22 Φεβ 2010

άμα σε θέλει...

άμα σε θέλει...

και βοηθήσεις και λίγο, την ρουλέτα της κόντρας κρατώντας την ψυχραιμία σου και κάνοντας αυτό που ξέρεις... ε, πάς μέχρι τον Ινδιάνο... αλλά μέχρι εκεί. ο Ινδιάνος παίδες είναι σε άλλη κλάση, δεν σταμάτησα να το λέω. οι υπόλοιποι της 10άδας στο ίδιο λίγο πολύ επίπεδο βρίσκονται με μικρές διαφορές, που όμως  χαοτικά αθροιζόμενες κάτω από την πίεση της κόντρας, κάνουν διαφορά.

δεν έδειξα στην παρέα καμιά σπουδαία τοξοβολία... παρά μόνο αυτό που έκανα όλο το χειμώνα, με τα μικρά λάθη που παλεύω και δεν σώνω. συνήθως 28 δίνει η τριάδα . αλλά δεν έκανα και τα λίγο η πολύ μεγαλύτερα λάθη που έκαναν οι "αντίπαλοι". 

μέχρι να φτάσω στον Στέφανο, πρώτα γνώρισα τον σχετικά αρχάριο αλλά δυνατό, Ηλία Ταλούμη και κατόπιν ξαναβρέθηκα με τον Γιώργο τον Γρετσίστα, αμφότεροι της Δόξας Πεύκης. ειδικά ο Γιώργος, στο ξεκίνημα έδειχνε πολύ επικίνδυνος, σε επίπεδο Ινδιάνου αλλά ξεφούσκωσε απότομα. δεν μπορούσε να δώσει και ο ίδιος μιάν εξήγηση. θα έλεγα πως δεν το έχει σε τέτοιο βαθμό. 

αμέσως μετά με τον super star του ΣΚΟΑΑΠΘ, Αλέξη Καραγεωργίου.
αφού μου επέτρεψε να προηγούμαι 5-3, με ισοφάρισε και βγήκαμε στην σέντρα για μπαράζ (ShootOff)!!! εσύ είσαι shoot out του είπα, με πειρακτική διάθεση πριν ξεκινήσουμε, και εγώ shoot in!!! έριξε 8 και εγώ 9!!! μόνος έβγαλε τα μάτια του, καθώς και αυτός ξεχωρίζει απ'τον υπόλοιπο σωρό. αλλά κάπου τάχει μπερδέψει... καλά ξεμπερδέματα Αλέξη!!!

μετά, που ήρθε η σειρά του Τίμη, στους τέσσερις, εεε!!! εκεί πήγα με τόση φούρια και ορμή, σε μόλις 3 set πάντα με το γνωστό 28-29ράκι, που τρόμαξε και έκανε out!!!  και παρ'όλο το νέο σύστημα των set, που συγχωρεί μεγάλα λάθη, του στοίχισε τόσο που δεν ανέκαμψε, ούτε καν στον μικρό τελικό. τον κέρδισε και ο Γέρος η Γερός η Βασίλης Καλογιάννης.

οι παλαίμαχοι (1960 και μετά) έκοψαν τον δρόμο αρκετών νεαρών. Ο Νίκος ο Μουντογιαννάκης  ξεπάστρεψε τον Σταύρο, και ο Σπύρος ο Δάρρας, τον Πάνο τον Πετρόγγονα, και όχι μόνο!!! γειά σου Σπύρο!!! απόδειξη πως η τοξοβολία δεν είναι θέμα δύναμης αλλά περισσότερο κερδισμένης ισορροπίας... λέω εγώ τώρα... εσείς πείτε τα δικά σας στα σχόλια.

και να ο μεγάλος τελικός! που δυστυχώς δεν τίμησα!

καθώς δεν έχω την κλάση του Στέφανου, ούτε καν αντιστάθηκα. ίσως και νά'ταν λάθος το να μην πιέσω. θα μείνω με την απορία, αφού το πουλί πέταξε... αυτά...

Ινδιάνε!!!
του χρόνου νάμαστε καλά, και θα σου προσφέρω μεγαλύτερη συγκίνηση στον τελικό!!! αλλά ίσως και σ'ένα μήνα...