ΣΤ' δημοτικού

λοιπόν λέω πως είναι μεγάλο λάθος για ένα αρχάριο να κοιτά το σκόρ αντί την τύφλα του. και το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι να βγεί και κάποιο σκοράκι το οποίο στην ελλάδα μπορεί να σημαίνει και μετάλλιο... ότι χειρότερο... το έχω δεί το έργο... νομίζει οτι έφτασε ενώ δεν έχει ξεκινήσει καν...μετά καθώς αρχίζει να δουλεύει το κάτι παραπάνω για την εθνική και τα ταξιδάκια το σκόρ χαλάει, το παλεύει λίγο ακόμη, το σκόρ πέφτει κι άλλο και καθώς έχει και μιά υπόληψη στην τοξοτική κοινωνία, σταματά τους αγώνες μέχρι '' να το ξαναβρεί''...μετά από λίγο σταματά εντελώς.
διάβασα χθές μιά γιαπωνέζικη παροιμία,
να ξεκινάς είναι εύκολο, να συνεχίζεις είναι δύσκολο.
στα 6 χρόνια (πότε πέρασαν...) που τοξεύω ασφαλώς και το πέρασα αλλά ευτυχώς δεν στάθηκα. Και μάλλον σώθηκα γιατί δεν έχω κανένα από τους ημιμαθείς προπονητές που κυκλοφορούν στην ελλάδα σε ακτίνα 300Km. Αναγκάστηκα λοιπόν να μάθω πράγματα έστω και ανακαλύπτωντας την αμερική, και έχοντας για πρότυπο μελέτης τα video των κορεατών δεν στάθηκα στο μικρόκοσμο της ελλάδας.
Τώρα. που οδηγεί αυτό... ενώ στην πιάτσα οι μισοί έχουν σακατέψει τους ώμους τους και χαμηλώνουν τις λίβρες τους, με αμφίβολα αποτελέσματα, τοξεύω όλη μέρα, κάθε μέρα με 48-49 λίβρες ξεκούραστα και λέω πάλι, άντε τέλειωσα την αλφαβήτα άντε να αρχίσει και η τοξοβολία....αλλά σαν να υπάρχουν ακόμη λίγα γράμματα, άντε λοιπόν ακόμη ένα χρόνο στο δημοτικό και βλέπουμε... αν δεν είναι λίγο το λάδι στο καντίλι μπορεί και να φτάσω κάποτε...

σας ανεβάζω και ένα βίντεο που το έχω για ευαγγέλιο... είναι ο ημίθεος OH KYO-MOON, ο καλύτερος τοξότης κατά τον δάσκαλο Kisik Lee, απολαύστε έλεγχο, άνεση, ροή, ρυθμό, πνεύμα

γιορτές...γκρ...

αυτές τις γιορτές ποτέ δεν τις χώνεψα.

άντε τώρα να χαλάσω το γήπεδο και να κρεμάσω αυτά τα αχώνευτα ανεκδιήγητα φωτάκια μπαλάκια κλπ. με κρύα καρδιά μπορεί να το κάνω σήμερα καθώς την παρασκευή έχω αφίξεις.
καλά πόσο εορταστική δηλ. γίνεται η ατμόσφαιρα με αυτά τα μπιχλιμπίδια; και αφού όλοι κόπτονται για το περιβάλλον γιατί αυτή η σπατάλη C02?

η ερώτηση είναι ρητορική βέβαια...
γιατί όλοι κατά βάθος ξέρουμε οτι γιορτή είναι η προετοιμασία για τον αγώνα και κορύφωση ο ίδιος ο αγώνας και το τσιμπούσι μετά φιλοσοφίας στου Αλαντίν... όλα τα άλλα

πάλι πάτησα το φιδάκι,
πάλι μου πήρε μισό αγώνα για να φτιάξω σκοπευτικό,
(αλήθεια γιατί αλλάζει;) και να στρώσω τη βολή,
άντε να δώ,
αρχίζω να πιστεύω οτι το αυτοδίδακτο έχει και κάποια όρια,
αλλά που να τρέχω στην Σαλονίκη...

ο ταύρος και το κέρατό του το τράγιο...

Στις 16 μέρες που πέρασαν, είχα την ευκαιρία να ξαναδώ ρυθμίσεις και υλικά και επίσης θέματα τεχνικής, φόρμας κατά το αγγλοσαξονικό.
Με μικρά διαλείμματα για μάζεμα ελιάς και λιοτρίβια, κοιμόμουν και ξυπνούσα με την έννοια του βέλους και του στόχου (γιατρέ μου είμαι καλά;) ξανά και ξανά μπας και βάλω τον ταύρο στο μαντρί.
Του καιρού βοηθούντως, έριχνα από την άκρη της αυλής, με τον στόχο στη ρεσεψιόν, μέσα από την πόρτα της εισόδου...ωραία και εύκολα 18m... Το νούμερο... το show (και ο τρελός;) του χωριού, αλλά τι να κάνω! Δεν μπορώ να τρέχω κάθε μέρα στο Βόλο (120Km) Και εδώ έχω ότι χρειάζομαι και καλό καφέ...
Περνούν στη βόλτα παρέες, ζευγάρια και τους δίνω θέμα... κοιτά αγάπη μου κοίτα τι κάνει αυτός!!! καλέ!!!? τι είναι αυτό το πράγμα; καλά δεν κρυώνει...? ρε μεγάλε που ρίχνεις; στην πεθερά σου...κλπ
Την ξέρω την παροιμία με την μεγάλη μπουκιά και την μεγάλη κουβέντα... αλλά νομίζω οτι πάω με τις καλύτερες προϋποθέσεις και συνθήκες. καλοκουρδισμένο τόξο και βέλος, καλή φυσική κατάσταση και καλοδουλεμένη φόρμα στις λεπτομέρειές της, καλύτερα από κάθε άλλη φορά...

Καλή Σύνθεση.

Χθές ακόμη, έβαλα μια τελευταία πινελιά, διορθώνοντας το χέρι του τόξου, καθώς υποχωρούσε κάνοντας γωνία σε σχέση με τον κορμό, "μάκραινε" το βέλος και ζοριζόμουν στο τέλος της πράξης χαλώντας και το αποτέλεσμα. Καθώς πιά μετά τόσα χρόνια, μεμονομένα τα έχω δουλέψει όλα αυτά τα μέρη, είναι σχετικά εύκολο, αφού δώσω τη λύση στο πρόβλημα, να ενσωματώσω το μέρος στην χορογραφία :-)) Πιστεύω πως θα δουλέψει καλά και στις συνθήκες του αγώνα, γιατί η βολή είναι πολύ απλή και ξεκούραστη, χωρίς μυικούς ανταγωνισμούς και τις αχρείαστες εντάσεις τους.

Κυριακή, κοντά γιορτή.

Asta la vista baby!!!

σαλόνι ξενοδοχείου η γήπεδο;

3 μέρες πριν τον αγώνα και η κατάσταση έχει ξεφύγει κάπως...