21 Μαΐ 2010

Παντέρμη...

σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυγή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια
που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

-Παντέρμη, τι ζητάς εδώ
μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι που ζητώ
πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;
Ζητάω εκείνο που ζητώ
ζητάω την ίδια εμένανε.

-Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιός ο καημός μου;
Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελλή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

-Παντέρμη, λούσε το κορμί σου
λουσ' το χελιδονόνερο
κι άσε κυρά μου την ψυχή σου
άσ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές
κι ολόκρυφες νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα.


Ποίηση: Federico Garcia Lorca.
Ποιητική απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη, « ROMANCERO GITANO», 1967.
Άλλες ερμηνείες: Αρλέτα, Δ. Γαλάνη. ευτυχώς όχι ακόμη ο Νταλάρας! :)


Μιά κασέτα BASF Chrome 90' μαύρη, μας είχαν φέρει επί χούντας, απαγορευμένο και διωκόμενο προϊόν, πελάτες φίλοι.
Γερμανοί.
μόλις 20-25 χρόνια αφ' ότου ήταν πάλι εδώ αλλά με άλλη "ιδιότητα". 
αυτή του κατακτητή...
τώρα είναι πιο πολύ φίλοι παρά πελάτες, σχεδόν συγγενείς. 
και πλέον πάροχοι θαλασσοδανείων ως έθνος, σε νέα προσπάθεια κατάκτησης του Νότου... 
τρυγήσαμε και οινοποιήσαμε μαζί. 
ψαρέψαμε και φάγαμε και ήπιαμε και μεθύσαμε και τραγουδήσαμε και ανάψαμε φωτίες και χορέψαμε γύρω από αυτές, σαν αρχαία φυλή. λίγα χρόνια μόλις, μετά τα  Καλάβρυτα πχ... αλλά κι ο Werner (Βέρνας στα πηλιορείτικα...) ορφανό του πολέμου ήταν στους βομβαρδισμούς του Βερολίνου
τι είναι ο άνθρωπος... (και πάλι...)

αυτό το τραγούδι, το άκουγα ξανά και ξανά, τον Νοέμβριο με τις ατέρμονες βροχές, από ένα φορητό Grundich, κασσετόφωνο, που οι ίδιοι είχαν φέρει. 1 μάρκο 7 δραχμές. τον ίδιο καιρό διάβαζα και Ιούλιο Βέρν, από την Γη στην Σελήνη, Εκτορα Μαλό, Με & Χωρίς Οικογένεια κλπ. ούτε Φαραντούρη ούτε John Williams ούτε Lorcα ήξερα, ούτε καλά καλά τι έλεγε και εννοούσε ο ποιητής... αλλά γράφτηκε τόσο καλά και τόσο βαθειά...

και λέω.
να προσέχετε με επιμέλεια οι νεότεροι, τι ακούνε και διαβάζουν τα μικρά σας...