο Market και όποιος προλάβει...). Έπρεπε στην διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού να φροντίσουν και να συγκεντρώσουν ότι θα χρειαζόταν για να βγάλουν το χειμώνα. Η λεγόμενη σνέμπασ'. Τυρί με γάλα στο καδί και με αρμύρα στις τζάρες, ελιές, φασόλια, πατάτες, καλαμπόκι, κρεμμύδια, σκόρδα, τουρκάκια, τραχανάδες, λουκάνικα, παστά, κρασί, λάδι, αλάτι, καρύδια, μανιτάρια, κάστανα, μήλα, πάτσες (σύκα), μούσμουλα, σούρβα, ρόδια, κυδώνια και κυδωνόπαστο, τήλιο, λισφακιά χαμομήλι, σαμπούκο, μούρο, μαλλί για φανέλες-κάλτσες και τραγόμαλλο για υπόδηση, σαπούνι από παλιόλαδα επίσης.

Για το απαραίτητο ψωμί, πηγαίναν οι άντρες στον κάμπο, δουλεύανε στο θέρο και για πληρωμή παίρνανε στάρι. Λίγο λίγο το άλεθαν σε μικρούς νερόμυλους, γύρο από το χωριό η και σε διπλανά χωριά μέχρι και το αντάρτικο. Μετά στα Παλιά, στο Βόλο.
Κότες ίσα με 20-30, γίδες - προβατίνες 5-10 και 1-2 μουλάρια και γαϊδούρια. Κάθε σπιτικό λέμε.

Τα σκουπίδια ήταν κάτι το άγνωστο. Απλά δεν υπήρχαν, αφού δεν υπήρχαν συσκευασίες.... τα οργανικά τα τρώγανε οι κότες, γάτες, σκύλοι. Σε μια άκρη του οικοπέδου θα έβλεπες καμιά οπλή από γελάδι (πατσαρίσια...) και ίσως κάποια άδεια κονσέρβα. Θ' αγόραζαν μόνο τα ελάχιστα που δεν μπορούσαν να πάρουν απ' το πλούσιο στην απόδοσή του είναι αλήθεια, τόπο. Ύφασμα για τον ρουχισμό, πετρέλαιο, σπίρτα κι αλάτι απ'το μονοπώλιο στον Αη Γιάννη, κουτιά ρέγκες και παστά, ζάχαρη, καφέ άψητο, λίγα μπαχαρικά, εργαλεία, παπούτσια για καλά. Αυτά.

Όλος αυτός ο κάματος για την επιβίωση, διασκεδαζόταν σε γάμους, βαφτίσια, ονομαστικές γιορτές, πανηγύρια και στα νυχτέρια της γειτονιάς.

τόξο, γκόλφ και κυνήγι αλεπούς γιόκ!

:)


 καλές βολές σύντροφοι!


Υγ. νέες φωτό μετρά την πώληση και την ανακαίνιση:

Κλοπή!!!

 ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ, 

‎Filoktitis Archery Team -

Προσοχή!!! 

Επείγον!!!

Έγινε διάρρηξη πιθανόν την προηγούμενη νύχτα κι εκλάπησαν από τον Φιλοκτήτη τέσσερα τόξα
Δυο σύνθετα και δυο ολυμπιακά.
1)Hoyt Vantage Elite plus χρώμα μαύρο ματ
50-60# σταμπιλαιζερ Beiter ανθρακι και η σκανδάλη του carter target 3 plus μαζί με φαρέτρα W &W και 12 βέλη Χ10 protur 420 Σκόπευτρο και διόπτρα shibuya
2)Δυο ολυμπιακά w&w inno carbon
α)μπλε άσπρο με w&w inno 68-40# σκοπευτο shibuya carbon.button Beiter.stabs w&w μπλε
β)άσπρόμαυρο με sebastian flute elite 68-36# μαύρα.button Beiter.stabs Beiter μπλε.
4)σύνθετο Hoyt πράσινο μαύρο παραλλαγής
Επίσης φαρέτρα Hoyt μαύρο άσπρο και τρία tab..
Δυο soma κι ενα cavalier
Παρακαλούμε τους φίλους!!!!!
Σε περίπτωση που αντιληφθείτε προσπάθεια πώλησης υλικού που μοιάζει με τα παραπάνω ειδοποιήστε την αστυνομία.

8ο Νταν

το σαββατοκύριακο που μας έρχεται, γίνεται το πρωτάθλημα το λεγόμενον και ανοιχτού χώρου. 70μ. στην Πάτρα. είδα συμμετοχές 37 στην κατηγορία μου, Ολυμπιακό Ανδρών. αν θυμάμαι καλά, από παλαιότερα μεγαλεία, καμιά 40ριά τεμάχια Δεν θα πάρουν μέρος...

σ' αυτούς και σε μένα λοιπόν έρχομαι και λέω! πάρε παράδειγμα από αυτόν εδώ τον αρχηγό!

17 χρόνια πριν πήρε το 7ο Νταν, και τα τελευταία 15 ετοιμάζεται για το 8ον....

think about που λέμε και στο χωριόμ'

σε 15 χρόνια, θα έχει γυρίσει ο τροχός, θα έχει εγκατασταθεί η ανάπτυξη για τα καλά. Αν την έχουμε πηδήσει και Δεν σταματήσουμε να ασκούμαστε και να βελτιωνόμαστε, θα πάρουμε μέρος στο Πρωτάθλημα ανοιχτού χώρου 

2029!

 καλά προετοιμασμένοι!!

ε!!!?

:)