6cm! να το αφήσω;

από το 2004 μέχρι σήμερα με χωρίζουν, ανάμεσα στα άλλα, - 6cm μήκους - ανοίγματος απίστευτο; και όμως....

αφού ανακάτεψα τα ράφια, καθώς τόχω συνήθειο τέτοιο καιρό, :)

έβαλα δίπλα δίπλα τα Cartel 300 30,5" 52# (κοίτα πόσο κάρμπον έφαγαν οι ψάθες από την μύτη!)  που χρησιμοποιούσα τότε και τα σημερινά Carbon One 660 28" στις 41#. έφριξα! λέω. να βγάλω μια φωτό, να σώσω κανα σύντροφο. και ένα Ace 430 σε ενδιάμεση κατάσταση.

ενώ λοιπόν το σύνηθες είναι, μετά από ένα διάστημα προσαρμογής, ο αρχάριος να κερδίζει κάποιο μήκος, αφού ευθυγραμμίζεται σωστότερα και ξεπερνά μυικά την "πίεση" του τόξου, με υπόδειξη του προπονητή  μου μετά τα πρώτα αλουμινένια βέλη του set, αγόρασα 31" RedLine 460... τους πρώτους κιόλας καλοκαιρινούς μήνες έκοψα 1/2". με τις υπόλοιπες 30,5" πέρασα κάμποσα χρόνια, τοξεύοντας απίθανες ποσότητες, χωρίς να βλέπω είδωλο από το πολύ το πλαϊνό τράβηγμα, μην μπορώντας να καταλάβω πως τοξεύουν κάποιοι με γυαλιά ηλίου, για μένα ήταν αδύνατο... και λιώνοντας 3 ψάθες. κατόπιν πέρασα στον στόχο Domino με δεκάδες κέντρα αλλαγμένα, τώρα πρέπει να αλλάξω και τα ξύλα :)

και μια φωτό από εκείνα τα χρόνια (12/10/2004 λένε οι ιδιότητες της φωτό)! χμ....  δεν δείχνει και ντιπ χάλια :) αλλά θυμάμαι πως χτυπούσε η χορδή στο χέρι έντονα, από τις πλάγιες ροπές, το κεντρικό serving διαλυόταν πάνω στο armguard μεσ'τον μήνα, η χορδή ακουμπούσε έντονα στο στήθος , μετά πιανότανε στα μανίκια χαμός, και έτρωγα και την σφαλιάρα μου στα χείλη πότε πότε. το group γύριζε γύρω - τρυγύρω.... μεσ'το μαύρο το χάλι, έτρεχα και σε αγώνες..... τρομάρα μου

 εκεί περί το 2006 καλοκαίρι, ο Ακης μου μάζεψε ακόμα λίγο. περσσότερο χρειαζόταν, αλλά αντιστάθηκα. αφού ένα κόψιμο σημαίνει και αλλαγή βέλους (μόλις είχα αγοράσει 24... και δεν ήθελα να ακούσω για μαγνητικό κλίκερ :( ) συν ότι το είχα συνηθίσει και μου φαινότανε παράξενο αντί για το αυτί που είχα φτάσει χωρίς να το καταλαβαίνω, να πάω "στο κέντρο, στο πιγούνι", που έλεγε και ο άτυπος προπονητής μου... (ειρήσθω εν παρόδω, κόβει το μάτι του πολύ και δίνει λύσεις! όσοι κοντά του, εκμεταλλευτείτε το)   κλπκλπ.

τώρα, να έχω φτάσει στο άλλο άκρο; να έχω μαζευτεί κουβάρι; λέω ----> μπα.... (αν και ο Νάνος, κάτι σχετικό μου σφύριξε στο Οακα τα προχτές..πάρα πολύ καλό "μάτι" και αυτός)  αφού με εκπαιδευτικό πολύ μαλακό τόξο και καλή ευθυγράμμιση και ώμους κάτω, σωστό είδωλο χορδής, τραβάω ακριβώς 28" όσες δίνουν και πίνακες μέσου όρου, για το ύψος μου... βάζω το cartel βέλος σήμερα, τραβάω και λέω.... βρε που πήγαινε τόση μύτη; αδιανόητο....

τι να σου πω, θα δείξει!
αλλά εσύ να έχεις το νου σου!
τουλάχιστον το "είδωλο¨να είναι σαφές και εύκολο, να μην το ψάχνεις δηλαδή...
και μην φορτώνεσαι άχρηστες λίβρες! να θυμάσαι οτι η Ψάρρα, έχει μεγαλουργήσει με 36#! τα ίδια και η Valeeva...

άντε και καλή χρονιά...

χρόνος, σαν άμμος

στην φωτό του Γρηγόρη Κακανάκη,
βλέπεις πως "κόβαμε" τα νύχια μας πιτσιρίκια...
σκάβοντας πηγάδια στην άμμο,
μέχρι να βρούμε θάλασσα,
φτιάχνοντας Φράγματα στα ρέματα,
να γίνουν λιμάνια,
να πλέξουν τα τσίγκινα καϊκια,
να κουβαλήσουνε εμπόρευμα, για τα Μαγαζιά,
στην αντιπέρα όχθη. Μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι.
είχε απ' όλα. φουρτούνες, πειρατές και
Λαιστρυγόνες....
την Κύρκη και την σκοτεινή της δύναμη, δεν την γνωρίζαμε τότε, άρα δεν υπήρχε...
την άλλη μέρα το Φράγμα κάπου είχε Σπάσει,
με ομαδική δουλειά το ξαναφτιάχναμε....
άμμος στις ρίζες των μαλλιών,
στην μύτη, στ'αυτιά, στο στόμα, μα και στο βρακί,
οι φωνές τών μανάδων,
ο Δάσκαλος στην βόλτα...
ο σκύλος χαρούμενος...

Παντέρμη...

σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυγή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια
που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

-Παντέρμη, τι ζητάς εδώ
μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι που ζητώ
πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;
Ζητάω εκείνο που ζητώ
ζητάω την ίδια εμένανε.

-Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιός ο καημός μου;
Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελλή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

-Παντέρμη, λούσε το κορμί σου
λουσ' το χελιδονόνερο
κι άσε κυρά μου την ψυχή σου
άσ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές
κι ολόκρυφες νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα.


Ποίηση: Federico Garcia Lorca.
Ποιητική απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη, « ROMANCERO GITANO», 1967.
Άλλες ερμηνείες: Αρλέτα, Δ. Γαλάνη. ευτυχώς όχι ακόμη ο Νταλάρας! :)

άκουσέ το εδώ

Μιά κασέτα BASF Chrome 90' μαύρη, μας είχαν φέρει επί χούντας, απαγορευμένο και διωκόμενο προϊόν, πελάτες φίλοι.

Γερμανοί.

μόλις 20-25 χρόνια αφ' ότου ήταν πάλι εδώ αλλά με άλλη "ιδιότητα". 

αυτή του κατακτητή...

τώρα είναι πιο πολύ φίλοι παρά πελάτες, σχεδόν συγγενείς. 

και πλέον πάροχοι θαλασσοδανείων ως έθνος, σε νέα προσπάθεια κατάκτησης του Νότου... 

τρυγήσαμε και οινοποιήσαμε μαζί. 

ψαρέψαμε και φάγαμε και ήπιαμε και μεθύσαμε και τραγουδήσαμε και ανάψαμε φωτίες και χορέψαμε γύρω από αυτές, σαν αρχαία φυλή. λίγα χρόνια μόλις, μετά τα  Καλάβρυτα πχ... αλλά κι ο Werner (Βέρνας στα πηλιορείτικα...) ορφανό του πολέμου ήταν στους βομβαρδισμούς του Βερολίνου

τι είναι ο άνθρωπος... (και πάλι...)

αυτό το τραγούδι, το άκουγα ξανά και ξανά, τον Νοέμβριο με τις ατέρμονες βροχές, από ένα φορητό Grundich, κασσετόφωνο, που οι ίδιοι είχαν φέρει. 1 μάρκο 7 δραχμές. τον ίδιο καιρό διάβαζα και Ιούλιο Βέρν, από την Γη στην Σελήνη, Εκτορα Μαλό, Με & Χωρίς Οικογένεια κλπ. ούτε Φαραντούρη ούτε John Williams ούτε Lorcα ήξερα, ούτε καλά καλά τι έλεγε και εννοούσε ο ποιητής... αλλά γράφτηκε τόσο καλά και τόσο βαθειά...

και λέω.

να προσέχετε με επιμέλεια οι νεότεροι, τι ακούνε και διαβάζουν τα μικρά σας...

τροφοσυλλέκτες - κυνηγοί

θυμάμαι, μέρες που πήρα την τροφή μου απ' την φύση.
με νοσταλγία.
απ' την θάλασσα, απ' τον γιαλό, απ'το δάσος.

οι βάρκες να ακουμπάνε μια με την άλλη, "για να τα κρατήσουμε", να χτυπούν τα πλευρά τους, μεσ' την ομίχλη και σ'ένα φως διάχυτο, χωρίς σκιές, πρύμνα πλώρα οι πετονιές και ένας στη μέση να ξεψαρίζει εναλλάξ το τσαπαρί με τα 18 αγκίστρια με χάντρες, πατέντα ντόπια, το σπαρτάρισμα των ψαριών, τα πειράγματα και τα κουτσομπολιά, η μυρωδιά του σέρτικου καπνού και της βενζίνας, οι ήχοι της στεριάς, κουβέντες, ένας κόκορας, ένας γαϊδαρος, μια καμπάνα, να ακούγονται σαν νa 'ναι δίπλα, και ο αέρας π' αργά τ' απόγεμα κατεβάζουν οι ρεματιές, γλυκός απ'το ρείκι, το χορτάρι και μια υποψία σάπιου φύλλου. και μετά μεσ' το σούρουπο, όλοι μαζί να τραβήξουν και να ασφαλίσουν τις βάρκες, η κάθε μια κάτω απ'το σπίτι του αφεντικού. να γίνει η μοιρασιά, το μερίδιο της βάρκας χώρια. όταν το σαυρίδι ήταν πολύ, γινόταν και σούπα, με το ψάρι μέσα σε τούλι και από κι στις κότες... "να φάν' κι κότες!" από κι βγήκε...

τροφοσυλλέκτες κυνηγοί. και η αλληλέγγυα κοινωνία τους.
τους θυμάμαι μες την μαύρη νύχτα να τραβάμε τις βάρκες πιο ψηλά, σε ξαφνικές αλλαγές του καιρού, "κρέμασε...", μεσ' στο κύμα που έφτανε φρέσκο, συντονισμένοι στο χαμό σαν ένας άνθρωπος.



στο θέμα δάσος όμως και στις λεπτές αποχρώσεις του σηκώνω τα χέρια.

στο δάσος για μανιτάρια!
και κάστανα απ' του γείτονα!!!

είναι πιο γλυκά τα κάστανα του γείτονα.
όλοι το ξέρουν.
μια εικόνα θα σου περιγράψω, που είναι και η τελευταία πριν την έκπτωση απ'τον παράδεισο.


το σούρουπο με βρήκε στις παρυφές του δάσος της οξιάς, εκεί που συναντά τις ήμερες καστανιές. κάτω, τα δυό αντιμέτωπα στο Μέγα Ρέμα χωριά, Ανήλιο και Μακρυράχη, ίσα που ξάκριζαν μες το σύννεφο, παρακάτω το πέλαγο δεν φαινόταν αλλά το άκουγες, εκεί ήταν. έκατσα, καθάριζα κάστανα και τα 'τρωγα ωμά. άρχισε να πέφτει μια ψιλή βροχή και τα κίτρινα πεσμένα φύλλα πήραν ζωή, χόρευαν και τραγουδούσαν. έγειρα πίσω, δίπλα στο σακίδιο με τα μανιτάρια. νερανζούλες, καλοεράκια, βασίλες, αυτάκι, γουργουλιάνες.

εκεί και έμεινα...πίστεψέ με...

κάμποσα χρόνια μετά, αμέσως μόλις έπεσε η ιδέα "να πάρουμε ένα τόξο για το Πήλιο" απ'τον Ακη - κουμπάρο, ξεφύτρωσε η τοξοβολία απ'τα αρχέγονα κύτταρα και μνήμες. για να με συνδέει με τις μέρες που ήμουν Άνθρωπος, κυνηγός- τροφοσυλλέκτης, και όχι πελάτης της Eurobank-υπέρβαρος καταναλωτής. γιατί έφτασε ο "πολιτισμός" και στο χωριό. δεν τραβάμε τις βάρκες στο γιαλό. είναι οι ομπρέλες και τα beachboys πια εκεί, και όλοι έχουν από ένα τζίπ-τρειλερ. δεν ήμαστε πια αλληλέγγυοι, αλλά ανταγωνιστές στην τουριστική πίτα. έχουμε λιμάνι με 50 ευρώ τον μήνα. το λιμεναρχείο, ναι έχουμε και απ'αυτό, ζητά την μάνα του και τον πατέρα του για να βγάλεις 2 ψάρια. γιατί τέλος, όταν το δάσος δίνει μανιτάρια, εγώ πουλάω δωμάτια με θέα, aircoditioner και Internet.


όχι, ευχαριστώ... δεν είμαι έμπορος, δεν συσσωρεύω πλούτο, είμαι κυνηγός. πιάνω το τόξο και αναριγώ μαζί με τους κυνηγούς προγόνους που ζουν μεσ' το αίμα μου. αυτοί με οδηγούν να θέλω με επιμονή την τέλεια βολή, γιατί ο κυνηγός  μια βολή έχει, όχι 72. κάθε φορά που κάνω το λάθος, το βάρος της φυλής που θα μείνει χωρίς τροφή είναι αυτό που με πιέζει και με βλέπεις μαύρο και σκοτεινό. χαρά και αλεγρία σε κάθε επιτυχία. δεν είναι για μένα, δεν είναι για μένα. αμέτρητοι πρόγονοι χαίρονται μαζί μου στο τσιμπούσι κάτω απ'το φεγγάρι, δίπλα στην φωτιά.

καλές βολές σύντροφοι...