8 Νοε 2010

οι εποχές κι ο χρόνος

φίλτατε,
παρακολουθώ έκπληκτος, τις εποχές που τρέχουν. έτσι μου φαίνεται.
πότε κλάδεψα τ'αμπέλι, πότε πίνω το κρασί του... σ'ένα ανοιγόκλειγμα του ματιού!
πότε ανθήσανε οι ελιές και νά'μαι με το λάδι.
πότε ήταν γεμάτο το χωριό, και ξαφνικά άδειο! τα φύλλα κίτρινα και δεν προλαβαίνω να τα μαζεύω.... έχουν μια νότα παρακμής, εκφυλισμού, έτσι κάτω και ξερά. έστω και επί ματαίω, τα μαζεύω κάθε πρωί λοιπόν. για την εικόνα, γιατί η ουσία είναι πως ήρθε η ώρα τους...
δεν γνωρίζω ακόμη, αυτό το ιλιγγιώδες του Χρόνου, αν συμβαίνει όταν έχεις η όχι πράγματα να κάνεις, όταν περιμένεις για κάτι η δεν περιμένεις τίποτα...
πράγματα κάνω, αλλά δεν τα παίρνω "σοβαρά". θα έλεγα ότι παίζω μαζί τους, αν δεν ήταν επίσης σωστό να πω, ότι αυτά παίζουν με μένα...
θα το μάθω η και όχι...
δε χάθηκε ο κόσμος.