6cm! να το αφήσω;

από το 2004 μέχρι σήμερα με χωρίζουν, ανάμεσα στα άλλα, - 6cm μήκους - ανοίγματος απίστευτο; και όμως....

αφού ανακάτεψα τα ράφια, καθώς τόχω συνήθειο τέτοιο καιρό, :)

έβαλα δίπλα δίπλα τα Cartel 300 30,5" 52# (κοίτα πόσο κάρμπον έφαγαν οι ψάθες από την μύτη!)  που χρησιμοποιούσα τότε και τα σημερινά Carbon One 660 28" στις 41#. έφριξα! λέω. να βγάλω μια φωτό, να σώσω κανα σύντροφο. και ένα Ace 430 σε ενδιάμεση κατάσταση.

ενώ λοιπόν το σύνηθες είναι, μετά από ένα διάστημα προσαρμογής, ο αρχάριος να κερδίζει κάποιο μήκος, αφού ευθυγραμμίζεται σωστότερα και ξεπερνά μυικά την "πίεση" του τόξου, με υπόδειξη του προπονητή  μου μετά τα πρώτα αλουμινένια βέλη του set, αγόρασα 31" RedLine 460... τους πρώτους κιόλας καλοκαιρινούς μήνες έκοψα 1/2". με τις υπόλοιπες 30,5" πέρασα κάμποσα χρόνια, τοξεύοντας απίθανες ποσότητες, χωρίς να βλέπω είδωλο από το πολύ το πλαϊνό τράβηγμα, μην μπορώντας να καταλάβω πως τοξεύουν κάποιοι με γυαλιά ηλίου, για μένα ήταν αδύνατο... και λιώνοντας 3 ψάθες. κατόπιν πέρασα στον στόχο Domino με δεκάδες κέντρα αλλαγμένα, τώρα πρέπει να αλλάξω και τα ξύλα :)

και μια φωτό από εκείνα τα χρόνια (12/10/2004 λένε οι ιδιότητες της φωτό)! χμ....  δεν δείχνει και ντιπ χάλια :) αλλά θυμάμαι πως χτυπούσε η χορδή στο χέρι έντονα, από τις πλάγιες ροπές, το κεντρικό serving διαλυόταν πάνω στο armguard μεσ'τον μήνα, η χορδή ακουμπούσε έντονα στο στήθος , μετά πιανότανε στα μανίκια χαμός, και έτρωγα και την σφαλιάρα μου στα χείλη πότε πότε. το group γύριζε γύρω - τρυγύρω.... μεσ'το μαύρο το χάλι, έτρεχα και σε αγώνες..... τρομάρα μου

 εκεί περί το 2006 καλοκαίρι, ο Ακης μου μάζεψε ακόμα λίγο. περσσότερο χρειαζόταν, αλλά αντιστάθηκα. αφού ένα κόψιμο σημαίνει και αλλαγή βέλους (μόλις είχα αγοράσει 24... και δεν ήθελα να ακούσω για μαγνητικό κλίκερ :( ) συν ότι το είχα συνηθίσει και μου φαινότανε παράξενο αντί για το αυτί που είχα φτάσει χωρίς να το καταλαβαίνω, να πάω "στο κέντρο, στο πιγούνι", που έλεγε και ο άτυπος προπονητής μου... (ειρήσθω εν παρόδω, κόβει το μάτι του πολύ και δίνει λύσεις! όσοι κοντά του, εκμεταλλευτείτε το)   κλπκλπ.

τώρα, να έχω φτάσει στο άλλο άκρο; να έχω μαζευτεί κουβάρι; λέω ----> μπα.... (αν και ο Νάνος, κάτι σχετικό μου σφύριξε στο Οακα τα προχτές..πάρα πολύ καλό "μάτι" και αυτός)  αφού με εκπαιδευτικό πολύ μαλακό τόξο και καλή ευθυγράμμιση και ώμους κάτω, σωστό είδωλο χορδής, τραβάω ακριβώς 28" όσες δίνουν και πίνακες μέσου όρου, για το ύψος μου... βάζω το cartel βέλος σήμερα, τραβάω και λέω.... βρε που πήγαινε τόση μύτη; αδιανόητο....

τι να σου πω, θα δείξει!
αλλά εσύ να έχεις το νου σου!
τουλάχιστον το "είδωλο¨να είναι σαφές και εύκολο, να μην το ψάχνεις δηλαδή...
και μην φορτώνεσαι άχρηστες λίβρες! να θυμάσαι οτι η Ψάρρα, έχει μεγαλουργήσει με 36#! τα ίδια και η Valeeva...

άντε και καλή χρονιά...

ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά
τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο,
ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,
καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.
Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙
o χιονισμένος κάμπος, ως πέρα
ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ· ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας, τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες, τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι’ αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες, στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή,
όσο γυρεύεις να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια,
εκείνους πού έφυγαν εκείνους πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο,
τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων
εκεί πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή˙ κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Σεφέρης
Θεοδωράκης
Καλογιάννης

ο Άλλος!

το δεύτερο που μου 'ρχεται στον νου περί του  Άλλου, είναι η πραγματεία - διήγημα, του Μισέλ Τουρνιέ, ο Παρασκευάς η στις Μονές του Ειρηνικού, εκδόσεις Εξάντας. ( http://selideslogotexnias.blogspot.gr/2010/09/blog-post.html).

αλλά πρώτο στην σειρά είναι η συνεύρεση με Φίλους! αξία ανεκτίμητη!

μόνο εκεί θα ακούσεις κουβέντες βάλσαμο, σπλαχνικές. κουβέντες καθρέφτη! 

"σα ζώον έγινες! Ντουλάπα! για κόψε μάσες!"  

 η ειδικότερα στα περί τόξου,

 " το πίσω χέρι σου είναι αλλ'αντ'άλλων, φτιάχτο τι περιμένεις"! 

δόξα το θεό, με τις κατά μόνας χιλιάδες των επαναλήψεων, έχω εγκαταστήσει λάθη για τα καλά! ποιος να μου βγάλει κάρτα όταν μοιράζω οικόπεδα και βέλη στην θάλασσα; ευτυχώς τα έμπειρα μάτια του Βασίλη, του Άκη, του Απόστολου, μια δυό φορές τον χρόνο, όποτε βρεθούμε, λένε την αλήθεια, με φέρνουν στον ίσιο δρόμο.

ευχαριστώ Βασίλη! ευχαριστώ Γωγώ! 

Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ!

η συνταγή της ευτυχίας

1 recurve
1 compound
2 εκπαιδευτικά χωρίς σκοπευτικά
1 ουγγρικό παραδοσιακό
4 στόχοι x2 (Λατομείο, Κουλέϊκα ( Τζιμέϊκα κατά βάθος :) ), Ερύμανθος & Workclass)
12 θεατές υπό βροχή παρακαλώ,  που χρίστηκαν οσονούπω τοξότες
1 πουδόλ(ι)σσα
1 ταψί κέϊκ της Νάντιας.
γεύμα ρεφενέ στην πλατεία.

ποια παγκόσμια και ποια ευρωπαϊκά...
εδώ μιλάμε για το 1o field tournament της Μέτζενας :)
επιτέλους, οι έλληνες φίλοι της τοξοβολίας ανιχνεύουμε και ανακαλύπτουμε αυτό που δεκάδες χιλιάδες τοξότες ανά τον κόσμο, έχουν για ρουτίνα! την χαρά του να ασκούν και να μοιράζονται το χόμπι τους, χωρίς πολλά πολλά βαρύγδουπα και μη!

δεν έχω καμιά αμφιβολία! είμαστε σε καλό δρόμο!


σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς
ο θείος Μέλτος! :)


φωτό ταξιδιού

reddit.com & Bowyers

εδώ θα δεις τοξότες που ΔΕΝ πηγαίνουν γραμμή στα ταμεία της Hoyt - Εaston, ωσάν κοπάδι πρόβατα, ωσάν και εμένα το μεγαλύτερο μακράν χαϊβάνι, παρά φτιάχνουν ένα τόξο, χάλια το πρώτο, κούκλα το δέκατο, περνάνε καλά και το μοιράζονται....

αληθινό μεράκι!
ούτε που είναι το κράτος,
ούτε γκρίνια για τις επιλογές του Ευριπίδη,
ούτε τίποτα!

μόνο αγνή τοξοβολία!
γνήσιος ερασιτεχνισμός!
Ευτυχία!

http://www.reddit.com/r/Bowyer