ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΕΠΑΡΧΙΑΣ, Σταυρούπολη 13/12/08

τόπο στα νιάτα... :-))

καθώς οι νέοι με τις κατά κόσμον υποχρεώσεις, ένας μετά τον άλλον μας χαιρετούν, ( καραγεωργίου, σταματόπουλος, παναγιωτίδης, κλπ) να πεδίον δόξης λαμπρόν για "τα κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα".

τουλάχιστον ο τρίτος αυτή τη φορά ήταν έφηβος από τον σοβαρό και πολλά υποσχώμενο σύλλογο της Κέρκυρας (Κερκυραϊκή Λέσχη Τοξοβολίας) κάποιος καλός δάσκαλος δουλεύει εκεί, στα σίγουρα. από κοντά και τα Λεχαινά, που τα αποτελέσματα της σοβαρής δουλειάς του Κώστα Βούρου σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, θα τα δούμε σε πολύ λίγα χρόνια. η Κόνιτσα απουσίασε αδικαιολογήτως.... να μην επαναληφθεί...το ίδιο και περισσότερο για τους αγαπητούς Οδρυσήτες της Ορεστιάδας

επιτέλους, ένας αγώνας αρχή - τέλος, χωρίς τραγικά λάθη, με υγιές άγχος, που έδινε ένα σοβαρό τόνο στα δρώμενα, και με την χαρά να έχω την επιπρόσθετη δυσκολία, της δοκιμασίας - κόντρας με τον Αντώνη μέχρι το τελευταίο βέλος. τον Αγιούς Αλέξανδρο δεν τον είχα πάρει χαμπάρι ακόμη οτι μας έριχνε 1 πόντο στ'αυτιά, στο πρώτο μέρος... μετά, στο χαρτί το είδα και στην απονομή τον οίδα...ο κατά κόσμον Σαρακατσάνος,(φωτό) πήρε το αποτέλεσμα της αναγκαστικής απροπονησιάς, αλλά έχει και μάτια μόνο για τον γιό του τώρα, ανερχόμενη δύναμη στο σύλλογο της Θήβας

2 8ρια και 27 9ρια είναι αυτά που πρέπει να συμμαζέψω, στο δρόμο για την Ιθάκη... σε μιά πρώτη δόση 5-6 πόντοι επιπλέον δεν δείχνουν άπιαστοι, αρκεί να πιστέψω και να εμπιστευτώ βαθιά την βολή και μένα... για την συνέχεια βλέπουμε. κυρίως με μαθήματα χορού... ναι ναι, δεν κάνω πλάκα...

οι σαλονικείς, ωραίοι αλλά κουρασμένοι απο το στήσιμο του, πάρα πολύ καλού γηπέδου και πεσμένοι αγωνιστικά. αλλά με εμπευσμένη κίνηση-έκπληξη, γλυκά-χαιρετίσματα προς τους συλλόγους μας, λόγω εορτών και πνεύματος φιλόξενίας.

νοικοκυραίοι, με όλη τη σημασία της λέξης.

ο όρος , νοικοκύρης, βάλλεται τώρα τελευταία αλλά ο συγκεκριμένος χώρος ίσως είναι ο τελευταίος που ευθύνεται. (το ίσως πάει στο τι απρόσεχτα ψηφίζουν....), άλλοι τάξανε νοικοκυριό και εν τέλει κατάφεραν παπάδες...

τέςπά που λέει και η κόρη μου...στάχτη ας γίνουν και στο καλό...

καλές βολές σύντροφοι

άλλοι στα σαλόνια και άλλοι στα βουνά...

ε, έγινε και αυτό.
είμαι τόσο αόρατος για τον σύλλογό μου, με το να μην τους ζητώ το οτιδήποτε, να μην με βλέπουν εν τέλει, που ξέχασαν να με δηλώσουν στον αγώνα της 6/12, στον Πανελλήνιο!!! ένας έμεινα από τον πάλαι ποτέ ισχυρό Βόλο, κατά καιρούς τους φέρνω και κάνα βαθμό, και στο τέλος με ξέχασαν κιόλας...
Πήρα και εγώ την μηχανούλα και βγήκα να συναντήσω το φθινόπωρο που, πότε κιόλας;  φεύγει... το βουνό έχει γκριζάρει πιά αλλά χαμηλά στους ελαιώνες, σε  κάποιες ρεματιές τα φυλλοβόλα πλατάνια δίνουν εικόνες σαν και αυτές...


όσον αφορά την τέχνη του τοξεύειν, με αφοσίωση, δουλεύω τις χιλιάδες επαναλήψεις που χρειάζονται, χτίζω τεχνική και ρυθμό, βελτιώνω την κατανόησή του και ελπίζω, κάποια μέρα, να μπορέσω να τοξεύσω, χωρίς σκέψεις και λογικές η μή αναλύσεις, χωρίς παρεμβολές απ'τον νού δηλαδή...
ελπίζω και στην κατανόηση της οικογένειας, των φίλων, των συνεργατών, όσων τέλος πάντων αισθάνονται οτι δεν απολαμβάνουν της ίδιας αφοσίωσης και προσοχής. είναι κάτι που και εγώ, αυτήν την ώρα τουλάχιστον,
δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί συμβαίνει...

τροφοσυλλέκτες - κυνηγοί

θυμάμαι, μέρες που πήρα την τροφή μου απ' την φύση.
με νοσταλγία.
απ' την θάλασσα, απ' τον γιαλό, απ'το δάσος.

οι βάρκες να ακουμπάνε μια με την άλλη, "για να τα κρατήσουμε", να χτυπούν τα πλευρά τους, μεσ' την ομίχλη και σ'ένα φως διάχυτο, χωρίς σκιές, πρύμνα πλώρα οι πετονιές και ένας στη μέση να ξεψαρίζει εναλλάξ το τσαπαρί με τα 18 αγκίστρια με χάντρες, πατέντα ντόπια, το σπαρτάρισμα των ψαριών, τα πειράγματα και τα κουτσομπολιά, η μυρωδιά του σέρτικου καπνού και της βενζίνας, οι ήχοι της στεριάς, κουβέντες, ένας κόκορας, ένας γαϊδαρος, μια καμπάνα, να ακούγονται σαν νa 'ναι δίπλα, και ο αέρας π' αργά τ' απόγεμα κατεβάζουν οι ρεματιές, γλυκός απ'το ρείκι, το χορτάρι και μια υποψία σάπιου φύλλου. και μετά μεσ' το σούρουπο, όλοι μαζί να τραβήξουν και να ασφαλίσουν τις βάρκες, η κάθε μια κάτω απ'το σπίτι του αφεντικού. να γίνει η μοιρασιά, το μερίδιο της βάρκας χώρια. όταν το σαυρίδι ήταν πολύ, γινόταν και σούπα, με το ψάρι μέσα σε τούλι και από κι στις κότες... "να φάν' κι κότες!" από κι βγήκε...

τροφοσυλλέκτες κυνηγοί. και η αλληλέγγυα κοινωνία τους.
τους θυμάμαι μες την μαύρη νύχτα να τραβάμε τις βάρκες πιο ψηλά, σε ξαφνικές αλλαγές του καιρού, "κρέμασε...", μεσ' στο κύμα που έφτανε φρέσκο, συντονισμένοι στο χαμό σαν ένας άνθρωπος.



στο θέμα δάσος όμως και στις λεπτές αποχρώσεις του σηκώνω τα χέρια.

στο δάσος για μανιτάρια!
και κάστανα απ' του γείτονα!!!

είναι πιο γλυκά τα κάστανα του γείτονα.
όλοι το ξέρουν.
μια εικόνα θα σου περιγράψω, που είναι και η τελευταία πριν την έκπτωση απ'τον παράδεισο.


το σούρουπο με βρήκε στις παρυφές του δάσος της οξιάς, εκεί που συναντά τις ήμερες καστανιές. κάτω, τα δυό αντιμέτωπα στο Μέγα Ρέμα χωριά, Ανήλιο και Μακρυράχη, ίσα που ξάκριζαν μες το σύννεφο, παρακάτω το πέλαγο δεν φαινόταν αλλά το άκουγες, εκεί ήταν. έκατσα, καθάριζα κάστανα και τα 'τρωγα ωμά. άρχισε να πέφτει μια ψιλή βροχή και τα κίτρινα πεσμένα φύλλα πήραν ζωή, χόρευαν και τραγουδούσαν. έγειρα πίσω, δίπλα στο σακίδιο με τα μανιτάρια. νερανζούλες, καλοεράκια, βασίλες, αυτάκι, γουργουλιάνες.

εκεί και έμεινα...πίστεψέ με...

κάμποσα χρόνια μετά, αμέσως μόλις έπεσε η ιδέα "να πάρουμε ένα τόξο για το Πήλιο" απ'τον Ακη - κουμπάρο, ξεφύτρωσε η τοξοβολία απ'τα αρχέγονα κύτταρα και μνήμες. για να με συνδέει με τις μέρες που ήμουν Άνθρωπος, κυνηγός- τροφοσυλλέκτης, και όχι πελάτης της Eurobank-υπέρβαρος καταναλωτής. γιατί έφτασε ο "πολιτισμός" και στο χωριό. δεν τραβάμε τις βάρκες στο γιαλό. είναι οι ομπρέλες και τα beachboys πια εκεί, και όλοι έχουν από ένα τζίπ-τρειλερ. δεν ήμαστε πια αλληλέγγυοι, αλλά ανταγωνιστές στην τουριστική πίτα. έχουμε λιμάνι με 50 ευρώ τον μήνα. το λιμεναρχείο, ναι έχουμε και απ'αυτό, ζητά την μάνα του και τον πατέρα του για να βγάλεις 2 ψάρια. γιατί τέλος, όταν το δάσος δίνει μανιτάρια, εγώ πουλάω δωμάτια με θέα, aircoditioner και Internet.


όχι, ευχαριστώ... δεν είμαι έμπορος, δεν συσσωρεύω πλούτο, είμαι κυνηγός. πιάνω το τόξο και αναριγώ μαζί με τους κυνηγούς προγόνους που ζουν μεσ' το αίμα μου. αυτοί με οδηγούν να θέλω με επιμονή την τέλεια βολή, γιατί ο κυνηγός  μια βολή έχει, όχι 72. κάθε φορά που κάνω το λάθος, το βάρος της φυλής που θα μείνει χωρίς τροφή είναι αυτό που με πιέζει και με βλέπεις μαύρο και σκοτεινό. χαρά και αλεγρία σε κάθε επιτυχία. δεν είναι για μένα, δεν είναι για μένα. αμέτρητοι πρόγονοι χαίρονται μαζί μου στο τσιμπούσι κάτω απ'το φεγγάρι, δίπλα στην φωτιά.

καλές βολές σύντροφοι...

Border Archery, Scotland

κάτι οικοδομικά μερεμέτια και κατασκευές, κάτι χόρτα και ελιές και κοντεύει το τόξο να γίνει ανάμνηση, λέμε τώρα. αλλά ήρθε το πλήρωμα και νά πάλι ο στόχος στο σαλόνι, και να οι 300σαριές. πως περνάει ο καιρός...μιά μέρα ακόμη με τις ελιές και μετά "Total Archery" με το συμπάθιο.
και επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, έφερα στο χωριό και τις σκωτσέζικες λίβρες Border, έτσι για να μήν ησυχάζει το πνεύμα και το σώμα... ο κουμπάρος βγάζει φιλιππικούς για την αίσθηση που πάει στράφι κλπ, ίσως και με το δίκιο του αλλά αν δεν τις δοκίμαζα δεν θα ησύχαζα.. (ούτε τώρα ησύχασα αλλά από άλλη όψη...) άκουγα για το πόσο παράξενα ζώα είναι, αλλά είναι ακόμη περισσότερο. να, δές  το προφίλ έτσι για αρχή...
  αρ. Bordedr, δεξ. Samick.
πάρα πολύ ιδιαίτερες και δύσκολη άσκηση, δεν είναι για αγωνιστική περίοδο, αλλά πήρα μια ιδέα και είδα φοβερό group. μακρύτερη χορδή, χαμηλό έως πολύ χαμηλό ύψος χορδής(8"- 8.25"), πολύ προσεκτικά εγκατεστημένο tiller χιλιοστό το χιλιοστό, αλλιώς βροντάνε, ταχύτατες και μαλακές, αλλά μεγάλη η αναστάτωση και σταμάτησα...ε σε 16 μέρες έχουμε και τον πρώτο χειμερινό αγώνα, να μην πάω ψάχνοντας.
πάντως όλη αυτή η παραξενιά αν δεν συνοδεύεται και με αποτέλεσμα, τότε το προϊον είναι υπερεκτιμημένο, γιατί δηλ. τέτοιο τράβηγμα, τι στιγμή που καρφώνεις ένα κορεάτη και αμέσως αρχίζεις και δουλεύεις...
Aerotec & Ok Archery λοιπόν, ωραία στιβαρή - γεμάτη αίσθηση, super ευθυγράμμιση, καλός ρυθμός - μετρονόμος και άντε να δώ τι ψάρια θα πιάσω.

καλές βολές σύντροφοι, και σιδεροκέφαλος ο νέος πρόεδρος!!!

τα όνειρα του ανθρώπου....

το ξέραν απ'τα παλιά τα χρόνια. πρέπει να προσέχεις πολύ τι εύχεσαι, τι προσδοκίες αφήνεις να σχηματιστούν στα βάθη του εγκεφάλου. σιγά σιγά, με τον καιρό η ιδέα σμιλεύει την ύλη και γίνεται πραγματικότητα. καλή η κακή. δηλ. βολική για την περίπτωση η άβολη - προβληματική.

31/12/2022 σημαντικό update: Η ΣΚΕΨΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΥΛΗ - ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ

μια φυλή του Αμαζονίου πρότεινε σε ένα αμερικάνο ερευνητή- τουρίστα, να αλλάξει ο δυτικός άνθρωπος το όνειρό του για πλούσια και άνετη ζωή, αφού του έφερε τόσα πολλά προβλήματα. "αλλάξτε το όνειρο" του είπαν. μην ξεχνάμε και τον δικό μας, τον βασιλιά Μίδα... ζήτησε χρυσό και στο τέλος δεν μπορούσε ούτε να φάει... ο χρυσός, ως γνωστόν, δεν τρώγεται...

ε κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία του φετινού κυπέλλου. το είχα όλο το καλοκαίρι στο νου μου. σε κάθε ευκαιρία το ανέφερα, μελετούσα, δούλευα για αυτό. έφτασα να τρέξω ως και 12χλμ , πράγμα που έκανα για πρώτη φορά. μια μέρα μέτρησα 400 βέλη, και ούτε κατάλαβα πως τα έριξα. μέχρι τις 20/9 είχα πολύ δουλειά αλλά από 27/9 ο αγώνας πήρε αναβολή άλλες 20 μέρες και ήταν ότι χρειαζόμουν, ετοιμάστηκα καλύτερα. ήρθε και ο αγώνας με τους Κύπριους σαν πρόβα. όλα βολικά και οδηγούσαν προς τον εορτασμό.

δεν πίστευα ότι με τόσα λάθη θα έβγαινε κάτι καλό, αλλά ο Κώστας (2ος) και ο Παύλος (3ος) μάλλον έκαναν λίγο περισσότερα. και οι τρείς κολυμπούσαμε στο άγχος. εκ του αποτελέσματος, το χειρίστηκα λίγο καλύτερα.

και να 'μαι περιχαρής...

ευχαριστώ...