3 Μαΐ 2009

αγώνας σαν προπόνηση...

είναι μεγάλος καημός, να βλέπεις super score στην προπόνηση και φτωχότερα, εκεί που μετράει. στον αγώνα!
ο Ηλίας, μιλά για τον πόνο του δημοσίως. ο ινδιάνος τα λέει κατ'ιδίαν. εγώ τα έλεγα στον κουμπάρο κλπ. και είναι ότι χειρότερο για έναν αρχάριο, να του τύχουν, γιατί περί τύχης πρόκειται κάποια μεγαλούτσικα σκορ. είναι ένα βάρος που δεν μπορεί να διαχειριστεί. θυμάμαι ήμουν 1 χρονού τοξότης όταν έγραψα το πρώτο 300ρι στα 70μ., σε προπόνηση και μου πήρε άλλα 5 για να το γράψω σε αγώνα. φυσιολογικά πράγματα. πόσα χρόνια χρειάζονται για να παίξεις με επάρκεια ένα μουσικό όργανο ας πούμε; είναι η άγνοια που φέρνει αυτήν την κουβέντα. γιατί στην προπόνηση και όχι στον αγώνα... τ'ανάποδο θα ήταν πιο παράξενο...αφού δεν είμαστε Βούδες, ούτε καν Κούδες, το στρες του αγώνα πάντα θα κόβει πόντους.
και τα κάνουμε ακόμα χειρότερα όταν:
  1. μιλάμε για ώρα μετά από ένα λάθος, για το λάθος. το πιθανότερο είναι να τα ξανακάνουμε στην συνέχεια..
  2. ακόμη και αυτός που μας ακούει μπορεί να μπεί σ'αυτήν την διαδικασία.
  3. προσπαθούμε συνειδητά, να κάνουμε το κάτι παραπάνω, το καλύτερο στον αγώνα. αυτό φέρνει σφίξιμο, το σφίξιμο επιβράδυνση, αυτή καθυστέρηση στον ρυθμό και οι επιδόσεις πέφτουν.
  4. η super εικόνα που έχουμε φτιάξει για τον εαυτό μας, με τα σκορ της προπόνησης, οδηγεί σε λανθασμένους στόχους και φιλοδοξίες, που δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.
  5. κάνουμε προσθέσεις των πόντων μας η ακόμη χειρότερα και των αντιπάλων.
  6. αποδίδουμε την κακή επίδοση σε υλικά η καιρικές συνθήκες.
  7. κάνουμε λάθος στην διαχείριση του λάθους, στην διαδικασία εκτέλεσης της βολής.
  8. η προετοιμασία μας είναι ελλιπής.
και μπορεί η λίστα να γίνει πολύ μεγάλη. προσθέστε και εσείς στα σχόλια την πείρα σας. πάμε να δούμε τα παραπάνω:
  1. δεν βγαίνει τίποτα καλό, μες τον αγώνα, με το να λες από δω και από κει, τι απίστευτο λάθος έκανες και πως το έπαθες αυτό και τι κακό σε βρήκε. οτι στην προπόνηση ποτέ δεν συνέβει . όσο πιο γρήγορα το ξεχάσεις - αφήσεις πίσω, τόσο καλύτερα θα πας στην συνέχεια. θυμάμαι με ντροπή, να γκρινιάζω σε άνθρωπο του στόχου μου (νομίζω ο Βούρος ήταν το Σεπτ του 2005 στην Δεκέλεια), οτι αντί για το 54 που μου έπρεπε, έγραψα 43 και αντί για 600 που περίμενα (πως; γιατί;) πάλι 500 μάζεψα, και αυτός να έχει 2 out στην 6άδα. φρίκη και ντροπή.
  2. φύγε μακρυά από κάποιον που γκρινιάζει και περιγράφει τα λάθη του.
  3. αυτό εδώ έχει πολύ ψωμί. συνειδητά, λένε οι ειδικοί, μπορούμε να κάνουμε ΕΝΑ - 1, πράγμα την φορά. υποσυνείδητα μπορούμε αμέτρητα και ταυτόχρονα. με την προπόνηση και την επανάληψη και τη βοήθεια του προπονητή μας, γράφουμε στο υποσυνείδητο ΣΩΣΤΑ το πρόγραμμα εκτέλεσης της χορογραφίας της βολής μας, που είναι ένα πολύ σύνθετο πράγμα και κατόπιν πρέπει να το αφήσουμε να λειτουργήσει. το δε συνειδητό ελέγχει την γενική κατεύθυνση. πχ. σημαδεύεις τον σωστό στόχο; έχεις χρόνο; από που έρχεται ο αέρας; αν επιμένεις σε ένα σημείο της εκτέλεσης, πχ. στην σκόπευση, για καλύτερο αποτέλεσμα, το πρόγραμμα δεν τρέχει στον χρόνο του και στον ρυθμό που έμαθε στην προπόνηση, όπου συνήθως ρίχνουμε άφοβα αβίαστα και χαλαρά, βγαίνει ένταση και αναστάτωση, μπερδεύεται και η βολή χαλά.
  4. ευτυχώς η πραγματικότητα βάζει τα πράγματα στην θέση τους. επομένως νωρίς νωρίς, πάρε το σκόρ του αγώνα σαν αποτίμηση των ικανοτήτων και της προόδου και όχι την προπόνηση. δες που μπορείς να κάνεις βελτιώσεις, σε περίοδο εκτός αγώνων. πάνω σ'αυτό βάλε και τους όποιους στόχους και προοπτικές, αν το θέλεις και το χρειάζεσαι.
  5. στην λογική του ένα πράγμα με συνειδητό έλεγχο, αν κάνεις προσθέσεις, θα χάσεις πχ. τον στόχο. πόσους έχεις δεί να ρίχνουν 10 στον δίπλα στόχο; εγώ πολλούς και έχω ρίξει και εγώ αρκετά τέτοια βέλη.
  6. τα υλικά μας εμείς τα αγοράζουμε - διαλέγουμε -ταιριάζουμε, άρα είμαστε υπεύθυνοι γι'αυτά. παγκόσμιες επιδόσεις έχουν γίνει και πχ.με λίβρες στραβές. Ο ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!! πόσο να το τονίσω άλλο. ο αέρας κουνάει, ο ήλιος καίει, η βροχή βρέχει ΟΛΟΥΣ. τα αυτονόητα. το ίδιο και το φως. ίδιο για όλους είναι. όσο δίνουμε δικαιολογίες, στα λάθη και δεν τα αναγνωρίζουμε σαν δικά μας και μόνο δικά μας, τόσο θα αργήσουμε να τα διορθώσουμε.
  7. αφού δεν είμαστε ρομπότ, η βολή μας έχει ποικιλία στην εκτέλεση άρα και το group. πόσο μάλλον αφού είμαστε χομπίστες, δεν δουλεύουμε καθημερινά πάνω στο αντικείμενο και συνήθως δεν έχουμε ένα έμπειρο μάτι πάνω μας. κάποια στιγμή θα γίνει η μικρή η μεγάλη παπαριά. εκεί είναι που πρέπει να δείξεις εμπιστοσύνη στην δουλειά που έχεις κάνει, αν έχεις κάνει... στην προπόνηση ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΡΟΥΤΙΝΑ ΣΟΥ. μην την βάλεις σε κρίση. στο τέλος της μέρας θα βγεις κερδισμένος.
  8. στον αγώνα του Ελληνικού, περιμέναμε από μέρες έως και καταιγίδα. πόσοι ήταν οι τελείως απροετοίμαστοι έστω και για ψιχάλα δεν λέγεται. πόσοι φύγαν μόλις άρχισε να βρέχει γερά; γιατί σύντροφοι; πόσοι έχουμε μια δεύτερη χορδή; ένα δεύτερο button, ένα δεύτερο tab; ένα τσιρότο; και δεν έχει τέλος...
αυτά και μένω...και τα γράφω για να τα ακούω πρώτος και καλύτερος, μπάς και μου τυπωθούν.... στο ίδιο καζάνι βράζουμε σύντροφοι...