γιορτές...γκρ...

αυτές τις γιορτές ποτέ δεν τις χώνεψα.

άντε τώρα να χαλάσω το γήπεδο και να κρεμάσω αυτά τα αχώνευτα ανεκδιήγητα φωτάκια μπαλάκια κλπ. με κρύα καρδιά μπορεί να το κάνω σήμερα καθώς την παρασκευή έχω αφίξεις.
καλά πόσο εορταστική δηλ. γίνεται η ατμόσφαιρα με αυτά τα μπιχλιμπίδια; και αφού όλοι κόπτονται για το περιβάλλον γιατί αυτή η σπατάλη C02?

η ερώτηση είναι ρητορική βέβαια...
γιατί όλοι κατά βάθος ξέρουμε οτι γιορτή είναι η προετοιμασία για τον αγώνα και κορύφωση ο ίδιος ο αγώνας και το τσιμπούσι μετά φιλοσοφίας στου Αλαντίν... όλα τα άλλα

πάλι πάτησα το φιδάκι,
πάλι μου πήρε μισό αγώνα για να φτιάξω σκοπευτικό,
(αλήθεια γιατί αλλάζει;) και να στρώσω τη βολή,
άντε να δώ,
αρχίζω να πιστεύω οτι το αυτοδίδακτο έχει και κάποια όρια,
αλλά που να τρέχω στην Σαλονίκη...

ο ταύρος και το κέρατό του το τράγιο...

Στις 16 μέρες που πέρασαν, είχα την ευκαιρία να ξαναδώ ρυθμίσεις και υλικά και επίσης θέματα τεχνικής, φόρμας κατά το αγγλοσαξονικό.
Με μικρά διαλείμματα για μάζεμα ελιάς και λιοτρίβια, κοιμόμουν και ξυπνούσα με την έννοια του βέλους και του στόχου (γιατρέ μου είμαι καλά;) ξανά και ξανά μπας και βάλω τον ταύρο στο μαντρί.
Του καιρού βοηθούντως, έριχνα από την άκρη της αυλής, με τον στόχο στη ρεσεψιόν, μέσα από την πόρτα της εισόδου...ωραία και εύκολα 18m... Το νούμερο... το show (και ο τρελός;) του χωριού, αλλά τι να κάνω! Δεν μπορώ να τρέχω κάθε μέρα στο Βόλο (120Km) Και εδώ έχω ότι χρειάζομαι και καλό καφέ...
Περνούν στη βόλτα παρέες, ζευγάρια και τους δίνω θέμα... κοιτά αγάπη μου κοίτα τι κάνει αυτός!!! καλέ!!!? τι είναι αυτό το πράγμα; καλά δεν κρυώνει...? ρε μεγάλε που ρίχνεις; στην πεθερά σου...κλπ
Την ξέρω την παροιμία με την μεγάλη μπουκιά και την μεγάλη κουβέντα... αλλά νομίζω οτι πάω με τις καλύτερες προϋποθέσεις και συνθήκες. καλοκουρδισμένο τόξο και βέλος, καλή φυσική κατάσταση και καλοδουλεμένη φόρμα στις λεπτομέρειές της, καλύτερα από κάθε άλλη φορά...

Καλή Σύνθεση.

Χθές ακόμη, έβαλα μια τελευταία πινελιά, διορθώνοντας το χέρι του τόξου, καθώς υποχωρούσε κάνοντας γωνία σε σχέση με τον κορμό, "μάκραινε" το βέλος και ζοριζόμουν στο τέλος της πράξης χαλώντας και το αποτέλεσμα. Καθώς πιά μετά τόσα χρόνια, μεμονομένα τα έχω δουλέψει όλα αυτά τα μέρη, είναι σχετικά εύκολο, αφού δώσω τη λύση στο πρόβλημα, να ενσωματώσω το μέρος στην χορογραφία :-)) Πιστεύω πως θα δουλέψει καλά και στις συνθήκες του αγώνα, γιατί η βολή είναι πολύ απλή και ξεκούραστη, χωρίς μυικούς ανταγωνισμούς και τις αχρείαστες εντάσεις τους.

Κυριακή, κοντά γιορτή.

Asta la vista baby!!!

σαλόνι ξενοδοχείου η γήπεδο;

3 μέρες πριν τον αγώνα και η κατάσταση έχει ξεφύγει κάπως...

επαρχιακό κλειστό

Εχουμε μπροστά μας, στις 8/12 τον πρώτο χειμωνιάτικο αγώνα.
Αυτός ήταν και ο πρώτος μου αγώνας, επαρχιακό κλειστό 18m, στην Λαμία. 17/11/2002. σκόρ 421 (600). τυχαία τα προχτές βρήκα και το πρόσωπο, (το χαρτί με τους στόχους δηλαδή) και το κοίταζα μία ώρα. από τότε είχα πρόβλημα με το πάνω κάτω. Πήρα και ένα ασημένιο, στο ομαδικό, με τους δυό Θωμάδες να βάζουν το σκόρ και εγώ την συμμετοχή.
Τότε με την προοπτική των ολυμπιακών, και με Ουκρανό προπονητή, ερχόταν όλοι, δηλ. οι μεγάλοι της εθνικής απ'την Σαλονίκη, η Ψάρρα, η Ρομάντζη, ο Παπαπαναγιώτου, ο Καλογιαννίδης, από κοντά και ο δικός μας ο Θωμάς ο Πατακιούτης, μελλοντικός πρωταθλητής (2003) και εθνικάριος. Επίσης, καθώς δεν είχαν χωρίσει κατηγορίες ήταν μαζί μικροί - μεγάλοι - σχετικοί και άσχετοι, πλήθος μεγάλο. Ο Βόλος, ολόκληρο λεωφοριάκι, περί τα 20 τεμάχια. Και προπονητή παρακαλώ, τον Γιάννη τον Τσόγκα, τώρα είναι γυμναστής στα Σφακιά.
Στο σπίτι εκείνο τον καιρό όλοι τρίβανε τον πολεμιστή :-)) ... η μεγάλη προσπάθεια να συμμαζέψω το χάος μαζί με την ασχετοσύνη είχε μεγάλη επιβάρυνση στούς ώμους κυρίως, (δεν την γνώριζα την υλοποίηση του "τράβα με πλάτη", τότε) σύν ένα κρύωμα.. C των 1000 και echinacea, έμπλαστρα, voltaren και κακό μεγάλο, άυπνος, συλλογισμένος στο δρόμο, που πολλές φορές θα έκανα ακόμη, κλειστός, καθόλου άνετος, σαν αδιάβαστος σε εξετάσεις...
Εκεί που έγινε χαμός ήταν μόλις στηθήκαμε στη γραμμή βολής για δοκιμαστικές... χα χα... φοβερό... με περί τους 160 παλμούς το τόξο να πηγαίνει όπου ήθελε. Λές και με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν. Ρε Γιάνη, λέω στον προπονητη, έτσι και έτσι, γελούσε ο Γιάννης... να μην πολυλογώ, πέρασε το πρώτο μέρος, έγινε διάλειμα και στα μισά του δεύτερου πήρα να ηρεμώ και να ρίχνω κάπως ανεκτά. Στα κενά ανάμεσα στις βολές έκανα και video. Τους μεγάλους για μελέτη και τους δικούς μας για αναμνηστικό. Εικοστός κάτι στους 36 σαν να θυμάμαι.
Πέρασαν κιόλας 5 χρόνια... έπεσαν οι παλμοί, ανέβηκαν το σκόρ και η θέση, αλλά πάλι σαν αδιάβαστος πάω, σαν αρχάριος, τα λάθη πάντα πιο πολλα απ'τα σωστά μου φαίνονται.
Πολλοί σύντροφοι έχουν σταθεροποιήσει μιά βολή, καλή κακή αυτή είναι, και πορεύονται, εγώ πάντα σε πόλεμο με τις παραλαγές. Κλείνω μια πόρτα και ανοίγουν δυό άλλες. Και με τα υλικά, αυτόν τον καιρό έχω 4 βέλη και 2 τόξα που ανακατεύω.
Είπαμε εχθρός του καλού το καλύτερο αλλά ε!!! υπάρχει και ένα όριο... η μήπως δεν υπάρχει;